Η ίδρυση των κομματικά εξαρτημένων συνδικαλιστικών παρατάξεων, στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, χαιρετίστηκε από τους εργαζόμενους, με ενθουσιασμό, ως δημοκρατική κατάκτηση και ως ευκαιρία για την προώθηση των δίκαιων αιτημάτων τους, ενώ συνέβαλε στη διαμόρφωση του κλίματος της πολιτικής διαίρεσης, της οξύτητας και της πόλωσης, που κυριάρχησε τουλάχιστον έως το 1985.
Τότε, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, έκανε την ολοκληρωτική στροφή προς τη διαχειριστική κυβερνητική πολιτική, αφήνοντας στο περιθώριο τα περί σοσιαλισμού και κοινωνικής αλλαγής συνθήματα, τα οποία τον ανέβασαν στην εξουσία, αρκετοί ήταν αυτοί που κατάλαβαν τον ύποπτο ρόλο, που έπαιζαν πλέον οι δύο μεγάλες κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ), στηρίζοντας άκριτα και αδιαμαρτύρητα τις πολιτικές επιλογές των κομμάτων τους, αλλάζοντας ρόλους ανάλογα με τη θέση που είχαν αυτά στην πολιτική σκηνή της χώρας.
Έτσι, αν το κόμμα-πάτρωνας ήταν στην κυβέρνηση, σιωπούσαν σε κάθε αντιλαϊκή-αντεργατική κυβερνητική απόφαση και το χειρότερο «έβαζαν πλάτη» για να περάσει, χωρίς αντιδράσεις, ενώ όταν περνούσε στην αντιπολίτευση γίνονταν μεμιάς λαλίστατες στις καταγγελίες και πρώτες στους αγώνες!
Η διαφθορά στο χώρο του κομματικού συνδικαλισμού έφτασε σε τέτοια επίπεδα, ώστε τα ανερυθρίαστα, κυνικά στελέχη του να φτάσουν στο σημείο να οργανώσουν εκτεταμένη απεργοσπασία μέσα από τα γραφεία των συνδικαλιστικών φορέων, που δήθεν υπηρετούσαν!
Κι επειδή «το ένα φέρνει τΆ άλλο», οι κομματικοί συνδικαλιστές των δύο κομμάτων εξουσίας, που ρήμαξαν τον τόπο μας, άρχισαν «να γλείφουν το μέλι», που είχαν στα χέρια τους. Κανόνισαν να μοιράζονται στις έμμισθες θέσεις του συνδικαλισμού, έδωσαν «εις εαυτούς και αλλήλους» παχυλές απολαβές και προνόμια, κατέλαβαν θέσεις σε συμβούλια οργανισμών και φορέων -με το αζημίωτο βέβαια- , ανελίχθηκαν με όπλο τον «ημετερισμό» σε ανώτερες κρατικές θέσεις, έγιναν μια μοντέρνα εκδοχή του παλιού κομματάρχη!
Τα αποτελέσματα για το συνδικαλιστικό κίνημα και τους εργαζόμενους ήταν οικτρά! Παραδόθηκαν αμαχητί στους εκάστοτε κυβερνώντες κι έγιναν μπαίγνιο του κάθε εφήμερου υπουργού και των μανδαρίνων συμβούλων του! Τα προβλήματα έμειναν άλυτα και συσσωρεύθηκαν, τα δικαιώματα απαξιώθηκαν και σταδιακά καταργήθηκαν, οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν, ο αυταρχισμός και η βία εντάθηκαν!
Οι εργαζόμενοι απογοητευμένοι, από τις κομματικές παρατάξεις και τους εκπροσώπους τους, άρχισαν να αποσύρονται από την ενεργό ζωή των συνδικαλιστικών οργανώσεων και να ιδιωτεύουν κατΆ οίκον «επί του καναπέως», ενώ γύρω τους γινόταν «το μεγάλο φαγοπότι», που έφερε την Ελλάδα μας στη χρεοκοπία και την ταπείνωση!
