Κάθε φορά που τα αποθέματα νερού στην Αττική μειώνονται, επανεμφανίζεται το Κάλλιο, το χωριό που βρίσκεται κάτω από τα νερά της τεχνητής λίμνης του Μόρνου. Το φράγμα κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 για να καλύψει τις αυξανόμενες ανάγκες ύδρευσης της Αθήνας, βυθίζοντας το παλιό χωριό και τα αρχαιολογικά ευρήματα της αρχαίας Καλλίπολης. Οι κάτοικοι αποζημιώθηκαν και εγκαταστάθηκαν αλλού, ενώ όσοι παρέμειναν δημιούργησαν το Νέο Κάλλιο σε υψηλότερο σημείο.

Ο επίκουρος καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Βασίλης Μπέλλος, εξηγεί ότι η επανεμφάνιση του χωριού δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο, αλλά συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα όταν υποχωρούν τα νερά των ταμιευτήρων.

Παράλληλα, διευκρινίζει τη διαφορά ανάμεσα στην ανομβρία και τη λειψυδρία. Η ανομβρία αφορά τη μειωμένη βροχόπτωση, ενώ η λειψυδρία εμφανίζεται όταν το νερό δεν επαρκεί για τις ανάγκες των χρηστών. Όπως επισημαίνει, μπορεί να υπάρχουν περιοχές με ελάχιστες βροχές χωρίς πρόβλημα λειψυδρίας, αλλά και περιοχές με άφθονα νερά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην παροχή τους.

Στην περίπτωση της Αττικής, το πρόβλημα αφορά κυρίως τη μείωση των αποθεμάτων στους ταμιευτήρες και όχι αδυναμία κάλυψης των αναγκών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΥΔΑΠ, παρόμοια χαμηλά επίπεδα είχαν καταγραφεί και στο παρελθόν, όπως το 2001, το 2008 και κατά τη μεγάλη ξηρασία της δεκαετίας του 1990.

Ο κ. Μπέλλος σημειώνει ότι οι ταμιευτήρες Μόρνου, Ευήνου, Υλίκης και Μαραθώνα έχουν σχεδιαστεί ώστε να αντέχουν τέτοιες διακυμάνσεις. Ωστόσο, θέτει το ερώτημα γιατί δεν προχώρησαν νωρίτερα έργα ενίσχυσης των υδάτινων υποδομών και αξιοποίησης λύσεων, όπως οι γεωτρήσεις, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ταχύτερα σε περιόδους αυξημένης πίεσης για την υδροδότηση της πρωτεύουσας.