Ήταν ο Έπαρχος μωρός και οι πέριξ του ξόανα επίσημα και σοβαροφανή, τρισβάρβαρα τα ελληνικά των, οι άθλιοι.
Κ.Π. Καβάφης
Ζούμε αναμνηστικές εποχές, πλήρους ανοησίας και διχασμού. Έχουν φροντίσει γι’ αυτό όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις. Μας επιμορφώνουν καθημερινά σε άγνωστά μας αντικείμενα με λέξεις ακατανόητες και όρους κατασκευασμένους από αγράμματους εξυπνάκηδες παρατρεχάμενους.
Στόχος τους είναι να μας μυήσουν στην πνευματική φτώχεια που τους διακατέχει, να μας διχάσουν, για να μας χειραγωγούν με ευκολία.
Στα πλαίσια αυτά ανακαλύφθηκε και αναμνηστική δόση του εμβολίου, ως έκφραση. Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να εννοήσει τι σημαίνει αυτό;
Για να κρύψουν τις παλινωδίες τους, όπως και στην περίπτωση της πανδημίας με αναμνηστικές δόσεις σοβαροφάνειας ανακάλυψαν μέτρα για να μας τρομοκρατήσουν, να διχάσουν και να μας προκαλέσουν να σκεφτούμε, αν είμαστε στα… καλά μας!
Για παράδειγμα, η απαγόρευση του ψαρέματος κι από την άλλη πλευρά ο ανέμελος πρωθυπουργός να τραβάει μια αναμνηστική φωτογραφία, στον περίπατό του, με πολίτες, δίχως μάσκα. Και ποιος να του επιβάλλει το πρόστιμο;
Τώρα, τι ακριβώς σημαίνει αναμνηστική δόση του εμβολίου, ίσως μόνο μάγισσες και χαρτορίχτρες μπορούν να εξηγήσουν.
Με την ίδια φαντασία ανακάλυψαν και την Ανάκαμψη, όπως επίσης και τη νέα κανονικότητα που μας έχουν φορέσει.
Οι ίδιοι είναι που βιάζουν τη γλώσσα και μιλάνε, για παραγωγή πολιτικής. Όπως λέμε αγγουράκια, φρούτα, λαχανικά.
Σε μία κίνηση μάλιστα, εντυπωσιασμού, διόρισε ο ανέμελος πρωθυπουργός και υφυπουργό σύγχρονου πολιτισμού. Εδώ έχουν μαράνει για καλά τον πολιτισμό, ο σύγχρονος και πλήρως άγνωστός τους, μας έλειπε για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια.
Λόγια… λόγια… λόγια… Όπως λέει σοφά η παροιμία «αρχόντου λόγος, αερισμοί γαϊδάρου».
Κι όταν δεν έχει τι να πεις, πετάς ένα βαρύγδουπο λόγο ή μέτρο και ξεχνιούνται τα υπόλοιπα.
Έτερον παράδειγμα: Την ώρα που η Ευρώπη ξανακλείνει τα σχολεία της, εδώ νέος νόμος προβλέπει φυλάκιση δύο ετών για όποιον δε στέλνει το παιδί του στο σχολείο. Αυτό ίσως είναι στο πλαίσιο της αναμνηστικής Δημοκρατίας.
Κι ο διχασμός συνεχίζεται, μέχρι να πειστούμε ότι έχουμε όλοι δίκιο και να μη μείνει όρθια καμιά σχέση. Να κονταροχτυπηθούμε μεταξύ μας έως το τέλος για το ποιος έχει το δίκιο κι αυτοί να γελάνε και να εισπράττουν τα πρόστιμα.
Και βέβαια έχει και πιο κάτω… Τα κανάλια μας προβάλλουν τις αυξήσεις και την πείνα στην Τουρκία, για να ξεχάσουμε τη δική μας φτώχεια και πείνα.
Και το τρένο της ανοησίας και του ψεύδους δεν έχει σταματημό. Σε λίγο καιρό θα μας πουν ότι στα ψυχιατρεία αυτή την περίοδο επικρατεί οργασμός κι ότι οι αυτοκτονίες είναι στατιστικά παραδεκτές αφού δεν είναι ακόμα ομαδικές.
Τελευταίο παράδειγμα: (φαντάζομαι όχι μόνο προσωπικό). Μου ήρθαν αναμνηστικά τα τέλη κυκλοφορίας για φέτος, αυτοκινήτου που έχουν κατατεθεί οι πινακίδες πριν 15 χρόνια! Αυτό λέγεται ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Όσο γι’ αυτά τα τέλη θα υπολογιστούν τον προϋπολογισμό του κράτους που οι βάρβαροι θα αλληλοκατηγορηθούν στην αναμνηστική Βουλή σε λίγες μέρες.
Κι ένα αναμνηστικό ερώτημα: Γιατί εξαφάνισαν τον κ. Τσιόδρα που μιλούσε στο νου και στην καρδιά μας και χάσαμε κάθε εμπιστοσύνη στα όσα μας προστάζουν;
Όταν η Δημοκρατία δεν μπορεί να πείσει, δεν είναι Δημοκρατία.
Το «Αιδώς Αργείοι» λίγο δεν είναι;
Άθλιοι!
