Εύλογα ερωτηματικά προκάλεσαν οι τοποθετήσεις ορισμένων εκπροσώπων των τοπικών αρχών κατά την πρόσφατη παρουσίαση του νέου βιβλίου για την ιστορία του ΚΕΕΜ. Με περισσή ευκολία, ειπώθηκε δημόσια πως μια τέτοια έκδοση «άργησε» και πως ένα τέτοιο έργο «έλειπε» από τη βιβλιογραφία του τόπου. Πρόκειται για αναφορές που, πέρα από ιστορικά ανακριβείς, υποδηλώνουν και μια αδικαιολόγητη έλλειψη ενημέρωσης για τα τοπικά εκδοτικά πεπραγμένα.
Όπως ευλόγως σχολιάστηκε στα «πηγαδάκια» των παρευρισκομένων, οι εκπρόσωποι των θεσμών έδειξαν να λησμονούν -τουλάχιστον δημοσίως- πως η πρώτη οργανωμένη καταγραφή της ιστορίας του στρατοπέδου δεν έγινε σήμερα. Εκδόθηκε το, όχι και τόσο μακρινό, 2014, αποτελώντας τον καρπό της ενδελεχούς έρευνας που εκπόνησε την περίοδο 2012-2013 ως οπλίτης, ο νεαρός τότε ιστορικός Νίκος Καρμοίρης, επί διοικήσεως του τότε Ταξιάρχου, Δημητρίου Μακρή. Οι εκπρόσωποι των πολιτών δεν έχουν μόνο χρέος να θυμούνται, αλλά και να υπενθυμίζουν στο κοινό τη συνεισφορά όσων έχουν ήδη θέσει τα θεμέλια ανάλογων πρωτοβουλιών στο τοπικό γίγνεσθαι.
Προφανώς, η έρευνα και η έκδοση ενός νέου πονήματος, δώδεκα χρόνια μετά, αποτελεί μια εξαιρετική και άκρως καλοδεχούμενη πρωτοβουλία, ιδίως όταν προέρχεται ως πρωτόλειο έργο νεαρών επιστημόνων. Άλλωστε, η ιστορική έρευνα είναι μια ζωντανή και διαρκώς εξελισσόμενη επιστημονική διαδικασία. Κάθε νέα μελέτη έρχεται να χτίσει πάνω στην ήδη υπάρχουσα βιβλιογραφία, να συμπληρώσει κενά, να αντιπαραβάλει δεδομένα, να διορθώσει ανακρίβειες και λάθη, να αναγνώσει με σύγχρονη ματιά τα τεκμήρια και να ανοίξει νέους δρόμους.
Ωστόσο, η επιστημονική εξέλιξη προϋποθέτει ακαδημαϊκή και πνευματική εντιμότητα. Για τους ελάχιστους γνωρίζοντες, ο Ν. Καρμοίρης, λειτουργώντας με το αίσθημα συναδελφικότητας που επιτάσσει η επιστήμη του, συνέδραμε αυθορμήτως όταν του ζητήθηκε. Απέστειλε αρχεία, κείμενα και φωτογραφικό υλικό που είχε στη διάθεσή του, προκειμένου να ενισχύσει και να διευκολύνει τη συγγραφική προσπάθεια της νέας γενιάς ερευνητών.
Το γεγονός ότι αυτή η ουσιαστική συμβολή δεν έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης από τους υπευθύνους της νέας έκδοσης προκαλεί δυσάρεστη εντύπωση. Δεν υπήρξε σχετική αναφορά ούτε στον πρόλογο του βιβλίου ούτε κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, όπου μνημονεύθηκαν όσοι συνέβαλαν στην έκδοση. Είτε πρόκειται για αβλεψία είτε για παράλειψη, το αποτέλεσμα παραμένει ατυχές, καθώς δεν συνάδει με τους βασικούς κανόνες της ερευνητικής δεοντολογίας και της οφειλόμενης αναγνώρισης προς όσους προσέφεραν τη συνδρομή τους.
Μα περισσότερο απ’ όλα, η παράλειψη αυτή αδικεί τους ίδιους τους νέους συγγραφείς, οι οποίοι κοπίασαν για να φέρουν εις πέρας το έργο, αφήνοντας μια ανεπιθύμητη σκιά στην πρώτη συγγραφική τους προσπάθεια...
Χ.Χ.
| Από την εβδομαδιαία έντυπη έκδοση «Λακωνικός Τύπος Plus+»
> Κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα στα περίπτερα και στην πόρτα σας.
