Το πρώτο «ευρωπαϊκό» παιγνίδι μάς το ’παιξε ο Καραμανλής. Ο παλιός με τα μεγάλα…φρύδια (προς διάκριση από το νέο), τότε με την Κοινή Αγορά, ανάμεσα ’59 και ’62.
 «Σ’ αγαπώ…σ’αγαπώ» μας λέει, «πού με βάζεις» του λέμε, «στην ΕΟΚ» μας απαντάει, «κι άμα πέσω;» του ξαναλέμε εμείς, χωρίς να ξέρουμε και τι μας γίνεται καλά-καλά.
Έξυσε τα…φρύδια του ο πρωθυπουργός (αλήθεια, γιατί όλοι οι πολιτικοί ξύνουνε τα… φρύδια τους, όταν ασχολούνται με το λαό;) κι έκλεισε το παιγνίδι με την ιστορική ατάκα «Θα πέσετε… στον ωκεανό και θα κολυμπήσετε»!
Δεν προλάβαμε όμως να… πέσουμε! Γιατί να ’σου ο Παπαδόπουλος με τον Παττακό, το ’67, καβάλα στα τανκς και (στα… καλάμια) και μας κόψανε τη φόρα.
Επειδή δε στις δικτατορίες, όταν μιλάει ο… «πρωθυπουργός», είναι ο λαός που ξύνει τα… φρύδια του, χάλασε το παιγνίδι κι όταν η Ελλάδα είπε… «πού με βάζεις», ο συνταγματάρχης τής απάντησε «εις τον… γύψον, έως ότου θεραπευθείς».
Παραμείναμε λοιπόν «εις τον γύψον» επί επταετίαν, αλλά συγχρόνως και … εκτός Ευρώπης, «απομονωμένοι» και Βαλκάνιοι…
Απ’ ό,τι βέβαια θυμάμαι, δε μου ’χε λείψει τότε η Ευρώπη. Μπορεί… τα τραγούδια του Θεοδωράκη, μπορεί… ο Βρεττάκος, μπορεί το θέατρο, η εφημερίδα, μπορεί άλλα πράγματα, αλλά η Ευρώπη…όχι δε μου ’χε λείψει.
Και μη μου καταλογίσετε «νοσταλγία» των… πέτρινων χρόνων, αλλά κι από το «ψωμί - παιδεία - ελευθερία»…ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο το στερήθηκα. Δε θυμάμαι συσσίτια στους δρόμους, ούτε κλειστά σχολεία από καταλήψεις και τα λοιπά.
Στο Σύνταγμα όμως προχτές με τις διαδηλώσεις, πολύ επίκαιρο και πολύ κυριολεκτικό ακουγόταν το σύνθημα του Πολυτεχνείου «Ψωμί – παιδεία ……».
Όσο για την ελευθερία, σαφώς και το ’νιωσα τότε το έλλειμμά της. Ώρες-ώρες όμως δεν ξέρω, αν είχα λιγότερη με τη Χούντα, απ’ ό,τι τώρα με την Τρόικα. Την ελευθερία βλέπεις, τη φτιάχνουν… πολλές ελευθερίες!
Βέβαια δεν είχα την ατυχία να μείνω «άστεγος» εκείνα τα χρόνια, γιατί όσοι… έμειναν, «στεγάστηκαν» από την… Εθνική Κυβέρνηση στον Ορωπό, σε μακρονήσια, και άλλα… θέρετρα! Αυτοί τη στερήθηκαν πράγματι.
Σπάσαμε τέλος πάντων τον Ιούλιο του ’75 το γύψο, «στεγάσαμε» τους πρωτεργάτες στον Κορυδαλλό, μέθυσε από…δημοκρατία κι ο λαός και σήκωσε στα χέρια τον Καραμανλή «ωσαννά… εκ Γαλλίας», λες κι είχε βάλει τίποτα γκολ στου… «Καραϊσκάκη», ξαναβρήκαν δουλειά κι οι πολιτικοί και… προκόψαμε!
Δεν πρόλαβε ο αείμνηστος να κάτσει στην καρέκλα, νέα αίτηση για ένταξη στην… Κοινότητα. Ψυχωτικός ευρωπαϊστής ο άνθρωπος. Βρε τι να… «την» καταψηφίζει στη Βουλή το ΠΑΣΟΚ και το Κ.Κ. με 104 ψήφους, βρε τι να σκούζουνε οι πορείες με τα πλακάτ «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ… το ίδιο συνδικάτο», αυτός το βιολί του: «Το μέλλον της χώρας στην Ευρώπη…».
Έτσι, το σωτήριον έτος 1979, έβγαλε επί τέλους στο Ζάππειο τη μνημειώδη φωτογραφία της «υπογραφής».
Το σωτήριον όμως έτος 1981 βγάλαμε εμείς πρωθυπουργό τον Παπανδρέου κι έβγαλε και το ΠΑΣΟΚ… το σκασμό σε ό,τι σχετικό με το ευρωπαϊκό μας μέλλον.
Άλλα…«σ’ αγαπώ» τώρα, άλλα…«πού με βάζεις». «Στην Προεδρία σε βάζω» μας λέει ο Αντρέας. «Κι άμα πέσω»; «Σε ξαναβάζω». Και πήραμε την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης το’83 και την ξαναπήραμε το ’88 και κάναμε…χαρές μεγάλες.
