Η πολιτική απαξίωση στην Ελλάδα έχει πιάσει πάτο. Περιφρονούνται τα σπουδαία, αγνοούνται τα σοβαρά, κυριαρχούν τα ασήμαντα. Παρατηρώ την πλήρη αδιαφορία κομμάτων, πολιτικών και πολιτών για κυβερνητικές αποφάσεις που -θα το γράψω με κεφαλαία- ΣΩΖΟΥΝ ΖΩΕΣ. Πώς το αποτιμούμε όλο τούτο; Δεν το αποτιμούμε. Θα αναφέρω τέσσερα παραδείγματα επιστρατεύοντας και αριθμούς.

1. Οι δωρεάν προληπτικές εξετάσεις εντόπισαν προβλήματα σε 320.000 συνανθρώπους μας. Οι περισσότεροι έσωσαν τις ζωές τους, πρόλαβαν. Ειλικρινά ρωτώ: ποιον πρέπει να ευχαριστήσουμε για αυτό το σπουδαίο αποτέλεσμα;

2. Χωρίς κράνος οδηγούσε το 50% των οδηγών δικύκλων στην Ελλάδα όταν στην Ευρώπη το ποσοστό είναι 97%. Το 38% των νεκρών στα τροχαία στη χώρα μας είναι οδηγοί μοτοσικλετών. Με την επιβολή προστίμου 350 ευρώ και τη συστηματική αστυνόμευση, σήμερα το 90% φορά κράνος. Αυτό σημαίνει ότι σώζονται πάνω από 100 ζωές το χρόνο.

3. Το παθητικό κάπνισμα ευθύνεται για το 10% των θανάτων στην Ελλάδα, οι μισοί είναι γυναίκες που πληρώνουν τον καπνό του συντρόφου τους. Η απόφαση της κυβέρνησης να απαγορεύσει το 2019 το κάπνισμα στην εστίαση είχε άμεσα θετικά αποτελέσματα Οι πρώτοι που σώθηκαν, σύμφωνα με έρευνες, είναι οι εργαζόμενοι στους χώρους αυτούς. Οι θάνατοι μειώθηκαν και εδώ.

4. Ο πιο αιματοβαμμένος δρόμος ήταν η Πατρών - Πύργου, που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τον έφτιαχνε προσπαθώντας να τον δώσει σπαστά στον Καλογρίτσα. Μια δεκαετία πριν γίνει ο νέος δρόμος, είχαμε 130 νεκρούς σε 106 τροχαία δυστυχήματα. Σήμερα δεν έχει καταγραφεί ούτε ένα τροχαίο περιστατικό. Αντίστοιχα αποτελέσματα, φυσικά, και σε άλλους δρόμους στη χώρα.

Ρωτώ, λοιπόν, κάθε αναγνώστη μου: Ποιος πρέπει να πάρει τα εύσημα (και πώς;) όταν με δικές του ενέργειες σώζει χιλιάδες ζωές; Και πώς είναι δυνατόν, αντί ν’ αξιολογούμε τα σπουδαία, να μιλάμε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ που πάντοτε υπήρχε (απλώς τώρα μπαίνουν και φυλακή).