Καραγκιόζης: Νιόνιο που πας βιαστικός;
Διονύσιος: Πάω στην ευκαιρία της ζωής μου.
Καραγκιόζης: Και που είναι;
Διονύσιος: Με πήρανε στην Ακαδημία Αθηνών.
Καραγκιόζης: Μπράβο Νιόνιο, σου ‘πρεπε τέτοια τιμή ποιητής άνθρωπος.
Διονύσιος: Δεν δέχονται ποιητές Καραγκιόζο γιατί λένε την αλήθεια και τσου χαλάνε τη μανέστρα.
Καραγκιόζης: Έχουνε και μανέστρα;
Διονύσιος: Πως δεν έχουνε αλλά την τρώνε μοναχά εκείνοι.
Καραγκιόζης: Και σαν τι σε πήρανε;
Διονύσιος: Με πήρανε για τσου γυαλίζω τα παπούτσια.
Καραγκιόζης: Λούστρο δηλαδή;
Διονύσιος: Και οι άλλοι λούστροι είναι αλλά όχι για παπούτσια.
Καραγκιόζης: Γιατί είναι Νιόνιο;
Διονύσιος: Λουστράρει ο ένας τα μούτρα του αλλουνού.
Καραγκιόζης: Να πάω και ‘γω να με λουστράρουνε;
Διονύσιος: Ω, δεν γίνεται Καραγκιόζο!
Καραγκιόζης: Γιατί Νιόνιο;
Διονύσιος: Γιατί πρέπει να ‘χεις μέσον.
Καραγκιόζης: Ο γάιδαρος μου ο Κλεάνθης δεν κάνει;
Διονύσιος: Καραγκιόζο είσαι πολύ τυχερός.
Καραγκιόζης: Πως το κατάλαβες Νιόνιο;
Διονύσιος: Μιλούνε την ίδια γλώσσα!
