Τα όνειρά σου μην τα λες, γιατί μια μέρα κρύα, μπορεί και οι φροϋδιστές, να ‘ρθούν στην εξουσία…
Διονύσης Σαββόπουλος
Υπάρχουν τριών λογιών όνειρα, εκείνα που βλέπουμε, εκείνα που κάνουμε κι εκείνα που δεν κάνουμε! Μια φαντασία δρόμος είναι όλα, που αν δεν τον διαβείς, απλά δεν έχεις όνειρα.
Και τι νόημα θα είχε το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες, που λέει κι ο σπουδαίος Οδυσσέας Ιωάννου δια στόματος Βασίλη. Ένας είναι ο Βασίλης, εκείνος που μας κάνει να ζούμε για να τον ακούμε και να ονειρευόμαστε. Ξέρετε ο θρύλος και το όνειρο πάνε παρέα.
Κι όλα τα όνειρα δικά μας είναι. Όπως και η ζωή! Και δίχως το όνειρο δε γίνεται τίποτα πράξη. Είναι αυτό που μας ταράζει, μας προκαλεί και μας ξυπνάει.
Εποχή θερινών νυκτών και τα όνειρά μας έρχονται να συνομιλήσουν με τα άστρα, τις θάλασσες και τα παραμύθια.
Αλλά ποιος δίνει σημασία στο όνειρο σήμερα; Όνειρα κάνουν πια οι ποιητές και τα παιδιά. Και ας ζήσουν την καταστροφή του ονείρου τους σαν τα καλοκαιρινά κάστρα στις αμμουδιές. Και την επόμενη μέρα καινούριο κάστρο! Κάπου να οχυρωθούμε, κάπου να ονειρευτούμε.
Και πώς να κρίνουμε τα όνειρά μας, αφού η εποχή απαιτεί παντού και κατά πάντων άλλων κριτική. Ζούμε πια για να κρίνουμε και να κατακρίνουμε τους άλλους και τα όνειρά μας, αν υπάρχουν, μένουν ορφανά από υποστήριξη. Δεν έχουμε χρόνο πια για μας!
Και κάθε μέρα ως ανθρωπότητα βαδίζουμε στο μέλλον! Ποιο μέλλον;
Είδα κι εγώ ένα θερινό όνειρο με τη σχετική νοθεία του κι ήθελα να το εξομολογηθώ, για να μη σηκώσω μόνος μου όλη την αμαρτία του.
Ήτανε λέει οι λαοί του κόσμου όλοι στους δρόμους. Κάτι σαν διαδήλωση, κάτι σαν διαμαρτυρία, κάτι σαν αγωνία, κάτι σαν όνειρο.
Δεν μιλούσαν, και δίχως φωνές και αντάρες προχωρούσαν σαν σε Γολγοθά και ο σταυρός τους δε φαινόταν. Το μόνο που φαινόταν ήταν τα χέρια τους που κρατούσαν φωτογραφίες όλων των ποιητών του κόσμου.
Κάτι σαν να αναζητούν αγνοούμενους!
Κάτι από ανάγκη!
Μήπως μπορείτε να τους βοηθήσετε;
Αν μπορείτε, υπάρχει ελπίδα!
