Λέω -λοιπόν- τι κάναμε αυτά τα 50 χρόνια που πέρασαν; Γιατί καθυστερήσαμε τόσο πολύ έναντι άλλων πόλεων; Αντί όμως να ψάξουμε τις αιτίες ή τα πρόσωπα φορτώνοντάς τους ευθύνες είναι προτιμότερο, αναγνωρίζοντας την καθυστέρηση, ν’ ανασυνταχθούμε, ν’ ανακάμψουμε, ν’ αντεπιτεθούμε μονιασμένοι!
Σήμερα δεν θα κάνω παράπονα. Δεν θα μιλήσω για προβλήματα: θα σας πως μια ιστορία, για να καταλάβετε την σημασία του… εξελληνισμένου «Μπράντ Νέιμ» της Σπάρτης… Πώς μπορούμε να «πουλήσουμε» την Ιστορία μας! Όταν οι αμερικανοί καταφέρνουν να πουλάνε στους ξένους τους ως… αξιοθέατο, «ένα βράχο στον οποίο καθότανε ένας Ινδιάνος»!
Θα σας μιλήσω για την Βυρσοδεψία. Για να γνωρίσουμε τις διαστάσεις, το τεράστιο εύρος του εμπορικού «στόρι» που μπορούμε και πρέπει να προβάλλουμε σε διεθνές επίπεδο... Και το ίδιο ισχύει ασφαλώς για τις ελιές και το ελαιόλαδο, (Μολών Λαβέ) και για όλα σχεδόν τα αγροτικά και βιοτεχνικά προϊόντα μας (αγγειοπλαστική, κεραμουργία και άλλα μέχρι τις… κηραλοιφές που έβαζαν οι Σπαρτιάτες στα τραύματα των πληγωμένων πολεμιστών!).
Σύγχρονες μελέτες -λοιπόν- αποδεικνύουν ότι τα δέρματα της Λακωνίας συγκαταλέγονται ανάμεσα στις καλύτερες ποιότητες του κόσμου. Αυτό προέρχεται από την πολυποίκιλη διατροφή, από την πλούσια χλωρίδα του τόπου, τη μεγάλη ηλιοφάνεια, τις παραμέτρους υγρασίας και ανέμου, τα συστατικά του νερού και από τους άλλους σχετικούς με την ποιότητα παράγοντες…
Οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν εξαιρετικοί βυρσοδέψες και υποδηματοποιοί. Τα σπαρτιατικά σανδάλια ήταν περίφημα, ονομαστό εμπόρευμα που κατέκλυζε τις πανελλήνιες αγορές, ακόμη και την πλούσια αγορά της Αθήνας! Αντίστοιχα, θα μπορούσαμε σήμερα να πούμε ότι τα σπαρτιατικά σανδάλια ήταν κάτι ανάλογο με τις διάσημες κα πανάκριβες μάρκες, τις διεθνείς φίρμες αθλητικών, και όχι μόνον, υποδημάτων που κυκλοφορούν στην αγορά!
Έτσι, έμεινε στην ιστορία η φράση των νέων της αρχαίας Αθήνας ότι: «…δεν θα πουλήσω την πατρίδα μου για ένα ζευγάρι σανδάλια της Σπάρτης…». Ίσως η φράση αυτή θα μπορούσε να διατυπωθεί, σήμερα, μεταξύ Αμερικής και Ρωσίας, στα πλαίσια του «ψυχρού πολέμου»!
Αυτό το επάγγελμα, του βυρσοδέψη-υποδηματοποιού, συνεχίσθηκε στην περιοχή μας για χιλιετίες. Περί το 1000 μ.Χ. μετά την δίωξη των Εβραίων εμπόρων που ζούσαν στη Σπάρτη, αυτοί, αφού εγκαταστάθηκαν σε δυσπρόσιτες περιοχές του Ταϋγέτου, ενεργοποιήθηκαν και εξειδικεύθηκαν στη βυρσοδεψία και υποδηματοποιεία και κατέκτησαν τις αγορές της βυζαντινής και μετέπειτα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Και λίγες δεκαετίες μετά την ανεξαρτησία του Ελληνικού Κράτους οι βιοτέχνες της Αναβρυτής συνέστησαν τον πρώτο παγκοσμίως Συνεταιρισμό Βιοτεχνών - εμπόρων της Αναβρυτής που αναδείκνυε για πρώτη φορά στην ιστορία το πνεύμα της συνεργατικότητας και κοινής διαχείρισης! Έτσι, πωλούσαν τα περίφημα τσαρούχια, υποδήματα και αρβύλες της Αναβρυτής έχοντας υποκαταστήματα-εργαστήρια στη νέα Σπάρτη, κατέχοντας σημαντικό μερίδιο της Ελληνικής αγοράς!
Μέχρι το 1960-70 το επάγγελμα της υποδηματοποιίας στη Σπάρτη ήταν σε σχετική ακμή. Όταν όμως οι μεγάλες ελληνικές υποδηματοποιίες, «Σεβαστάκης», «Πετρίδης» και άλλες, υποσκέλισαν τις διάσημες ιταλικές αγοράζοντας τα δέρματα της Λακωνίας, τότε η τοπική παραγωγή έπαψε να υπάρχει, αφού ήδη είχε περιορισθεί στην κατασκευή αρβυλών... Αλλά ούτε ο Στρατός έδωσε το «φιλί της ζωής» σ’ αυτό το ιστορικό επάγγελμα, αφού η «Αμερικανική Βοήθεια» κάλυπτε σημαντικό μέρος των αναγκών του!
Αλλά ούτε το κράτος, ούτε η τοπική κοινωνία είδε την προοπτική, αφού ούτε σχολές έγιναν, ούτε βιοτεχνίες στηρίχθηκαν...
Σήμερα, όμως, ίσως είναι ανάγκη, εκμεταλλευόμενοι πόρους και προγράμματα της Ε.Ε. να ξαναδούμε την προοπτική της εκμετάλλευσης του «στόρι» μας, υπό άλλο πρίσμα!
(συνεχίζεται)
