Η επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν ήταν κατ΄ αυτούς “μια αναγκαία πράξη”. Το Ιράν φαίνεται πως ήταν πολύ κοντά πια στο να αποκτήσει πυρηνική βόμβα. Για μια χώρα που ενισχύει με χρήματα και όπλα τρομοκρατικές οργανώσεις αυτή η εξέλιξη θα έπρεπε να αποτραπεί. Η επίθεση έγινε και για έναν ακόμη λόγο. Εντοπίστηκε με ακρίβεια ο Χαμενεΐ οπότε μπορούσε να δολοφονηθεί.

Η τακτική των επιτιθέμενων είναι απλή. Σε πρώτη πράξη, “κόβεις το κεφάλι του φιδιού”, δηλαδή την ηγεσία του Ιράν. Εκτός του Χαμενεΐ εκτελέστηκαν κι άλλα ηγετικά στελέχη. Στη συνέχεια, με μαζικές επιθέσεις, αποδυναμώνεις την πολεμική τους ισχύ. Όταν και αυτό φτάσει σε επιθυμητό επίπεδο υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι.

α) Ο λαός του Ιράν να εξεγερθεί και να επιβάλλει μια νέα πραγματικότητα για τη χώρα. Καθόλου εύκολο αυτό, δεδομένων ότι ένα καθεστώς 40 χρόνων έχει πλήθος βολεμένων που είναι μαζί του.
β) Αν το καθεστώς αντέξει, τότε να υπάρξει μια συνεννόηση αλά Βενεζουέλα: Κρατήστε την εξουσία και τα καλά της αλλά θα συμφωνήσετε όχι στα πυρηνικά και μηδενική στήριξη στους τρομοκράτες της Χαμάς, των Χούθι και της Χεζμπολάχ.

Η λογική μάς λέει πως θα πάμε στη δεύτερη “λύση”. Ωστόσο, μέχρι τότε, το καθεστώς του Ιράν επιτίθεται σε όλους τους γείτονές του. Γιατί; Για να τους βάλει να πιέζουν τις ΗΠΑ να σταματήσει τις επιθέσεις.

Δεν είναι απλή υπόθεση αυτό που συμβαίνει στο Ιράν. Όλες οι χώρες της περιοχής -οι Αραβικές- έχουν αρχίσει να συνθέτουν κοινωνίες με στοιχεία της δυτικής δημοκρατίας και της δικής τους παράδοσης. Για να το εφαρμόσουν έχουν ανοιχτεί και σε Ευρώπη (με αθλητισμό και πολιτισμό) και στις ΗΠΑ (με μεγάλες επιχειρηματικές συνεργασίες).

Η μόνη ξεχασμένη χώρα εκεί είναι το Ιράν και το θεοκρατικό καθεστώς, που δεν επιθυμεί κανέναν εκσυγχρονισμό και καμία βελτίωση στα ανθρώπινα δικαιώματα.