Εκεί που μύριζε φλισκούνι και άγρια μέντα…
Νίκος Γκάτσος
Από τον καιρό που ο τουρισμός βαφτίστηκε βαριά βιομηχανία της χώρας, χάθηκε το φιλότιμο της φιλοξενίας.
Ο επισκέπτης, ο περιηγητής, ο λάτρης της Ελλάδας έχασαν κάθε νόημα στη συνείδηση μας στον βωμό της βαριάς αυτής βιομηχανίας.
Βιομηχανία! Τι αποτρόπαια λέξη όταν πρόκειται για φιλοξενία!
Τα χωριά ορφάνεψαν από καφενεία και χασαποταβέρνες και μαζί τους χάθηκε το χαμόγελο του παππού και της γιαγιάς και μόνος προορισμός έγινε η παραλία.
Οι καλύβες στις ακρογιαλιές καμωμένες από καλάμια, φτέρη και φοινικόκλαρα στο πέρασμα του χρόνου έγιναν κακόγουστα μπιτσόμπαρα! Τι λέξη και αυτή!
Οι πετσέτες έγιναν ξαπλώστρες περιωπής Λουδοβίκου. Οι ρακέτες απαγορεύτηκαν, τα κουβαδάκια των παιδιών εξαφανίστηκαν και αντί αυτών, μπράβοι, νονοί, κακόγουστες κατασκευές και καταλήψεις στις παραλίες με πολιτικές πλάτες στα πλαίσια της διαφθοράς.
Στην Ελλάδα του πολιτισμού και του απέραντου γαλάζιου, ο φασισμός και η παρακμή!
Οι διακοπές των Ελλήνων χάθηκαν και οικονομικοί κολοσσοί ξεπλύματος μαύρου πολιτικού χρήματος ισοπεδώνουν τα πάντα για να σηκώσουν ξενοδοχεία εκτρώματα που καμιά σχέση δεν έχουν με το φυσικό περιβάλλον.
Ολική καταστροφή!
Η Ελλάδα, όπως από χρόνια γνωρίζαμε, προοριζόταν για χώρα γκαρσονιών. Μόνο που τα γκαρσόνια πλέον δεν είναι Έλληνες, αφού εργατικά χέρια δεν υπάρχουν και η υπογεννητικότητα και η μετανάστευση είναι πολιτική επιλογή.
Και οι ‘Ελληνες, όσοι μπορούν, πηγαίνουν για διακοπές στο εξωτερικό που είναι οικονομικά ή παραμένουν δίχως διακοπές έγκλειστοι, σε μια χώρα που οι θάλασσες της δόθηκαν απλόχερα.
Τα μπάνια του λαού αποτελούν πια παρελθόν για τους πολλούς. Τέτοιο έγκλημα!
Ο τουρισμός πλέον είναι απάνθρωπος!
Οι εργαζόμενοι σε αυτόν, αλλοδαποί στην πλειοψηφία, δουλεύουν κάτω από άθλιες και εξοντωτικές συνθήκες.
Το χαμόγελο έχει χαθεί, όπως και η φιλοξενία. Έτσι χρόνο με το χρόνο χάνεται και η διάθεση για καλοκαίρι και τα αποτελέσματα όλης αυτής της κατάθλιψης δεν θα αργήσουν να φανούν.
Ποιος φανταζόταν πως το καλοκαίρι θα γίνει σωστό μαρτύριο για τους πολλούς;
Από την άλλη, η οικονομική ανέχεια των Ευρωπαίων αρχίζει να γίνεται αντιληπτή φέτος, σε πολλούς τουριστικούς προορισμούς.
Που πάμε;
Με κάθε τρόπο ολοταχώς στο Μεσαίωνα και στις διακοπές των ολίγων.
Το χειρότερο δε είναι πως η λαίλαπα της τουριστικής βιομηχανίας ισοπεδώνει και τον κοινωνικό ιστό. Τα ήθη, τα έθιμα και τις σχέσεις των ανθρώπων.
Η πατρίδα ξεπουλιέται στις πολυεθνικές με πολιτική ευθύνη, με το αζημίωτο.
Οι γουρούνες, τα μπιτσόμπαρα και οι Λουδοβίκιες ξαπλώστρες είναι η νέα κανονικότητα.
Το φιλότιμο χάθηκε όπως και η φιλοξενία!
Ο Ξένιος Ζευς μπορεί να πενθήσει για πάντα!
