Όταν ο Βύζας πήγε στο μαντείο των Δελφών να του υποδείξει τόπο για να χτίσει αποικία των Μεγαρέων, έλαβε την εξής απάντηση: «Στον τόπο των τυφλών». Όταν έφτασε στον Βόσπορο μαγεύτηκε από την ομορφιά του τοπίου. Απέναντί του υπήρχε μια μικρή πόλη. Τότε κατάλαβε: οι άνθρωποι εκείνοι ήταν όντως τυφλοί, για να μην μπορούν να δουν την υπεροχή της περιοχής. Εκεί έχτισε το Βυζάντιο, τη σημερινή Κωνσταντινούπολη.
Αν με ρωτήσετε ποια είναι η σημερινή πόλη των τυφλών, θα σας απαντήσω ευθέως πως είναι η πάλαι ποτέ ένδοξη Σπάρτη. Στην πόλη μας κατοικούν τυφλοί, εκείνοι που δεν μπορούν ν’ αναγνωρίσουν την αξία και την ψυχική λεβεντιά ενός ήρωα, αλλά τυφλωμένοι από κομματικές παρωπίδες δεν μπορούν να δουν τίποτα άλλο από τον εαυτό τους και φυσικά το συμφέρον τους.
Μικρόψυχοι και ανιστόρητοι φοβούνται, 82 χρόνια μετά τη θυσία των επιφανών Σπαρτιατών στο Μονοδέντρι, τον ίσκιο εκείνων που οι ομοϊδεάτες τους στην ουσία εκτέλεσαν, αφού αυτοί συνέταξαν τον κατάλογο των 118 ηρώων μαρτύρων.
Ειλικρινά ντρέπομαι για την στάση κάποιων συμπολιτών μου που έχουν τη δυνατότητα να επιδρούν αποφασιστικά στις αποφάσεις του δήμου. Δεν τους γνωρίζω κι ούτε θέλω να τους μάθω. Η Ιστορία θα γελά μαζί τους σε λίγα χρόνια, όταν πια θα έχουν βγει στο φως οι γελοίες αντιδράσεις τους.
Αναφέρομαι στην προτομή του ήρωα γιατρού Χρήστου Καρβούνη που φιλοτέχνησε και δώρισε στην πόλη του ο αξιόλογος γλύπτης Δημοσθένης Τζανάκος και του πρέπουν συγχαρητήρια γι’ αυτό. Το βάθρο στήθηκε στη νησίδα της Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, μπροστά στην κλινική που είχε ο γιατρός αυτός. Στέκει τώρα ένα μήνα κολοβό χωρίς την προτομή του εκτελεσθέντος ήρωα.
Γιατί; Μακάρι να ήξερα. Ξέρω μόνο πως ντρέπεται και η ντροπή γι’ αυτό το χάλι. Φήμες λένε πως αντέδρασαν κάποιοι λέγοντας: «Σιγά μη στήσουμε άγαλμα σ’ αυτό το κουμμούνι». Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Αν όντως αληθεύει, τότε πρέπει να δέσουμε μια πέτρα στο λαιμό μας και να πάμε να πνιγούμε.
Ο τόπος μας ευτύχησε να βγάλει σημαντικούς ήρωες που στολίζουν την ιστορία της πόλης μας. Ο Χρήστος Καρβούνης, ο Γιώργος Γιατράκος κι οι υπόλοιποι μάρτυρες του Μονοδεντριού είναι ισάξιοι του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου. Ιδιαίτερα ο γιατρός, που του χαρίστηκε η ζωή, γιατί δεν δέχτηκε τη χάρη, ενώ του φώναζαν οι συγκρατούμενοί του «Φύγε, Χρήστο». Έμεινε ορθός μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα χωρίς ίχνος φόβου και σφράγισε τη σύντομη ζωή του με τα ιδανικά της φυλής.
Ο ανθός της Σπάρτης οδηγήθηκε εκείνη την ημέρα, 26 Νοέμβρη 1943, στις κάννες των εκτελεστών. Γιατροί, δικηγόροι, επιστήμονες, ό,τι καλύτερο και ευγενέστερο διέθετε ο τόπος μας, πήγαν να κάνουν παρέα στην Περσεφόνη. Οι Γερμανοί στρατιώτες εκτελούσαν εντολές. Οι Έλληνες συνεργάτες τους όμως, αυτοί οι κατάπτυστοι δολοφόνοι, γιατί με τόσο μένος έπεσαν να τους κατασπαράξουν;
Τι ψυχή άραγε κουβαλούσαν; Οι Γερμανοί δεν γνώριζαν ποιους να εκτελέσουν. Θα συλλάμβαναν στην τύχη 118 Έλληνες και θα επιδίδονταν στο «θεάρεστο» έργο τους. Όμως δεν συνέβη αυτό. Προθυμοποιήθηκαν τα αποβράσματα της ελληνικής κοινωνίας, οι δωσίλογοι συνεργάτες του κατακτητή, να συντάξουν τον κατάλογο των επιφανών Σπαρτιατών, που ίσως, αν ζούσαν, να δημιουργούσαν εμπόδια στην ανέλιξη των σκουληκιών αυτών.
Όλα αυτά συνέβησαν πριν 82 χρόνια. Σήμερα είναι 2025 και θεωρητικά έχουμε προχωρήσει σε σκέψεις και πολιτισμό. Παντού έχει γίνει αυτό πλην Λακεδαιμονίων. Εμείς παραμένουμε πιστοί σε μια χαμερπή ιδεολογία και ψηφίζουμε τα ίδια πάντα. Δεν μας νοιάζει αν χαθεί ο διπλανός μας, αρκεί να καλοπερνάμε. Αρπάζουμε χωρίς να δικαιούμαστε, (λέγε με ΟΠΕΚΕΠΕ) και φούρνος μην καπνίσει.
Αν αυτοί οι κύριοι είναι πατριώτες, όπως αυτοαποκαλούνται, τότε μάλλον ο γράφων είναι ο Πάπας της Ρώμης.
