Όλα όσα βιώνει η χώρα στη δημόσια ζωή της είναι ένας μακρύς μεταθανάτιος ρόγχος της μεταπολίτευσης που, στην πραγματικότητα, είναι πια κλινικά νεκρή. Οι πολίτες έχουν οριστικά εγκαταλείψει τον παλαιοκομματισμό της, που εγκατέστησε ως πρωθυπουργός ο Α. Παπανδρέου και εφάρμοσαν πιστά και όσοι κυβέρνησαν στη συνέχεια.
Οι πολίτες δεν αντέχουν πια την ανεπάρκεια των πολιτικών, τον ξύλινο πολιτικό λόγο, την αναξιοκρατία, την απομόνωσή τους υπέρ των κομματικών… Γι’ αυτό και είτε απέχουν από την πολιτική είτε καταλήγουν να στηρίζουν ψεύτες και υβριστές πολιτικούς, για να τιμωρήσουν.
Ενώ όμως όλο και περισσότεροι πολίτες δεν κοιτούν πια πίσω, αυτοί που κοιτούν πίσω είναι κόμματα που έχουν ξεμείνει στη δεκαετία του ‘80. Με μια εμμονή λένε «όχι σε όλα», καταγγέλλουν ακόμη και όσα σωστά γίνονται (η υγεία είναι ένα παράδειγμα), χρησιμοποιούν πεζοδρομιακές εκφράσεις στον λόγο τους, για όλα ρίχνουν την ευθύνη σε όποιον προσπαθεί κάτι.
Μαζί τους, σε αυτή την οπισθοδρόμηση, ένα πλήθος Μέσων Ενημέρωσης που αναπαράγουν την ευτέλεια μέρους του πολιτικού συστήματος και ποτέ δεν την κατακρίνουν. Ένα παράδειγμα η Καρυστιανού. Αν τα ΜΜΕ πρόβαλαν τα ψεύδη της και την ξεγύμνωναν για όσες τερατολογίες έχει υποστηρίξει (αυτό της αξίζει), αντί να παριστάνει την αρχηγό ενός ανύπαρκτου κόμματος, θα είχε επιστρέψει άρον άρον στην εργασία της. Τώρα είναι στις δημοσκοπήσεις.
Μαζί της Ανδρουλάκης, Φάμελλος, Τσίπρας και λοιποί, που τι κάνουν όλοι μαζί; Με την παρακμιακή τους στάση επεκτείνουν τον μεταθανάτιο ρόγχο της μεταπολίτευσης, αρνούμενοι την ευθανασία της για το νέο που έχει ανάγκη η χώρα. Και έτσι έχουν αφήσει τη ΝΔ του Μητσοτάκη να είναι η μόνη σταθερά στο πολιτικό μας σύστημα. Τι θα γινόταν αν και η ΝΔ διαλυόταν εκ των έσω, όπως η Αριστερά; Η χώρα θα κατέρρεε παντού.
Ο Μητσοτάκης δεν είναι άγιος. Έχει ευθύνες. Η χώρα και με αυτόν παραμένει ένα σκληρό κομματικό κράτος. Όμως, ο ίδιος ξέρει ότι δεν μπορεί να την αλλάξει, κανείς δεν μπορεί να την αλλάξει. Έτσι πορεύεται μέσα από τα ερείπια της μεταπολίτευσης, συνδυάζοντας υπέρ του τα οφέλη του παπανδρεϊσμού, και υπέρ της κοινωνίας, όποιο έργο μπορεί να κάνει γι’ αυτήν.
