Μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Δύο χρόνια καραντίνα κλείσαμε και δεν ξέρω πια τι μάσκα μας χρειάζεται. Άσπρη ή μαύρη; Χειρουργική ή αντιασφυξιογόνα;

Είναι τόσο δύσκολο να βάλεις τα πράγματα στο νου, σε μια τάξη, όταν παντού κυριαρχεί η αταξία.

Και σε ποια γλώσσα μπορείς να μιλήσεις και σε ποιον;

Δύσκολες ώρες για την ανθρωπότητα και τη λογική.

Και να είσαι υποχρεωμένος να γράψεις, όχι για ευχαρίστηση αλλά έστω για μια σανίδα σωτηρίας, που μπορεί να υπάρξει σε τούτον τον αδιανόητο κατακλυσμό, ψεύδους, υποκρισίας, παγκοσμίων διαστάσεων.

Πού είναι η αλήθεια και ποιος την έχει ανάγκη;

Οπωσδήποτε η ντροπή είναι πια ξεπερασμένη με κάθε τρόπο και κάθε νόημα. Όποιος ντρέπεται θεωρείται βλάκας!

Και η παγκόσμια κοινότητα απλώς παρακολουθεί έναν πόλεμο, που πόλεμος δεν είναι. Σκέτη συμφορά είναι. Μια πραγματικότητα που την εισπράττουμε από τον καναπέ μας, σαν εικονική πραγματικότητα.

Και πάνω θεωρητικά περνάει η πανδημία, δυο χρόνια ακριβώς μετά, άλλη μια μέρα μαύρη ξημέρωσε.

Ένας πόλεμος που όλοι διαβεβαίωναν ότι δε θα συμβεί, ήρθε να μας εξοντώσει και ηθικά και ψυχικά.

Ήταν στιγμές που τα λόγια έχαναν τη δύναμή τους και το νόημά τους. Τώρα τα λόγια έχουν χάσει κάθε νόημα!

Έξυπνες βόμβες, έξυπνα κινητά, έξυπνα σπίτια, έξυπνο μέλλον, κι αρρωστημένη πνευματικά ανθρωπότητα. Πώς γίνεται;

Όλα μοιάζουν να είναι αφημένα στην τύχη τους και παρανοϊκοί εξουσιομανείς, νεοφασίστες μας κυβερνούν. Κανένας νόμος δεν ισχύει για τους όποιους ισχυρούς. Κατά τα άλλα, η ανθρωπότητα εξελίσσεται!

Το καρναβάλι που ζούμε μπορεί να κρατήσει για πάντα και δεν ξέρω τι μάσκα πρέπει να φορέσουμε από δω και πέρα.

Αυτή που σε κάνει αρεστό ή αυτή που θα σε κάνει να επιβιώσεις υγιής και να προσπαθήσεις! Η ζωή δεν είναι μεγάλη για να είναι καρναβάλι…