Πίσω από τα μεγάλα γεγονότα, όπως το Σπάρταθλον και του δέους που προκαλεί ο προσωπικός άθλος κάθε υπεραθλητή που συμμετέχει, υπάρχει και μια άλλη εικόνα του Σπάρταθλον, λιγότερο φωτογραφημένη.
Είναι οι άνθρωποι που περιμένουν τους δρομείς καθόλη τη διαδρομή. Σε σημεία δύσβατα όπως στο Αρτεμίσιο, στα 1.200 μέτρα. Εκεί μέσα στη βροχή, τον αέρα, την ομίχλη και το κρύο, όπου οι εθελοντές του Ορειβατικού Συλλόγου Σπάρτης δεν ανεβαίνουν για να χειροκροτήσουν. Ανεβαίνουν για να στηρίξουν.
Το πέρασμα από το Αρτεμίσιο δεν είναι απλώς ένας σταθμός της διαδρομής. Είναι μια δοκιμασία, όπου η ανθρώπινη παρουσία μπορεί να σημαίνει ασφάλεια, κουράγιο και συνέχεια.
Αυτό είναι ίσως το πραγματικό μέτρο του Σπάρταθλον. Ότι δεν γράφεται μόνο από όσους τρέχουν τα 246 χιλιόμετρα, αλλά και από όσους στέκονται όρθιοι όταν οι συνθήκες γίνονται πιο δύσκολες.
Εξάλλου, οι μεγάλοι θεσμοί δεν αντέχουν μόνο χάρη στους πρωταγωνιστές τους. Αντέχουν χάρη στους ανθρώπους που κάθε χρόνο λένε, αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες: «Το 2027 θα είμαστε πάλι εκεί».
Φωτογραφία: Γ. Πουλοκέφαλος
