Την έκθεση φωτογραφίας του Στέλιου Ευσταθόπουλου, που φιλοξενείται στην Πινακοθήκη της Σπάρτης, επισκέπτονται μαθητές των Δημοτικών Σχολείων της πόλης, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων που υλοποιούνται από την Κουμαντάρειο.
Τα εκπαιδευτικά προγράμματα συνδέονται με ποικίλες δραστηριότητες, στις οποίες τα παιδιά καλούνται να συμμετέχουν. Μία από τις δραστηριότητες αυτές, στην οποία ανταποκρίθηκαν οι μαθητές και μαθήτριες του 4ου Δημοτικού Σχολείου Σπάρτης, ήταν τα παιδιά να διηγηθούν την ιστορία της φωτογραφίας που το καθένα από αυτά επέλεγε. (Τι γίνεται στη φωτογραφία; Τι έγινε πριν; Τι θα γίνει μετά;).
Από τις πολύ ωραίες ιστορίες των παιδιών, διαβάζετε την ιστορία της Χριστίνας Φουντούκη μαθήτριας της Ε΄ τάξης:
«Μια ηλιόλουστη μέρα στην Αθήνα ζούσε ένα αδέσποτο σκυλάκι που όλοι το έλεγαν “Φίλο”. Ήταν μικρό σε ηλικία μαύρο και άσπρο κι όλοι το συμπαθούσαν.
Μόλις έφτασε το απόγευμα το σκυλάκι είδε έναν τυφλό, καλόκαρδο άνθρωπο. Πήγε κοντά σε αυτόν και άρχισε να του γαυγίζει. Του γαύγιζε σα να ήθελε να του πει: “Πάρε με από αυτό το άσχημο μέρος και θα ωφεληθείς”. Εκείνος παρόλο που ήταν τυφλός κατάλαβε τι ήθελε να του πει. Έτσι είπε με τον τρόπο του στο σκυλάκι να τον ακολουθήσει.
Τη μεθεπόμενη ημέρα πήγαν στο σπίτι του ανθρώπου δύο ληστές. Την ώρα που οι ληστές ήταν στο σπίτι ο τυφλός άνθρωπος που τον έλεγαν Αντώνη γυρνούσε απ’ τη δουλειά του.
Το σκυλάκι όρμησε επάνω τους και τους έδιωξε απ’ το σπίτι. Έτσι εκείνη την ημέρα το σκυλάκι έγινε ο ήρωας του Αντώνη.
Μετά από μία μέρα ο Αντώνης βρήκε την όρασή του και όπου και αν πήγαινε έπαιρνε μαζί του και το “Φίλο”. Το μικρό σκυλάκι έμεινε στην ιστορία ως “Ο Φίλος του Αντώνη” ή ως “Ο σκύλος-ήρωας”.
Ο Αντώνης ήταν φιλόζωος και σε αυτό ανταμείφθηκε στη ζωή του».
Μάλιστα, μαθητές της Ε΄ τάξης του 4ου Δημοτικού Σχολείου Σπάρτης, περιγράφοντας τις εντυπώσεις τους από την επίσκεψή τους στην Κουμαντάρειο Πινακοθήκη, έγραψαν:
«Χθες το πρωί επισκεφτήκαμε την Κουμαντάρειο Πινακοθήκη, που αυτή την περίοδο φιλοξενεί την έκθεση φωτογραφίας του Στέλιου Ευσταθόπουλου.
Συναντηθήκαμε στην πρώτη αριστερή αίθουσα και κάναμε ένα μεγάλο κύκλο που έμοιαζε περισσότερο με αβγό.
Ο φωτογράφος περπατούσε πολλές ώρες, πολλά χιλιόμετρα. Για να φωτογραφήσει αυτή την έκθεση χρειάστηκε τρία χρόνια και περπάτησε τρεις φορές το δρόμο Αθήνα-Σπάρτη. Από τις 2000 φωτογραφίες που τράβηξε επέλεξε μόνο τις 50 καλύτερες.
Χωριστήκαμε σε τέσσερις ομάδες και η κυρία Γεωργία έδωσε σε κάθε ομάδα από μία από τις εξής ερωτήσεις:
- Προσέξτε τα χρώματα των φωτογραφιών. Γιατί ο φωτογράφος δεν προτιμάει την έγχρωμη φωτογραφία;
- Σε ποια εποχή η φωτογράφηση είναι ευκολότερη; Σκεφθείτε λίγο τι γινόταν στο παρελθόν. Πώς δηλαδή τραβούσαμε φωτογραφίες παλιά;
- Ζήτησε ο φωτογράφος την άδεια των ανθρώπων που φωτογραφίζει; Εάν «ναι» γιατί; Εάν «όχι» γιατί;
- Ποια νομίζετε ότι είναι η σχέση της φωτογραφίας με την πραγματικότητα; Ό,τι δείχνει, δηλαδή, η φωτογραφία είναι πραγματικό (αληθινό);
Μετά από λίγη ώρα σκέψης και παρατήρησης καταλήξαμε στα συμπεράσματα:
- Ο φωτογράφος προτιμά τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες για να δίνουμε περισσότερη προσοχή στο θέμα της φωτογραφίας και για να δείξει τη λύπη του και τη λύπη των προσώπων στη φωτογραφία.
- Η φωτογράφηση είναι ευκολότερη στη σημερινή εποχή, γιατί παλιά για να βγάλεις μια φωτογραφία χρειαζόσουν φιλμ και το φιλμ ήταν πολύ ακριβό.
- Δεν γνώριζαν τα πρόσωπα των φωτογραφιών ότι ο φωτογράφος τους έβγαζε φωτογραφία. Αν το ήξεραν σίγουρα θα έπαιρναν πόζες και θα χαμογελούσανε.
- Εμείς σκεφτήκαμε ότι οι φωτογραφίες είναι άμεσα συνδεδεμένες με την πραγματικότητα, γιατί είναι τραβηγμένες στην καθημερινότητα της Αθήνας.
Η κυρία Γεωργία στο τέλος μάς έκανε το χέρι της σαν το «μικρόφωνο» ενός παρουσιαστή και της είπαμε ποια φωτογραφία μας άρεσε. Πάντα θα θυμάμαι αυτή την επίσκεψη, διότι εγώ γνώριζα την καλή πλευρά της Αθήνας.
Τα πάντα γύρω μας έχουν δύο πλευρές: την καλή και την κακή τους. Έτσι και ο φωτογράφος ήθελε να μας δείξει την κακή πλευρά της Αθήνας. Αυτή η επίσκεψη, πρέπει να μπει καλά στο νου όλων των Ελλήνων, για να διορθώσουμε αυτή την εικόνα, όχι μόνο της Αθήνας αλλά κι όλης της Ελλάδας».
Μαρία Μαρινάκου, Βίβιαν Κονδυλοπούλου, Αλέξης Στελλάκος, Ε΄ τάξη του 4ου Δημοτικού Σχολείου Σπάρτης