«Βδομάδα πάει χωρίς δουλειά
κι έξω χιονίζει και φυσά…»
Μάνος Ελευθερίου
Κάποτε, αν ήσουν μια εβδομάδα χωρίς δουλειά, δεν μπορούσες να σηκώσεις κεφάλι για καιρό. Η φτώχεια ήταν δεδομένη αλλά η κοινωνία της αλληλοβοήθειας και με σκληρή δουλειά, έως και του ποδαριού, άφηνε χαραμάδες ελπίδας.
Η Δημοκρατία και η χώρα είχαν περάσει πολλά και ο λαός είχε μάθει να μάχεται και να εξεγείρεται. Δεν φοβόταν, ίσως γιατί ήξερε χωρίς να το αντιλαμβάνεται πλήρως, ότι «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται ζυγόν δουλείας ας έχουσι. Θέλει Αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Ανδρέας Κάλβος).
Ο λαός ζητούσε πάντα να βρει το δίκιο του στους δρόμους!
Έτσι, «οι δρόμοι έγραψαν τη δική τους ιστορία». Πολλές φορές με αίμα!
Πέρασαν χρόνια και αφού δεν βρέθηκε «ποιος από τους προστάτες θα μας προστατεύσει…» και ήταν πολλοί γύρω και μέσα από τη χώρα, άρχισαν νέα δεινά.
Η χώρα αποχαιρετούσε τα παιδιά της στα λιμάνια και στους σταθμούς για μια μετανάστευση χωρίς γυρισμό. Οικογένειες διαλύθηκαν, χωριά, που με μεγάλες θυσίες και κόπους σήκωναν την Ελληνική σημαία, έσβησαν από το χάρτη και γονείς δεν είδαν ποτέ πια τα παιδιά τους. Ούτε Γερμανοί φασίστες στα χρόνια του πολέμου δεν το κατάφεραν αυτό!
Κανόνας ήταν το «Μανούλα θα φύγω θα πάω στα ξένα…».
Πέρασε χούντα, και «Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες…» ήρθαν ξανά στο νου και στην πραγματικότητα, για κάποια ελπίδα στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν πια δύο. «Δεν ξεχνώ» για την εθνική τραγωδία της Κύπρου και «Ποτέ πια» για κάθε είδους φασισμό.
Πέρασαν τα χρόνια και ενώ «ο λαός ήταν στην εξουσία» και μάλιστα διοριζόταν στο δημόσιο από πόρτες και παράθυρα, κάτι τύποι, μας παρουσίαζαν κάτι τραγούδια περίεργα έως και προκλητικά για τα χρηστά μας ήθη. Όπως «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, το μέλλον που φτιάχνεται όπως θέλετε…» ή «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες...» ή «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα…». Και αδιανόητα πώς, όλα αυτά βγήκαν αλήθεια πιο πολύ και απ’ την αλήθεια! Η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε ποιητική στιχουργική φαντασία.
Σήμερα η πείνα, η φτώχια, η ανεργία, η βία οι ασθένειες κάδε είδους μαστίζουν τον πληθυσμό.
Ο πλήρης έλεγχος έχει επιφέρει την κοινωνική εξαθλίωση.
Οι πολίτες είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της πολιτικής, που όσο μαλλί και να ‘χουν δεν τους φτάνει ,για να χορτάσει το πολιτικό κτήνος της διαφθοράς και του εκβιασμού.
Καμιά εξαγγελία δε γίνεται πιστευτή. Η έλλειψη ειλικρίνειας είναι και αυτή δεδομένη. Το χειρότερο δε, είναι ότι έχει διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός.
Τα χάσαμε όλα!
Άνθρωποι που δε βάζει ο νους μας, πένονται, ζουν από τα σκουπίδια, είναι δίχως ρεύμα, άστεγοι, ασθενείς, μόνοι και αβοήθητοι και άλλοι που αυτοκτονούν, όταν η επιστήμη κάνει θαύματα. Αποθέωση ποιας Δημοκρατίας ζούμε;
Τι φταίει;
Ο καθένας ας αναλογιστεί κατά πρώτον και δεύτερον και πιο σημαντικό, ας πράξουμε πιασμένοι ο ένας από το χέρι του άλλου.
Τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά και ο υπογράφων χωρίς αμειβόμενη εργασία επί δυόμιση χρόνια, όπως και τόσοι άλλοι, έχουμε χάσει κάθε αξιοπρέπεια και κάθε ουσιαστική ελπίδα και συμμετοχή στον κοινό βίο.
Τι περιμένουμε;
Σκλάβοι στα δεσμά μας!
Ώρα για αλήθειες και πράξεις που δεν είχαμε φανταστεί μέχρι τώρα.
Τουλάχιστον, προσωπικά μπορώ να εκφράζομαι και να μοιράζομαι με τους αναγνώστες αλήθειες που άλλοι δεν έχουν την δυνατότητα.
Σαν μια πράξη τελευταίας ελπίδας.
Σαν ένα ύστατο s.o.s.
Δημήτρης Αβούρης
Συγγραφέας-αφηγητής παραμυθιών
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
