Πρόσφατα έχει έρθει στο προσκήνιο της δημοσιότητας στη Λακωνία αλλά και πανελληνίως το θέμα της κατασκευής τελεφερίκ στο Βράχο της Μονεμβασιάς, ένα έργο η κατασκευή του οποίου συζητείται εδώ και πολλά χρόνια και που είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενο από τουριστικής, κατασκευαστικής, τεχνικής και τολμώ να πω ηθικής άποψης. Ο Βράχος της Μονεμβασιάς, το «Πέτρινο Καράβι» του Γιάννη Ρίτσου, είναι τόπος που συγκεντρώνει τον παγκόσμιο θαυμασμό για την ιστορία του αλλά και για τη φυσική ομορφιά του, καθώς η σμίλευσή του από τη Φύση προκαλεί θαυμασμό και δέος.
Τα παραπάνω στοιχεία που συγκεντρώνει αφειδώς το Γιβραλτάρ της Ανατολής, το καθιστούν μαγνήτη για τον εγχώριο και παγκόσμιο τουρισμό, ομοίως και άλλα αξιοθέατα της Υφηλίου τα οποία κατακλύζονται από περιηγητές, ορισμένα δε σε σημείο που ο τρομακτικά μεγάλος αριθμός τους αποτελεί ακόμη και οικολογική απειλή. Και ενώ ο κάθε άνθρωπος διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμα της περιήγησης και της γνώσης μέσω αυτής, ο τουρισμός και η οικονομία έχουν δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα που έχουν οικολογικές αλλά και, τολμώ να πω, ηθικές επιπτώσεις.
Το δίλημμα είναι το εξής: έχει κάποιος το δικαίωμα να αντιτεθεί στην κατασκευή και εγκατάσταση μηχανισμών που θα διευκολύνουν την επίσκεψη σε δυσπρόσιτους τουριστικούς προορισμούς, όπως η Μονεμβασιά, οι οποίοι θα δώσουν και σε ανθρώπους με κινητικά προβλήματα την ευκαιρία να βρεθούν εκεί να τη θαυμάσουν αλλά και θα συντελέσουν στην ανάπτυξη και της εντόπιας οικονομίας; Η’, μήπως, η επίλυση αυτών των προβλημάτων, εκτός από την οικονομική ανάπτυξη, θα επιφέρει επιπρόσθετη φθορά σε μνημεία που ήδη δεν διατηρούνται επαρκώς; Υπάρχουν οι υποδομές να στηρίξουν και να αντιμετωπίσουν αντίστοιχα τις μηχανικές κατασκευές αλλά και τις επιπτώσεις που θα επιφέρει ο υπερ-τουρισμός; Τα πρόσφατα λυπηρά παραδείγματα της Ισπανίας και της Ιταλίας, δύο χωρών που θεωρούνται ανεπτυγμένες και που, υποτίθεται, διαθέτουν ισχυρές τουριστικές υποδομές, απέδειξαν ότι τα οικονομικά συμφέροντα ξεπερνούν ή και εξαφανίζουν την προσπάθεια για τη διατήρηση της παράδοσης και της διάδοσής της. Οι εικόνες από την Ίμπιζα και το Αμάλφι με τους τουρίστες να συνωστίζονται κάθε άλλο παρά ειδυλλιακές είναι. Εικόνες από το (ελληνικό) μέλλον;
Η παραπάνω εντελώς προσωπική άποψη σίγουρα θα περάσει τουλάχιστον αδιάφορη στην πλειοψηφία των αναγνωστών. Κάποιοι, επικαλούμενοι ίσως την «ασχετοσύνη της γράφουσας με το θέμα» θα την ειρωνευτούν. Αναμφισβήτητα όμως ο κίνδυνος του να φθαρούν σοβαρά ή και να χάσουν τη γνήσια ιστορική και παραδοσιακή τους ταυτότητα και στην Ελλάδα εμβληματικά παραδοσιακά μνημεία και προορισμοί ελλοχεύει. Αλλά όπως η πρόοδος ή η «πρόοδος» διατηρεί το δικαίωμα της εξάπλωσης, το ίδιο δικαίωμα κατέχουμε κι εμείς, οι ταπεινοί λάτρεις της Ελληνικής ιστορικής παράδοσης να διατηρήσουμε για πάντα στη μνήμη και στη συνείδησή μας την εικόνα του Πέτρινου Καραβιού, του Παρθενώνα, του Παλαμηδίου, των Μετεώρων και κάθε μνημείου που η θέα του και μόνο είναι αρκετή για να σκορπίζει παγκοσμίως το Φως!
