«Καιρός να συζητήσουμε άπαντες ήσυχα κι απλά τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, τι έπρεπε να γίνει διαφορετικά και, προπαντός, γιατί ολόκληρο σχεδόν το μεγαλειώδες Κίνημα των Τεμπών έμεινε εκτός της “Ελπίδας”, η οποία πεθαίνει μεν τελευταία, αλλά πεθαίνει».

Aπόσπασμα από κοινή επιστολή 22 πρώην στελεχών του κόμματος Καρυστιανού που, αφού αποχώρησαν, μιλούν για «λογικές αυλών, μηχανισμών και παρασκηνίου». Λένε κι άλλα πολλά, αλλά εγώ θα πω: περιττό, κυρίες και κύριοι. Τι να μας εξηγήσετε, όταν και μόνο η συμμετοχή σας σε αυτό το κόμμα της ανυποληψίας είναι θλιβερή.

Όταν η Καρυστιανού έπαιρνε στις δημοσκοπήσεις θετικές γνώμες μέχρι και 28% (!), εγώ έγραφα πως η πιθανότερη εξέλιξη θα είναι να μην κατέβει καν στις εκλογές. Δεν είχα μπροστά μου μια γυάλινη μπάλα για να βλέπω το μέλλον. Είχα την ίδια την Καρυστιανού και αυτό ήταν αρκετό.

Την έβλεπα από τότε: διαρκώς ψευδόμενη, εντελώς ανυπόληπτη, άδικη, να έχει μηνύσει δεκάδες αθώους ανθρώπους. Την έβλεπα να υποστηρίζει τα χαμένα βαγόνια και τα λαθραία καύσιμα. Να είναι αδιανόητα προσβλητική προς τη Δικαιοσύνη, πολιτικούς και κόμματα. Έβλεπα από την αρχή μια χάρτινη προσωπικότητα, χωρίς καμία συγκρότηση. Θα το γράψω πιο σωστά: μια αστεία περίπτωση.

Τι δεν έβλεπαν όλοι αυτοί που την κατηγορούν σήμερα; Δεν έβλεπαν την αληθινή Καρυστιανού των μηδενικών δυνατοτήτων και, κυρίως, του πόσο επικίνδυνη ήταν και είναι, προωθώντας ψεύδη και ύβρεις;

Ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξε καμία αληθινή «Ελπίδα» με την Καρυστιανού. Και όσοι την ακολούθησαν, ένας Θεός ξέρει γιατί το έκαναν, όταν το τίποτα που εκπροσωπούσε φώναζε καθημερινά. Τι δεν έβλεπαν;