Όχι λέμε στις κότες
όχι και στους ξενέρωτους…
Λουκιανός Κηλαηδόνης
Πού πήγε εκείνο το αιματοβαμμένο ΟΧΙ;
Κάποτε, τα ΟΧΙ ήταν φρουροί συνειδήσεων. Κάποτε, τα ΟΧΙ έδειχναν το ύψος, το ψυχικό σθένος και το ήθος καθενός. Κάποτε ήταν σημαίες, λάβαρα, στάσεις αξιοπρέπειας…
Κάθε ΟΧΙ, ήταν ΟΧΙ και αποτελούσε μια σιγουριά για μια νέα αρχή. Ήθελε θυσίες, στόχους, σκέψη, όραμα.
Και εκείνο το ΟΧΙ που ο λαός πίστεψε και τον έκανε να αντέξει, άρχισε να ξεθωριάζει μέσα από εξορίες, βασανιστήρια και πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων. Ώσπου η κοινή συνείδηση άρχισε να εντάσσεται σε κάθε Ναι, προκειμένου να ζήση καλύτερα στα πλαίσια μιας εθνικής συμφιλίωσης και προόδου. Αργότερα ήρθε ο εκσυγχρονισμός και εν τέλει μια παγκοσμιοποίηση για το καλό των… πολυεθνικών.
Και τα ΟΧΙ φρουροί, άρχισαν σαν χάρτινοι πύργοι να πέφτουν, μπροστά στο πρόσκαιρο συμφέρον που με δόλο εισχωρούσε στον κοινωνικό ιστό. Και να επιδοτήσεις και να διακοποδάνεια, που σε παρακαλούσαν να τα πάρεις για το καλό σου, προκειμένου να χρεωθείς και …να σε βάλουν στο χέρι.
Και πώς να πεις ΟΧΙ στην τόσο ελκυστική διαφήμιση-προπαγάνδα;
Άλλωστε “Λεφτά υπάρχουν”.
Σιγά-σιγά ο ιστός έγινε παγκόσμιος και κάθε ΟΧΙ κατέρρευσε ανεπιστρεπτί.
Ακόμη και δημοψήφισμα, με πρώτη φορά αριστερά, είχε αποτέλεσμα Όχι που σε μια νύχτα έγινε Ναι.
Τώρα όλα επιτρέπονται και, χωρίς να το καταλάβουμε, όλα επιβάλλονται και τιμωρούνται με κάθε είδους απομόνωση, μέχρι το ΟΧΙ να εξαφανιστεί, μαζί με κάθε είδους αντίσταση.
Και συνηθίσαμε!
Κάθε φορά βάζουμε και λίγο παραπάνω νεράκι στο κρασάκι μας ώσπου γίναμε… ξενέρωτοι!
Λασκάραμε για τα καλά το ζωνάρι της αξιοπρέπειας και όπως λέει και ο Καραγκιόζης, όταν λύνεις το ζωνάρι υποχρεωτικά, μια μέρα θα ξεβρακωθείς!
Τώρα ο κοινωνικός ιστός έγινε βρόγχος και πνίγει αδιακρίτως εκτάσεις, ανθρώπους, συνειδήσεις και συμπαρασύρει κάθε ΟΧΙ. Ο ηθικός φραγμός, μόνο ως άγνωστη φράση υπάρχει. Όλα για την επιβίωση, τίποτα για την ζωή.
Όχι πια σε τίποτα; Όχι βέβαια!
Ετσι για να νομίζουμε ότι αντιστεκόμαστε και άρα υπάρχουμε, λέμε όχι σε ότι πληγώνει το αρρωστημένο εγώ μας, αδιακρίτως.
Άρα, Όχι σε ότι λέει ο άλλος, ο γείτονας, ο διπλανός μας, ο δικός μας άνθρωπος και κυρίως όποιος γνωρίζει πιο πολλά από μας. Όχι στον δάσκαλο!
ΟΧΙ, σε κάθε τι που χρειάζεται σκέψη, μελέτη, παρατήρηση, προσπάθεια.
ΟΧΙ, στις αξίες, διότι δυσκολεύουν την ανεμελιά μας.
ΟΧΙ, σε ότι θέλει κόπο και τρόπο για το κοινό καλό.
ΟΧΙ σε ότι αντιστέκεται στους νεοβάρβαρους καιρούς μας.
ΟΧΙ στο εγώ του άλλου.
Ζήτω το δικό μας εγώ..
ΟXI σε ιδέες και οράματα.
Όχι, θα κάτσουμε να σκάσουμε...
Όχι και στον πλανήτη γη που μας φιλοξενεί.
Γνήσια αντιπολίτευση του καλού εαυτού μας…
