«Άνθρωπον ζητώ»
Διογένης ο «Κυνικός»
Θέλω να καταθέσω μια προσωπική μου ταλαιπωρία από τον Δήμο Σπάρτης, που αφορά την κόρη μου, Ιωάννα, εργαζόμενη σε πρόγραμμα ΑμεΑ της ΔΥΠΑ.
Ο δήμος έκανε δεκτή την παραίτησή της, παρότι, σύμφωνα με τα ιατρικά δεδομένα και την κατάσταση της υγείας της εκείνη την περίοδο, υπήρχαν σοβαροί λόγοι που έπρεπε να εξεταστούν πριν από οποιαδήποτε απόφαση.
Συγκεκριμένα, στις 10 Αυγούστου 2026 η κόρη μου απέστειλε ηλεκτρονικά την παραίτησή της. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 13 Αυγούστου, εισήχθη για ακούσια ψυχιατρική νοσηλεία στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης, όπου παρέμεινε έως τις 24 Αυγούστου. Η γνωμάτευση της Ψυχιατρικής Κλινικής του «Θριασίου» περιγράφει σταδιακή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της ήδη από τον Ιούλιο, με σημαντική επιβάρυνση κατά το τελευταίο δεκαήμερο του μήνα. Μάλιστα, επισημαίνει ότι, εφόσον η σοβαρή ψυχική απορρύθμιση είχε ήδη εκδηλωθεί κατά την ημερομηνία υποβολής της παραίτησης, αποδεδειγμένα είχε επηρεάσει ουσιωδώς την κρίση, την αντίληψη της πραγματικότητας και την ικανότητά της να αξιολογήσει τις συνέπειες μιας τόσο σημαντικής απόφασης.
Στις 18 Αυγούστου, ωστόσο, ο Δήμος είχε ήδη σπεύσει να εκδώσει τη διαπιστωτική πράξη λύσης της εργασιακής της σχέσης, προεξοφλώντας ουσιαστικά την οριστικοποίηση της παραίτησής της και στερώντας της τη δυνατότητα να επανεξετάσει την απόφασή της εντός της προβλεπόμενης δεκαπενθήμερης προθεσμίας. Στις 25 Αυγούστου καταθέσαμε αίτημα ανάκλησης της παραίτησης, συνοδευόμενο από τα ιατρικά έγγραφα, τη γνωμάτευση και τη βεβαίωση νοσηλείας. Η απάντηση του δήμου, στις 3 Σεπτεμβρίου, ήταν αρνητική, με επίκληση της ήδη εκδοθείσας πράξης και της ενημέρωσης από τη ΔΥΠΑ ότι δεν ήταν δυνατή η συνέχιση της συμμετοχής της στο συγκεκριμένο πρόγραμμα στον Δήμο Σπάρτης.
Δεν ελήφθησαν ουσιαστικά υπόψη οι γνωματεύσεις των γιατρών, ούτε οι προβλέψεις του άρθρου 131 του Αστικού Κώδικα σχετικά με την ακυρότητα δήλωσης βούλησης υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει ότι μια δήλωση μπορεί να είναι άκυρη όταν, κατά τον χρόνο που έγινε, η ψυχική ή διανοητική κατάσταση του προσώπου περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής του. Δεν πρόκειται για μια αυτόματη διαδικασία, αλλά για μια ουσιαστική εξέταση των συνθηκών υπό τις οποίες ελήφθη η απόφαση. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, αν εξετάστηκε πραγματικά αυτή η διάσταση της υπόθεσης, καθώς και αν συνεκτιμήθηκαν όλες οι νόμιμες δυνατότητες επανεξέτασης.
Παράλληλα, στα παιδιά του προγράμματος δεν ανατέθηκε ουσιαστικό αντικείμενο εργασίας, ακυρώνοντας στην πράξη τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε το συγκεκριμένο πρόγραμμα της ΔΥΠΑ, που είναι η επαγγελματική ένταξη και η παροχή πραγματικών ευκαιριών απασχόλησης σε άτομα με αναπηρία. Στην περίπτωση της κόρης μου, μάλιστα, είχαν προηγηθεί αλλαγές στον τομέα απασχόλησής της, ενώ, σύμφωνα με όσα μας έχουν μεταφερθεί, δεν της είχαν ανατεθεί σαφείς αρμοδιότητες. Πρόκειται για ζητήματα που αξίζει να εξεταστούν, καθώς η ουσιαστική ένταξη στην εργασία δεν εξασφαλίζεται μόνο με μια θέση στον κατάλογο των εργαζομένων, αλλά με τη δυνατότητα κάθε ανθρώπου να συμμετέχει ενεργά και ισότιμα.
Αυτό που με πικραίνει περισσότερο δεν είναι μόνο η διοικητική αντιμετώπιση, αλλά η παντελής απουσία ανθρώπινης ευαισθησίας απέναντι σε έναν άνθρωπο με ανάγκη, που χρειαζόταν στήριξη και όχι μια τυπική διαχείριση της περίπτωσής του.
Αναρωτιέμαι: Πού βρίσκεται τελικά η κοινωνική ευαισθησία που οφείλει να χαρακτηρίζει έναν δήμο απέναντι στους πιο ευάλωτους πολίτες του; Η εφαρμογή των διοικητικών διαδικασιών δεν μπορεί να υποκαθιστά την υποχρέωση εξέτασης των πραγματικών περιστάσεων, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία για μια σοβαρή κατάσταση υγείας. Αυτό που ζητάμε δεν είναι προνομιακή μεταχείριση, αλλά μια υπεύθυνη επανεξέταση της υπόθεσης, με σεβασμό στα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια της κόρης μου.
Νίκος Παπαθεοδώρου
