της Μαρίας Λαμπροπούλου
Ευχήθηκα να ήταν δημιούργημα της Τεχνητής Νοημοσύνης η φωτογραφία της άτυχης κοπέλας στη Νεάπολη Λακωνίας που περιπλανιόταν στο δρόμο, δεμένη (!!!!) πισθάγκωνα (!!!). Ευχήθηκα, επίσης, ότι τα σχετικά δημοσιεύματα για την κατάληξή της αλλά και τη δραματική κατάσταση της οικογένειάς της να ήταν απλά σενάρια…αλλά, δυστυχώς, δεν ήταν.
Θα αποφύγω να υπεισέλθω στο θέμα όχι μόνο επειδή δεν γνωρίζω την αλήθεια, αλλά κυρίως από σεβασμό σε ένα ακόμη ανθρώπινο κοινωνικό δράμα όπως τόσα άλλα που βιώνουμε, δυστυχώς, ακατάπαυστα τα τελευταία χρόνια. Δράματα που εκτυλίσσονται δίπλα μας, μπροστά μας, ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι…δράματα, που αντί να ορθώσουμε το ηθικό ανάστημά μας και να τα αποκαλύψουμε (επειδή πάντα υπάρχει κάποιος που γνωρίζει) για να λυτρώσουμε τους παθόντες από τα βάσανά τους, υποκρινόμαστε ότι δεν τα γνωρίζουμε, δεν τα ακούμε, δεν τα βλέπουμε… και η εκ των υστέρων λύπηση και τα κροκοδείλια δάκρυα για τα – σε οποιοδήποτε βαθμό – θύματα, μόνο αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει.
«Η Κοινωνία είναι σκληρή!, «Η Κοινωνία αδιαφορεί!!», «Για όλα φταίει η Κοινωνία!!!», φράσεις που ακούγονται, συνήθως, κατά τη «διεξαγωγή λαϊκών τηλεοπτικών δικαστηρίων», αλλά και στις καθημερινές μας συναναστροφές, όταν έρχεται στην επικαιρότητα η αποκάλυψη ενός ανθρώπινου δράματος, που ούτε ο Βίκτωρ Ουγκώ, ούτε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι θα είχαν τη φαντασία να εμπνευστούν. Η αδυναμία τους δεν θα βρισκόταν μόνο στο μέγεθος της τραγικότητας του δράματος, αλλά και στο ότι θα ήταν παντελώς αδύνατο να συλλάβουν το μέγεθος και την έκταση της ανθρώπινης σκληρότητας και αδιαφορίας που επιδεικνύεται, δυστυχώς, σε ιλιγγιώδη βαθμό απέναντι στην ανθρώπινη δυστυχία που σέρνεται κυριολεκτικά δίπλα μας, εκλιπαρώντας για λύτρωση.
Η «Κοινωνία» δεν είναι μία αφηρημένη έννοια, ούτε ένα «πλάσμα» που κρίνει, κατακρίνει, αδιαφορεί ή αφυπνίζεται και ενεργεί, δυστυχώς, σπάνια. Η Κοινωνία είμαστε όλοι εμείς, οι ανθρώπινες μονάδες που ζούμε, αναπνέουμε, νιώθουμε, αγαπάμε, ελπίζουμε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε. Η καθημερινότητα, όμως, ο εγωισμός, η κατάλυση των ανθρώπινων, κοινωνικών και ηθικών αξιών και η θήρευση πλούτου αλλά και μάταιων χιμαιρών έχει αλλοιώσει την ηθική μας και αδιαφορούμε για το δράμα του συνανθρώπου. Πόσα δράματα θα είχαν αποφευχθεί εάν είχαμε διατηρήσει την ανθρωπιά μας, τον οίκτο, το θάρρος μας… Eάν το «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα» δεν υπήρχε ούτε στο λεξιλόγιο, ούτε στην ηθική μας, εάν και μόνο στη σκέψη του «Ου μπλέξεις» θα ντρεπόμασταν που θα αποστρέφαμε το βλέμμα από το «πρόβλημα», που «αφού δεν είναι στο σπίτι μας, τότε δεν υφίσταται». Τότε, πολύ πιθανόν, απίστευτες τραγωδίες θα είχαν αποφευχθεί και θα είχαμε συμβάλει στην εξύψωση του Ανθρώπου.
Δεν τολμώ να ευχηθώ για το πρόσφατο Σοφόκλειο δράμα της Νεάπολης να «είναι το τελευταίο», διότι η φράση «Όμορφος κόσμος, ηθικός… αγγελικά πλασμένος…», φράση γεμάτη πικρία, λύπη και ειρωνεία, μόνο για το αντίθετο με προϊδεάζει. Μόνος τρόπος αντίστασης, η ατομική και ανθρώπινη πρωτοβουλία και η σκέψη ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και ελπίδα!