Ως αντίδραση σΆ αυτόν το πολύμορφο ξεπεσμό δημιουργήθηκαν σΆ όλη τη χώρα οι πρώτες ανεξάρτητες συνδικαλιστικές κινήσεις, οι οποίες έδωσαν και δίνουν σκληρό αγώνα για να επιβιώσουν από τον πόλεμο των εκπροσώπων του δικομματισμού, αλλά και των ενοχλημένων αριστερών παρατάξεων, που είδαν ξαφνικά δίπλα τους αξιόπιστους αντιπάλους της κατεστημένης ηγεσίας. Το οικοδόμημα του κομματικού συνδικαλισμού έτριξε συθέμελα, αλλά δεν έπεσε!
Ώσπου ξέσπασε η δημοσιονομική κρίση και όλα βγήκαν στη φόρα. Και οι υπέρογκες αδικαιολόγητες απολαβές των συνδικαλιστών κορυφής και η κατασπατάληση των συνδρομών σε αλλότριους σκοπούς και η κομματική ιδιοτέλεια του ακραιφνούς εργατοπατερισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ο βασιλιάς απεδείχθη γυμνός! ΓιΆ αυτό και η αμφισβήτηση εναντίον του κομματικού συνδικαλισμού κορυφώθηκε. Το ηλεκτροσόκ της υποταγής της πατρίδα μας στους τοκογλύφους δανειστές της, η παράδοσή μας από το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου στα νύχια της τρόικα και η απογύμνωση του εργαζόμενου λαού από τα τελευταία στοιχειώδη δικαιώματά του, έκαναν το ποτήρι της οργής, κατά του εκφυλισμένου πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών εκφραστών του, να ξεχειλίσει!
Τώρα, σε μια ύστατη προσπάθεια για να διασωθούν, οι κομματικοί συνδικαλιστές, αναπετάσσουν τις σημαίες του «αγώνα» και προσπαθούν να «βγούνε» μπροστά, ελπίζοντας ότι θα διασώσουν την υστεροφημία τους και θα διαγράψουν τις ιστορικές ευθύνες τους για την απαξίωση του συνδικαλισμού, για την επέκταση της διαφθοράς, για την αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων και τη χρεοκοπία της πατρίδας μας!
Ο αγώνας του ελληνικού λαού κατά των μνημονίων της φτώχειας, της υποτέλειας και του εξευτελισμού πρέπει να γίνει και αγώνας κατά του διεφθαρμένου κομματικού συνδικαλισμού, που έστησαν τα δύο κόμματα εξουσίας μετά τη μεταπολίτευση. Το ξεκίνημα να αρχίσει από τα κάτω. Οι εργαζόμενοι να σβήσουν από το χάρτη κάθε κομματική συνδικαλιστική παράταξη, γιατί και οι δήθεν αθώες των κομμάτων της αντιπολίτευσης τα ίδια κάνουν σε σχέση με τον κομματικό τους φορέα, ο οποίος είναι πάντα σωστός, αλάνθαστος και δικαιολογημένος! Και μετά να πιέσουν για την αλλαγή στην κορυφή, για να δημιουργηθεί ένα πραγματικά ανεξάρτητο, ακομμάτιστο, ακηδεμόνευτο, αγωνιστικό συνδικαλιστικό κίνημα, που θα ενώνει και δεν θα χωρίζει τους εργαζόμενους!
Η κρίση και οι επιπτώσεις της, για το λαό και τη χώρα μας, μπορεί να οδηγήσουν σε ανατροπές -επιτέλους- και στο συνδικαλιστικό χώρο. Είναι θέμα χρόνου για να πάνε στα σπίτια τους οι εργολάβοι του κομματικού συνδικαλισμού, που τόσο κακό έκαναν στους συναδέλφους τους και στη χώρα. Οι νέες δυνάμεις, που διαμορφώνονται και θα τους διαδεχθούν, αξίζουν την αμέριστη στήριξη των εργαζομένων και μάλιστα οι δυνάμεις του ανεξάρτητου χώρου. Από εκεί και πέρα χρειάζεται μια μεγάλη και ειλικρινής συζήτηση για τους στρατηγικούς στόχους, την τακτική και το μέλλον του συνδικαλιστικού κινήματος, χωρίς τις παρωπίδες, τις στρεβλώσεις και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. ΣΆ αυτήν την προσπάθεια, όπως είναι ευνόητο, δεν πρέπει να λείψει κανείς!