Αγάπησες ποτέ μια Αγλαΐα;
Δ.Α.
Μου ‘ρχεται πολλές φορές στο νου εκείνος ο υπέροχος χορός, ο Τσακώνικος, που χόρεψαν οι Καρυάτιδες από τις Καρυές (Αράχωβα) Λακωνίας για να φτάσουν στην Ακρόπολη των Αθηνών.
Άλλες φορές πάλι, σκέφτομαι Αγλαΐες, στον καθημερινό χορό που κρατάν όρθιο ένα σπίτι, μία σχέση, μια οικογένεια, μια χώρα, κάνοντας τα αδύνατα δυνατά για να μείνουμε ζωντανοί.
Λες κι οι Καρυάτιδες κι οι Αγλαΐες είναι το ίδιο πράγμα!
Μα το άκουσα μπροστά από ένα γλυπτό με θέμα την Αγλαΐα, στη μεγάλη έκθεση «Όλες οι τέχνες για τον Καραγκιόζη» που με ειδικό ένθετο στηρίζει κι η εφημερίδα μας. Ένα κοριτσάκι με ρώτησε: Αγλαΐα είναι το μικρό όνομα της Καρυάτιδας; Κι εμένα Αγλαΐα με λένε!
Κι αρχίζει το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα, καθώς απ’ αυτήν την ηλικία των 5 ετών μπορεί να ονειρεύεται κάθε Αγλαΐα ότι ίσως είναι αυτή Καρυάτιδα!
Και μήπως δεν είναι;
Είναι ο καθένας ό,τι ονειρεύεται να γίνει! Είναι ό,τι στο περιβάλλον του υπάρχει και μπορεί να τον συγκινεί. Μα περισσότερο απ’ όλα, είμαστε η ιστορία του τόπου μας ή καλύτερα, φτιαχνόμαστε από την ιστορία του τόπου μας που και μας νοηματοδοτεί.
Και είτε είσαι Καρυάτιδα είτε Αγλαΐα, οι ρόλοι και οι ευθύνες είναι ίδιες. Η χαρά, η ομορφιά και ο μύθος ζει και μπορεί να ζει μες στους αιώνες και να συγκινεί.
Ίσως αν αντιληφθείς ότι Καρυάτιδα είναι τα πρώτα βήματα της ζωής, θα αντιληφθείς, ότι Αγλαΐα τα σοφά βήματα της ζωής κι εκείνα που σε κάνουν απαραίτητη, σαν εικόνα πίστης, για το μέλλον μας.
Άλλωστε αν έμαθες να περπατάς και να χορεύεις σαν Καρυάτιδα, πολλοί σε θαύμασαν και περιμένουν να σε θαυμάσουν και στην ύστερή σου σοφία που ανάγκη πάσα είναι να τη μοιραστείς με όσους σε αγάπησαν ή θα σε αγαπήσουν, λόγω σοφίας.
ΣΣ: Θα ήθελα να μοιραστώ σήμερα μαζί σας ένα ποίημα για την κάθε Αγλαΐα που υπάρχει γύρω μας και ίσως κάτι ακόμα της χρωστάμε και προλαβαίνουμε να το δώσουμε, καθώς την είδα ακόμα να ελπίζει…
Εικόνα αφτιασίδωτη
Από μια Αγλαΐα στέκονται όρθια τα σανίδια
και παίρνει φόρα η ζωή με τα καλά της μάγια
κι απ’ την παράγκα χάνονται τα κολοβά τα φίδια.
Φως, η έξυπνή της η καρδιά, τα λόγια της τα Άγια.
Εικόνα της υπομονής, κυρά της σωφροσύνης.
Τιμή και μοίρα καθενός, ανθός, χρυσή κορώνα.
Μια Αγλαΐα αφτιασίδωτη. Τα μάτια; Αγιοσύνης.
Η μεσιανή περήφανη κάθε σπιτιού κολώνα.
Της μάνας μας έχει τα μαλλιά, δεμένα σφιχτά κότσο
για να προλάβει τη μέρα μας στην ακριβή της ώρα.
Αγέννητοι της δώσαμε τον πρώτο μας τον κλώτσο.
Σε κάθε μαύρη μας στιγμή, έγνεφε, προχώρα.
Η λερωμένη της ποδιά μοσχοβολάει βασίλισσα
κι η αγκαλιά της μυστήριο, που συγχωρεί τα λάθη.
Τα χέρια, τα χέρια αν δεν της φίλησα…
Κρίμα που δεν ένιωσα τα όνειρα που πλάθει.
Μπλε, κόκκινο ή βιολετί, όνειρο του μπερντέ στολίδι.
Παραμάνα του Θεόφιλου, της φτώχειας ιδιοφυία.
Απ’ το κασελάκι φάνηκες φιγούρα, πινελιά κεντίδι
με ρώτημα για όλους μας: Αγάπησες ποτέ μια Αγλαΐα;
Από μια Αγλαΐα κινήσαμε ξυπόλητοι για μάχες
και έχει χίλια ονόματα μα ίδια γλυκό το γάλα.
Ο νους της, σκιά, μας ακολουθεί, σε κάμπους, βουνά και ράχες.
Όσα μικρά έχει η ζωή, της πρέπουν όλα μεγάλα.
