Έναν από τους πλέον δυσλειτουργικούς και κυκλοφοριακά «ναρκοθετημένους» δρόμους της Σπάρτης αποτελεί η οδός Τριακοσίων, με την ανάγκη μονοδρόμησής της -συνολικά- να καθίσταται επιτακτικότερη από ποτέ. Η υφιστάμενη κατάσταση, όπου οχήματα από δύο κατευθύνσεις στριμώχνονται και ελίσσονται ταυτόχρονα μέσα σε ένα στενό οδόστρωμα, προκαλεί έναν αδιάκοπο κυκλοφοριακό «στραγγαλισμό», δοκιμάζοντας τα νεύρα των οδηγών κι εγκυμονώντας σοβαρούς κινδύνους οδικής ασφάλειας.
Το πρόβλημα εντοπίζεται με πρωτοφανή ένταση στο τμήμα της Τριακοσίων μεταξύ Αρχιδάμου και 118, που στις ώρες αιχμής, μετατρέπεται σε ένα άναρχο πεδίο διέλευσης τετράτροχων και δίτροχων. Το αποτέλεσμα; Ένα διαρκές κομφούζιο, ένα πραγματικό κυκλοφοριακό «έμφραγμα». Αυτοκίνητα εξαναγκάζονται σε ελιγμούς και ζιγκ-ζαγκ προκειμένου να παραχωρήσουν προτεραιότητα στο -ούτως ή άλλως- περιορισμένο λόγω αμφίπλευρης στάθμευσης, πλάτος της οδού. Ξέχωρα τους φραστικούς διαπληκτισμούς που παρατηρούνται πλειστάκις, για το ποιος... «μπήκε πρώτος» και τα συναφή.
Στο «πολύγωνο του διαβόλου»… χάνεται η μπάλα
Οι κίνδυνοι ατυχήματος πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά τόσο κατά την είσοδο από την Αρχιδάμου όσο και, κυρίως, στη διασταύρωση-γρίφο των Τριακοσίων, 118 και Ωραίας Ελένης. Στο ιδιότυπο αυτό «πολύγωνο του διαβόλου», όπου συγκλίνουν οχήματα από επτά (!) διαφορετικές κατευθύνσεις, η λογική κυριολεκτικά χάνεται. Ως απόρροια της ελλιπούς ορατότητας ή της ταχύτητας, δεν είναι λίγες οι φορές που οδηγοί έχουν γλιτώσει την τελευταία στιγμή τη σύγκρουση, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τα οχήματα έχουν... «ασπαστεί» το ένα το άλλο, με τις ανάλογες υλικές ζημιές.
Το σκηνικό στο επίμαχο κομμάτι της οδού διογκώνεται και από τη διέλευση «ξένων» οδηγών αυτοκινήτων ή μηχανών, που δεν γνωρίζουν τις… αναποδιές. Καθοδηγούμενοι από συστήματα πλοήγησης, τα οποία -πιθανόν- προτείνουν την Τριακοσίων ως συντομότερη εναλλακτική για το κέντρο ή το άγαλμα του Λεωνίδα, εγκλωβίζονται σε μια στενωπό. Αγνοώντας, όπως είναι προφανές, τις ιδιαιτερότητες, διασχίζουν τον δρόμο για να βρεθούν αντιμέτωποι και σαστισμένοι, στα επόμενα μόλις μέτρα, με οχήματα που έρχονται μετωπικά προς το μέρος τους!
Στο ίδιο προβληματικό «κάδρο» μπαίνει αναπόφευκτα και -η κάθετη στην Τριακοσίων- οδός Κλεάρχου, με τη μεταξύ τους διασταύρωση να συνιστά άλλη μία διαρκή εστία κινδύνου. Η στενόχωρη γεωμετρία της Κλεάρχου «απαγορεύει» την ταυτόχρονη, απρόσκοπτη διέλευση οχημάτων, την ώρα που η ορατότητα των οδηγών κατά την είσοδο ή έξοδο στην οδό είναι πρακτικά μηδαμινή. Η «τυφλή» γωνία, σε συνδυασμό με το μικρό πλάτος, συνθέτουν παγίδα για ανυποψίαστους οδηγούς, καθιστώντας κι εκεί επιτακτικό ένα καθεστώς μονής κίνησης.
Πέραν αυτών, το παράδοξο επεκτείνεται μερικά μέτρα μακριά, στη συμβολή Κλεάρχου-Των 118, με τους οδηγούς να επιδίδονται σε χειρονομίες και ριψοκίνδυνες μανούβρες, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περάσουν από το… μάτι της βελόνας και να αποτρέψουν το μπλοκάρισμα ενός δρόμου (118) αυξημένης κυκλοφορίας.
Ανάλογη, προβληματική εικόνα -σαφώς ηπιότερη- καταγράφεται και στην επέκταση της Τριακοσίων: Στο τμήμα μεταξύ 118 και Ορθίας Αρτέμιδος, καθώς και χαμηλότερα έως τη Θίβρωνος (παραπλεύρως ΙΝ Αγίου Σπυρίδωνος) και στο τμήμα μεταξύ Παλαιολόγου και Λεωνίδου, όπου δεν απουσιάζουν τα ευτράπελα, αναλόγως ημέρας και ώρας. Μοναδική εξαίρεση στον «κανόνα» αποτελεί το τμήμα από τη Λεωνίδου ως την Πλατανιστά, όπου η Τριακοσίων, ως γνωστόν, είναι μονής κατεύθυνσης.
Χρόνια παθογένεια,
επιτακτικές οι παρεμβάσεις
Η κατάσταση, σχεδόν καθ’ όλο το μήκος της Τριακοσίων έχει φτάσει στο απροχώρητο και δεν επιδέχεται άλλες αναβολές ή ημίμετρα. Οι αρμόδιοι οφείλουν να εγκύψουν με σοβαρότητα πάνω από το ζήτημα και να προχωρήσουν σε μελέτη για τη συνολική μονοδρόμηση της Τριακοσίων, ή έστω σε εναλλακτικές -πλην αποτελεσματικές- παρεμβάσεις για να λάβει τέλος αυτή καθημερινή οδηγική «τρέλα»…