Τις ίδιες χαρές κάναμε και με το Μητσοτάκη το ’92, «πού μας βάζεις…» «στη…Μάαστριχτ» μας λέει και…στην Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα πλέον, αφού έτσι μετονομάστηκε η ΕΟΚ.
Μπήκαμε λοιπόν στην Ε.Ε. (με…τα τσαρούχια),μπήκαμε και στη… Σένγκεν και το 2000 πετάξαμε τα διαβατήρια και το παίζαμε Ευρωπαίοι με τα όλα μας…
Εκεί όμως που ευχαριστηθήκαμε παιγνίδι ευρωπαϊκό, ήταν με το Σημίτη το ’00 –’02, … «σας βάζω, σας βάζω στην ΟΝΕ …«σας βάζω, σας βάζω στο ΕΥΡΩ». Με 340,75 δραχμές το ένα! Πλουτίσαμε …
Κανείς δε ρώτησε…«κι άμα πέσω», γιατί -χρόνια τώρα- είχαμε πέσει… στα μαλακά της Ευρώπης και καλοπερνάγαμε…Κι ούτε που κάτσαμε να σκεφτούμε, πως τη μια μέρα αγοράσαμε τη φρατζόλα 30 δραχμές και την επομένη μισό ευρώ… (170,375 δρχ) δηλαδή!
Κατά τ’ άλλα, πανωγράφαμε στις επιδοτούμενες καλλιέργειες, πανωγράφαμε στις αναπηρικές, στα φάρμακα, πανωγράφαμε τέλος πάντων, όπου ήτανε να… πάρουμε.
Πάρτε, λοιπόν, δάνεια, πάρτε «προγράμματα», πάρτε επιδοτήσεις, πάρε και μεζονέτα και αμάξι και σκάφος, πάρε κι έναν καλό λογιστή να σε βγάζει «καθαρό» από τη φοροδιαφυγή και προχώρα στην… ευρωπαϊκή σου προοπτική.
Προχωρήσαμε. Αλλά, όπως αποδείχτηκε, ούτε εμείς ήμαστε «έτοιμοι» όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ, ούτε οι κουμανταδόροι της Ευρώπης είχαν προβλέψει ένα σχέδιο πρόληψης για δυσπροσάρμοστους και ζαβολιάρηδες μικροεταίρους, οι οποίοι, αντί να κάτσουν να φτιάξουν «κράτος», έφτιαχναν συνεχώς… έλλειμμα.
Έτσι συνεχίσαμε και με τον Καραμανλή… τον «μικρό». Σεμνά και ταπεινά στην αρχή, με το χρέος να… φουσκώνει, με τα στοιχεία προς την ΕΕ και κείνα να…φουσκώνουν, ώσπου μια μέρα αλλάζει το παιγνίδι και με το…«πού με βάζεις», «…με τους Ρώσους!!» μας λέει και μας ξαφνιάζει. Τι ’τανε όμως να το πει, τον πλακώσανε στις σφαλιάρες οι Αμερικάνοι, τονε φτύσανε κι οι δικοί του, γιατί δεν είχε λέει… φρύδια, πήγε κι αυτός στη Ραφήνα και παίζει με τα… δίδυμα.
Εν τέλει κι επειδή… δεν παιζόμαστε με τίποτα οι Έλληνες στις πολιτικές μας επιλογές, αλλά κι επειδή, μετά το Καραμαλέϊκο σειρά είχε το… Παπαντρέϊκο (έτσι πάνε αυτοί…εναλλάξ), βάλαμε στο παιγνίδι το Γιωργάκη τον…«πιο μικρό» απ’ όλους. Και τον πιο… παιγνιδιάρη! Άσσος στο ευρωπαϊκό «κρυφτό» με την ΕΛΣΤΑΤ, άσσος και στο… «κυνηγητό» με το δημοψήφισμα ! Μας πήρανε με τις πέτρες…
«Πού μας βάζεις… πού σας βάζω»… «στο Μνημόνιο» μας λέει ο Γιώργος. «Κι άμα πέσουμε;»… του λέμε. «Δεν πειράζει» μας λέει «σε Μνημόνιο θα πέσετε πάλι…». Και πέσαμε!
Και… «γιατί… βρωμάει έτσι;» λέμε του Παπαδήμου τώρα, βαστώντας τις μύτες μας. «Γιατί αυτά τα πράγματα»… μας λέει «από τη… μυρωδιά τα καταλαβαίνεις! ». Έτσι καταλάβαμε… πού είχαμε πέσει!!!
Βάλαμε λοιπόν τις φωνές και πολιορκήσαμε τη Βουλή παρέα με τις αστυνομίες. Τι τα θέλεις όμως, η πολιορκία μας έμεινε. Διότι και εντός και… εκτός Κοινοβουλίου…«ζήτω που καήκαμε…».
Με τούτα και με τ’ άλλα, σας το ’πα το παραμύθι της Ευρωπαϊκής μας πορείας. Και βέβαια το τέλος, όλοι το ξέρετε. Μάλλον την αρχή… του τέλους.
Κείνοι περάσανε καλά κι εμείς ακόμη και…χειρότερα!