Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ αποτυπώνει μια τρομερή κατακόρυφη πτώση της εμπιστοσύνης και της αποδοχής των Ελλήνων πολιτών προς τα ΜΜΕ που συγκεντρώνουν ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής, μόλις το 19%. Ακόμα χειρότερα τα κόμματα είναι τελευταία στην ουρά, με μόλις 15%.

Η εν λόγω έκθεση θα έπρεπε να έχει χτυπήσει καμπανάκια σε αυτούς που υποτίθεται ότι το πρώτο μέλημα τους είναι να υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο, να το κατευθύνουν σωστά, να το ενημερώνουν όσο καλύτερα μπορούν.

Γίνονται ακριβώς τα αντίθετα. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι -όχι όλοι φυσικά αλλά σε μεγάλο ποσοστό- σφιχταγκαλιασμένοι, παραπλανούν τους πολίτες, ψεύδονται χωρίς ντροπή και, το χειρότερο, συνθέτουν μια ψευδή καθημερινότητα που την υπερπροβάλλουν, παραμερίζοντας με εφιαλτικό τρόπο τις αλήθειες και τα όποια σπουδαία.

Αυτή η τακτική τους δεν αλλάζει, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ οι πολίτες τους έχουν πάρει χαμπάρι, όπως αποδεικνύουν και τα χαμηλά ποσοστά αποδοχής τους. Και δεν είναι ο μόνος δείκτης. Δείτε την κατάρρευση στη συμμετοχή στις εκλογές ή τις πωλήσεις των εφημερίδων.

Γιατί κόμματα και ΜΜΕ δεν αλλάζουν συμπεριφορές, αφού ήδη η κοινωνία τους κατακρίνει; Δυο οι εξηγήσεις. Η πρώτη είναι και φανερή. Αυτή είναι η ποιότητα, η συγκρότησή τους. Σε εποχές ακμής, οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι του σήμερα δεν θα ήταν ποτέ στο προσκήνιο της δημόσιας ζωής. Άλλα επαγγέλματα θα έκαναν.

Η δεύτερη αιτία είναι κυνική. Δεν τους ενδιαφέρει η κοινωνική αποδοχή, αλλά η εξουσία που μπορεί να αποκτηθεί και με την κοινωνία να επικρίνει, δεν πειράζει. Με τέτοιες παρακμιακές συμπεριφορές υπάρχει κοινό να πείσουν και μάλιστα είναι αρκετό για να εκλέγονται. Συνεπώς, μέσα από την τοξικότητα και τα ψεύδη, η δουλειά γίνεται κι άσε τον ΟΟΣΑ να καταγράφει.