Έτσι, για τελευταίο του κεφαλαίου, άφησα τα… γεφύρια!... Εκείνα που… καταργούν τις ευθείες!... Που δεν συνδέουν δρόμους, αλλά… χωράφια!... Και περιμένουν νέες εργολαβίες για… δρόμους που θα περάσουν από αυτά!...
Γιατί, -ας πούμε- η γέφυρα του Ευρώτα, αντί ευθείας, έγινε… ημικυκλική; Γιατί δεν προβλέφθηκε ένας χώρος στάθμευσης για τους επισκέπτες, για να «θαυμάσουν» -αλλοίμονο- τον ιστορικό ποταμό; Και εκείνη η νέα γέφυρα προς Βασαρά; Γιατί δεν έγινε στην ευθεία του δρόμου, αλλά πρέπει να κάνεις παράκαμψη για να την περάσεις;
Αναλογίζομαι αν είναι επιτρεπτό, να περνάει από το μυαλό του καθενός ότι «κάποιοι σκόπιμα στήνουν εργολαβίες»!... Και γι’ αυτό υστερεί ο απαραίτητος ολοκληρωμένος προγραμματισμός ανάπτυξης!...
Είπα ότι γίνονται πολλά! Αλλά κανένας πλέον δεν αμφισβητεί ότι υπάρχει αναπτυξιακή καθυστέρηση! Ένα τεράστιο αναπτυξιακό κενό, ανάμεσα στον τόπο μας και τις άλλες περιοχές της χώρας!... Αυτό το αναπτυξιακό κενό, δεν καλύπτεται ούτε με την διαχείριση της καθημερινότητας, ούτε -δυστυχώς- με την υλοποίηση μικρών ή μεγάλων δημοτικών ή περιφερειακών έργων, όσο απαραίτητα και αναγκαία και αν είναι!...
Και θα γίνω περισσότερο σαφής. Η παλαιά Εθνική Οδός Σπάρτης-Τριπόλεως πρέπει να δεχθεί παρεμβάσεις. Και βεβαίως η νέα χάραξη σε πολλά σημεία είναι απαραίτητη. Έργο της Περιφέρειας που είμαι βέβαιος ότι προγραμματίζεται… Όμως η αναπτυξιακή καθυστέρηση του τόπου μας, δεν καλύπτεται με τέτοια έργα. Είναι απαραίτητα τα συνοδευτικά έργα που κάνουν διαφορά! Και στα οποία, μπορούν και είναι απαραίτητο να κινητοποιηθούν και να συμβάλουν Φορείς και Σύλλογοι και Πολίτες. Ο δρόμος πρέπει -ας πούμε- να δενδροφυτευθεί και σε πολλά σημεία του να φυτευθούν τοπικά εποχιακά άνθη… Να δημιουργηθούν χώροι στάσης, χώροι παροχής πληροφοριών και υπηρεσιών με ηλεκτρονική μορφή, να γίνει λεπτομερής σήμανση σε κάθε διασταύρωση να γίνουν χώροι ατομικής εξυπηρέτησης και πολλά άλλα που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε ένα ολοκληρωμένο αναπτυξιακό σχεδιασμό!... Αυτά είναι που κάνουν τη διαφορά σήμερα!... Αυτή είναι η προοπτική της προόδου!... Πόσες ανάλογες παρεμβάσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν στην άλλη είσοδο του Νομού από την Καλαμάτα; Ή από την Μάνη και το Γεράκι και την Μονεμβάσια!...
Όσοι από εμάς τους παλαιούς έχουν τη δυνατότητα να κάνουν συγκρίσεις με το παρελθόν, ας θυμηθούν πόσο περίοπτη θέση κατείχε η Σπάρτη, ανάμεσα στις άλλες πρωτεύουσες των Νομών της Χώρας. Έτσι, όπως την άφησε ο αείμνηστος Δήμαρχος Γεώργιος Λιναρδάκης, που συναγωνιζότανε σε πρόοδο τον Πειραιά του Σκυλίτση!... Τον Δήμαρχο που άνοιξε λεωφόρους κατασκεύασε πεζοδρόμια φώτισε και στόλισε την πόλη… Τα πεζοδρόμια, τις δενδροστοιχίες της, τα ανθισμένα παρτέρια της, τους ψύκτες και την καθαριότητα!... Και κυρίως, τον τρόπο ζωής των κατοίκων της, νέων και μεγαλύτερων, που τον ζήλευαν οι ξένοι μας!...
Αυτόν το Δήμαρχο, οι μετέπειτα «δημοκρατικές» Αρχές τον κατηγόρησαν ως «χουντικό» και μικρόψυχα και εκδικητικά, (άτολμα ίσως για μερικούς) δεν τον διέγραψαν μόνον από την ιστορική μνήμη των συμπολιτών, αλλά με ανείπωτη βλακεία και φθόνο έσβησαν ακόμη και το όνομά του από την ιστορική διαδρομή του Δήμου!...
Αλλά πέραν όλων των άλλων, η εμπάθεια και ο μικροκομματισμός ήταν αιτίες που έβλαψαν την πόλη τα τελευταία 50 χρόνια και συνεχίζουν να την βλάπτουν!
(συνεχίζεται)
