Ωδή στον Ταΰγετο

Τρίτη, 01 Αύγουστος 2017 20:17 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Στην κορυφή σου, γίγαντα Ταΰγετε, λες και μαζεύτηκε όλο το φως του κόσμου, και χύθηκε από την πυραμίδα στα πέρατα της γης. Σαν να βλέπω μπροστά μου όλους τους μικρούς αλλά και μεγάλους ανθρώπους ν’ ανεβαίνουν εκεί ψηλά, και να γίνονται ολόφωτοι. Να, ο Σωκράτης συνομιλεί με το Βούδα, τον Λυκούργο και τον Νίτσε, ο Πλάτωνας με το Χριστό, τον Γκάντι και τον Λέννον, ο Αριστοτέλης με τον Ντα Βίντσι, τον Μότσαρτ και τον Βιβάλντι, ο Φειδίας με τον Ρέπραντ, τον Τσέχωφ και τον Ντοστογιέφσκι, ο Σοφοκλής με τον Δάντη, τον Γκαίτε και τον Μπετόβεν, ο Οδυσσέας με τον Ελ Γκρέκο, το Σέξπιρ και τον Καζαντζάκη, ο Λεωνίδας με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το Ρήγα και τον Κολοκοτρώνη, κι ο Όμηρος με την Υπατία, τον Καβάφη και τον Παπαδιαμάντη.
Αυτοί κι άλλοι πολλοί κατοικούν στην κορυφή σου, φωτεινό βουνό, και παρακολουθούν τον Βρεττάκο που απαγγέλλει τη «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη», και τον Ελύτη, το «Άξιον εστί».
Μέρα – νύχτα εκεί είναι, για να φωτίζουν όλο τον κόσμο, πλούσιους και φτωχούς, λευκούς και μαύρους, ευρωπαίους, αμερικανούς, ασιάτες, αφρικανούς, αυστραλούς, χριστιανούς, μουσουλμάνους, εβραίους, ινδουιστές, θρήσκους και άθεους, δίκαιους, άδικους και αδικημένους, φονιάδες και θύματα, μορφωμένους και αμόρφωτους, άντρες, γυναίκες και πιο πολύ τα παιδιά.
Τη μέρα μεταλαμπαδεύουν το φως σου στον ήλιο, και τη νύχτα στα αμέτρητα αστέρια. Δεν φεύγουν ποτέ, δεν έχουν ανάγκη τον Όλυμπο, αυτός είναι για τους θεούς, κι αυτοί τέτοιοι δεν είναι. Αυτοί είναι άνθρωποι, αίμα από το αίμα μας, και φως από το φως μας. Έχουν ανέβει εκεί για να μας δείχνουν το δρόμο, να χαράζουν την πορεία μας, και να σημαδεύουν μία και μόνο μία λέξη: αγάπη!
Εκεί πάνω δεν χωράνε οι λέξεις μίσος, εγωισμός, ματαιοδοξία, μισαλλοδοξία, απληστία, δίψα για χρήμα και διάκριση σε βάρος των άλλων, εκδίκηση, ψέμα, αδικία, κλεψιά, περιφρόνηση. Δεν θ’ ακούσεις ποτέ να λένε, «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», «και μένα τι με νοιάζει;», «δεν μου έδωσες ακόμα τα χρωστούμενα», «άμα θέλω εγώ», «εγώ να είμαι καλά, κι ας καεί ο κόσμος όλος».
Όχι, αυτές οι φράσεις είναι άγνωστες στην κορυφή αυτού του βουνού. Οι κάτοικοί της ποτέ δεν τις έχουν εκστομίσει, κι ευλογούν όλους τους ανθρώπους να τις ξεχάσουν.
Δεν θα βρεις κανένα τους να οπλοφορεί, ούτε να κρατάει μαχαίρι. Εκεί πάνω δεν θα στηθούν ποτέ κανόνια πολέμου, ούτε θα πετάξουν πολεμικά αεροπλάνα για να ρίξουν τις φονικές βόμβες κατά μαχίμων και αμάχων. Εκεί θα συναντήσεις και την ειρήνη, το πρώτο παιδί της αγάπης.
Ο Ταΰγετος δεν έχει να σου κρύψει τίποτα. Προβάλλεται μπροστά σου γυμνός σαν την αλήθεια, για να θαυμάσεις το μοναδικό του μεγαλείο. Οι πέντε κορυφές του αγγίζουν τον ουρανό, και υμνούν την Ελληνική φύση. Το απαράμιλλο κάλλος του έχει υμνηθεί από ποιητές και λογοτέχνες. Είναι ο Παρθενώνας της Λακωνίας, ο φάρος της, που χωρίς αυτόν, εμείς οι Λάκωνες θα ήμασταν φτωχοί.
Το να ανέβεις στην κορυφή αυτού του βουνού, δεν είναι απλά μια πορεία για ευχαρίστηση, ή μια άσκηση για να μετρήσεις τις αντοχές σου. Τίποτα από αυτά. Είναι μια σκληρή μάχη, ο αδυσώπητος αγώνας που δίνει ο άνθρωπος για να ξεπεράσει τον εαυτό του. Το βουνό στέκει εκεί περήφανο, αγέρωχο και τον περιμένει. Τον προκαλεί λέγοντάς του:
«Εδώ είμαι. Έλα, ανέβα στην κορυφή μου αν μπορείς, αν είσαι άξιος»
Δεν αντιπαλεύει μαζί του, αντίθετα τον έχει ανάγκη. Χωρίς τα πατήματά του νοιώθει ορφανό. Κάθε χρόνο, αυτές τις μέρες του Ιούλη, λαχταράει να τον δει να ιδρώνει, να ματώνουν τα πόδια του και να στερεύουν οι αντοχές του, στην προσπάθειά του να κατακτήσει το τρόπαιο της κορυφής.
Κι ο άνθρωπος από την άλλη, λαχταράει κι αυτός να πατήσει το ψηλότερο σημείο του, ν’ ακούσει τις φωνές της φύσης, να μεθύσει από τη μουσική και το φως του γίγαντα, να νοιώσει θεός. Αν φυσικά έχει ανοιχτή καρδιά και μπορεί ν’ αποκρυπτογραφήσει τα μηνύματά του.
Γι’ αυτό κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, ξεχνά την αβάσταχτη ταλαιπωρία που υπέστη πέρυσι, και σαν τρελός παίρνει τον ανήφορο ν’ ανταμώσει τον γίγαντα. Ν’ ανέβει στο πιο ψηλό του σημείο, ν’ ανοίξει διάπλατα τα χέρια του σαν προσευχή, και να βγάλει μια κραυγή χαράς, που θ’ ακουστεί ως τα πέρατα του κόσμου.
Γι’ αυτό ανεβαίνει, γι’ αυτή τη μοναδική στιγμή που, αν δεν τη ζήσεις, αν δεν μπει στο πετσί σου, όσες περιγραφές κι αν διαβάσεις, όσες φωτογραφίες και βίντεο κι αν δεις, δεν πρόκειται να νοιώσεις ούτε το ένα χιλιοστό από το μεγαλείο της. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία. Θέλει υψηλό φρόνημα, τόσο ψηλό, όσο κι η κορυφή του αθάνατου Ταΰγετου.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος