Διονύσιος: Καραγκιόζο γίνηκε μεγάλη καταστροφή.
Καραγκιόζης: Σώπα, μη μου το λες. Τι καταστροφή;
Διονύσιος: Στο Τζάντε τα ’χαμε ούλα έτοιμα…
Καραγκιόζης: Τι είχατε έτοιμα;
Διονύσιος: Μεγάλα πανηγύρια, να σμπάρα, να μάσκουλα, να φωτοτσολίδες, να φιλαρμονικές, να μουσικάντηδες, να βιολοκίταρα, να ταμπουρλανιάκαρα, να κανταδόροι, να καραμούζες, να κουδουνίστρες, να φυτούρες, να παστέλια, να στολίδια Καραγκιόζο.
Καραγκιόζης: Γιατί όλα αυτά Νιόνιο;
Διονύσιος: Για να ’ρθει η ανάκαμψη, να την υποδεχτούμε όπως τση πρέπει. Είμαστε φιλόξενοι άνθρωποι κι εμείς κι οι κουμπάροι μας.
Καραγκιόζης: Και πότε με το καλό έρχεται η ανάκαμψη;
Διονύσιος: Δε θα ’ρθει Καραγκιόζο. Καταστροφή σου λέω.
Καραγκιόζης: Γιατί, τι της κάνατε;
Διονύσιος: Όχι εμείς, από μόνη της.
Καραγκιόζης: Τι έπαθε;
Διονύσιος: Το παπόρο που την έφερνε κόλλησε στο Σουέζ.
Καραγκιόζης: Υπάρχει τέτοια αρρώστια;
