Σαν παροπλισμένος ψευτοεπαναστάτης
είχα τ' άλλοθί μου το κουτσό σκυλί μου
την αποστολή μου
Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος
Με αφορμή τις εκλογές για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, ΚΙΝΑΛ, ή όπως αλλιώς θα ειπωθεί στο μέλλον…
Ένα κόμμα αρχηγικό, με αρκετή οικογενειοκρατία ανύπαρκτης ιδεολογίας και ηθικής.
Κάποτε, προς εντυπωσιασμό, φλέρταρε, με τη λέξη Αριστερά, η οποία πούλαγε στα πλήθη. Βέβαια στην πορεία ξεχάστηκε κι έγινε κόμμα… αρχηγός στις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις! Κάτι σαν τις δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, που ανακάλυψαν αργότερα διάφοροι Κουβέληδες για να διαχωρίσουν τη θέση τους από την Χρυσή Αυγή. Τόση φτήνια!
Η Αριστερά, εν τέλει, συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις μετά από εξορίες, βασανιστήρια, φυλακίσεις κι αποκλεισμούς. Το τέλος της Αριστεράς χάνεται κάπου στις αρχές της Μεταπολίτευσης.
Ταμπέλες και αριστερά σλόγκαν ξέμειναν στα κομματικά οστεοφυλάκια για να οικειοποιηθούν οτιδήποτε έπραξαν οι Άριστοι.
Όσοι συνεμορφώθησαν, έτρεξαν να βολευτούν στο κόμμα που προσέφερε τα περισσότερα άλλοθι. Ό,τι ο καθένας είχε ανάγκη. Και το αριστερό προφίλ ξεχωρίζει σαν καταφύγιο για την ανύπαρκτη κουλτούρα.
Έτσι τελείωσαν τα άριστα και οι άριστοι πολιτικοί αφού το σινάφι απέρριπτε οποιαδήποτε διαφορετική ηθική. Κι αριστερά χωρίς αρίστους δεν γίνεται. Όπως δεν γίνεται, δίχως αρχές, θυσίες, αγάπη για τον άνθρωπο, τέχνες και συνεχείς αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο, με οποιοδήποτε κόστος.
Όλα αυτά έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.
Το «ό,τι δηλώσεις είσαι» είναι και η χρυσή ταυτότητα που επικρατεί. Άλλα τα λόγια κι άλλες οι πράξεις. Για όλα πια υπάρχει μία ψευδής δικαιολογία.
Αποδειχθήκαμε ανθρωπάκια με σημαία ευκαιρίας. Χάσαμε και την ντροπή! Πάνω απ’ όλα το βόλεμα, μπροστά στον καθρέφτη της αριστερής εγωπάθειας που όλα επιτρέπονται.
Με τα χρόνια μας προέκυψαν επαγγελματίες της εξουσίας, με αριστερό πρόσημο, όπως θα έλεγε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Με ειδικότητα στο ψεύδος, της μεγαλοστομίας, τον εύκολο και ακόρεστο πλουτισμό. Με ξύλινη γλώσσα, ύφος παντογνώστη και φτηνά, αλλά εντυπωσιακής ανοησίας πυροτεχνήματα φτιαγμένα σα φτηνιάρικα μαγαζάκια τους.
Μόνο τους μέλημα οι εντυπώσεις, οι ίντριγκες και η διαπλοκή, απαραίτητες για την πολιτική επιβίωσή τους.
Κάπως έτσι η Αριστερά χάθηκε στους σκοτεινούς δρόμους της αναξιοπρέπειας, της δοσοληψίας, του μηδενικού πολιτικού λόγου, της καμιάς ελπίδας και τους μίσους απέναντι στον οποιοδήποτε ορθό λόγο. Λατρεύει το διχασμό για να υπάρξει! Πράγματα εντελώς αντίθετα με ό,τι το Άριστον.
Και δυστυχώς, δεν φαίνεται πουθενά φως αφού η βασική έλλειψη παιδείας όχι μόνο μηδενίζει οποιοδήποτε όραμα στον κοινωνικό ορίζοντα, αλλά ευθύς εξαρχής, γίνονται και πολέμιοί του για να μη φανεί η γύμνια τους.
Η Αριστερά χάθηκε, η Δεξιά βασιλεύει δίχως πολιτικό αντίπαλο… και η δημοκρατία δεν αισθάνεται καθόλου δημοκρατία. Αν υπάρχει, είναι μόνος τη συνείδηση κάποιων εξαίρετων, απλών, μοναχικών ανθρώπων.
Η Αριστερά οφείλει να γνωρίζει το «αεί αριστεύειν».
Δεν το διάβασε ποτέ!
Πήγε αδιάβαστη.
