Δύο περιστατικά με γεράκια, σε διαφορετικές περιοχές του Δήμου Μονεμβασίας, έρχονται να φωτίσουν με δραματικό τρόπο τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα αρπακτικά πουλιά και γενικότερα η άγρια ζωή. Πρόκειται για εικόνες που επαναλαμβάνονται όλο και συχνότερα και αποτυπώνουν μια πραγματικότητα σκληρή, στην οποία τα άγρια πλάσματα βρίσκονται εκτεθειμένα είτε στην ανθρώπινη αδιαφορία είτε σε εγκληματικές πρακτικές με βαριές συνέπειες για το οικοσύστημα.

Το πρώτο περιστατικό σημειώθηκε στον δρόμο Αστερίου – Έλους, όπου ένα τραυματισμένο γεράκι εντοπίστηκε πεσμένο στο οδόστρωμα, ανήμπορο να πετάξει και σε άμεσο κίνδυνο από τα διερχόμενα οχήματα. Η δύσκολη αυτή περίοδος για τα αρπακτικά πουλιά, με περιορισμένη τροφή και αντίξοες καιρικές συνθήκες, τα καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτα, εξαντλώντας τις δυνάμεις τους και αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχημάτων. Καθοριστική αποδείχθηκε η παρέμβαση της Τζανετούλας (Τζένης) Ταμβακολόγου, η οποία δεν προσπέρασε το τραυματισμένο ζώο, αλλά έδρασε άμεσα, αποτρέποντας τα χειρότερα. Το γεράκι παραλήφθηκε από τη Μαρία Αρώνη του συλλόγου «Τουλίπα Γουλιμή» από τη Νεάπολη, προκειμένου να του παρασχεθεί η απαραίτητη φροντίδα και μια δεύτερη ευκαιρία ζωής.

Δηλητηριασμένα δολώματα: η πιο σκοτεινή απειλή
Ακόμη πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι το δεύτερο περιστατικό που καταγράφηκε στην περιοχή Τζουμάλα Αγίου Νικολάου του Δήμου Μονεμβασίας και αφορά πιθανή χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων. Σε δασική έκταση, πολίτης εντόπισε μια γερακίνα να ψυχορραγεί από δηλητηρίαση, δίπλα σε δεσποζόμενο σκύλο, επίσης νεκρό. Το άγριο πουλί μεταφέρθηκε άμεσα στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών Άγριων Ζώων, ωστόσο δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή, επιβεβαιώνοντας με τον πιο σκληρό τρόπο τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της παράνομης πρακτικής.

Η υπόθεση κινητοποίησε τις αρμόδιες αρχές και σε περιπολία που πραγματοποιήθηκε με τη Μονάδα Ανίχνευσης Δηλητηριασμένων Δολωμάτων του ΟΦΥΠΕΚΑ και το Δασαρχείο Μολάων εντοπίστηκαν ευρήματα, ενώ η υπόθεση έχει ήδη πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης. Τα δηλητηριασμένα δολώματα δεν απειλούν μόνο τα αρπακτικά πουλιά, αλλά ολόκληρη την τροφική αλυσίδα, τα δεσποζόμενα ζώα και εν τέλει και τον ίδιο τον άνθρωπο.

Τα δύο αυτά περιστατικά, αν και διαφορετικής φύσης, συγκλίνουν σ’ ένα κοινό μήνυμα: η άγρια ζωή βρίσκεται υπό διαρκή πίεση και η προστασία της δεν είναι υπόθεση λίγων, αλλά συλλογική ευθύνη. Η ευαισθητοποίηση, η άμεση αντίδραση των πολιτών και η μηδενική ανοχή σε εγκληματικές πρακτικές αποτελούν τα βασικά όπλα για να μην μετατραπούν τέτοιες εικόνες σε καθημερινότητα. Σ’ ένα σύγχρονο κόσμο όπου μοιάζουν να κυριαρχούν η αδιαφορία και η αναισθησία, η στάση απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα είναι ίσως η μόνη απόδειξη ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι με ενσυναίσθηση και ηθική.