Η Σπάρτη έχει μείνει στάσιμη. Στα χρόνια, στη σκέψη, στην κοινωνία. Μια κλειστή κοινωνία με κλειστές συνήθειες, όπου όλοι γνωρίζονται. Σε τέτοιες συνθήκες, οι άνθρωποι τρέχουν να φορέσουν ταμπέλες ο ένας στον άλλον. Συχνά όχι για να καταλάβουν, αλλά γιατί τους βολεύει. Η ταμπέλα απλοποιεί τη σκέψη και δίνει άλλοθι για αρνητική κρίση.

Η Αυτοδιοίκηση δεν μένει ανεπηρέαστη. Οι ταμπέλες μεταφέρονται στα δημοτικά δρώμενα και κολλούν σαν σκιά. Δεν είσαι απλώς πολίτης που συμμετέχει στα κοινά. Είσαι «κάποιου», και αυτό πρέπει να σε ακολουθεί όπως σε ακολουθεί η θρησκεία που σπάνια αλλάζει. Αρκεί μια εκλογική παρουσία, μια γνώμη ή ένας απλός διάλογος για να κολλήσει η ταμπέλα για πάντα. Λες και δεν υπάρχει ούτε η πιθανότητα ούτε το δικαίωμα να αλλάξεις γνώμη ή να υποστηρίξεις κάποιον άλλον.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Αποκαλύπτει μια κοινωνία που δεν αφήνει χώρο για αλλαγή, εξέλιξη ή διαφοροποίηση. Σαν παλιές εποχές, όταν οι ρόλοι ήταν προκαθορισμένοι και η αλλαγή ύποπτη. Σήμερα, σε έναν κόσμο που εξελίσσεται ταχύτατα, αυτή η λογική σφίγγει τον τόπο και κλείνει δρόμους.

Όταν η ταμπέλα κυριαρχεί, η Αυτοδιοίκηση χάνει την ενέργειά της. Οι άνθρωποι φοβούνται να συμμετάσχουν, να συνεργαστούν, να προτείνουν κάτι διαφορετικό. Το «ποιανού είσαι» υπερισχύει του «τι λες» και του «τι κάνεις». Σκληρά μυαλά, στερεότυπα που παγιδεύουν, μια κοινωνία που αποφασίζει με προκαταλήψεις.

Η πρόοδος απαιτεί ανοιχτό μυαλό. Ευελιξία. Τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίζεσαι. Να συνεργάζεσαι χωρίς να ανήκεις, να διαφωνείς χωρίς να στιγματίζεσαι, να αλλάζεις χωρίς να κρίνεσαι από το παρελθόν.

Ίσως το ζητούμενο δεν είναι να εξαφανιστούν οι ταμπέλες, αλλά να πάψει να υπάρχει η ανάγκη τους. Να περάσουμε από τη λογική της κατάταξης στη λογική της αξιολόγησης. Από τα πρόσωπα στις ιδέες.

Εσύ; Ποιανού είσαι;

Γιώργος Κεραμιδάς, 
σύμβουλος Επικοινωνίας & Στρατηγικής