Με λόγια βαθιά προσωπικά και φορτισμένα από συγκίνηση, ο Παναγιώτης Τζουνάκος αποχαιρετά τον Βαγγέλη Ρουτσολιά, ανατρέχοντας στην κοινή τους πορεία στον χώρο της εκπαίδευσης. Ένας αποχαιρετισμός σε έναν συνάδελφο και φίλο, που αφήνει πίσω του έντονες μνήμες και το αποτύπωμα ενός ανθρώπου γεμάτου ζωή.
Ο χρόνος μας ενημερώνει πως μεγαλώνουμε μέσα από τους ανθρώπους που αποχαιρετάμε. Και τελικά πως κι εμείς φτιαγμένοι από χρόνο είμαστε, που διαρκώς λιγοστεύει. Και δεν είμαστε έτοιμοι. Γιατί αυτό που δεν μάθαμε ποτέ είναι πως το συναίσθημα της απώλειας δεν μειώνεται, αλλά μένει εκεί και έρχεται πίσω σε απρόσμενες στιγμές. Στις μελλοντικές συναντήσεις που ακυρώθηκαν αμετάκλητα, αλλά συνεχίζουν να πιάνουν χώρο στον θεωρητικό μας βίο.
Γιατί όσο πιο αισιόδοξος και γεμάτος από ζωή ήταν ο Βαγγέλης Ρουτσολιάς, τόσο πιο έντονα θα σου υπενθυμίζει τη ζωή και όχι την απώλεια. Όσο πιο μεγάλη ήταν η χαρά όταν τον συναντούσες, τόσο πιο δύσκολη η λύπη τώρα που απρόσμενα «έφυγε».
Με τη σκέψη να ανατρέχει στο παρελθόν, σε χαιρετώ άξιε άνθρωπε, συνάδελφε, φίλε. Η κοινή μας πορεία στον ευαίσθητο χώρο της Μέσης εκπαίδευσης σημάδεψε και καθόρισε τη ζωή μας.
Παναγιώτης Τζουνάκος (9/8/2026)
