Από όλα τα προηγούμενα συνάγεται ότι κανένας Δήμαρχος και κανένα Δημοτικό Συμβούλιο δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις τόσο πολλές και μεγάλες ανάγκες του Δήμου, προκειμένου να καλυφθεί -μέρος έστω- της αναπτυξιακής καθυστέρησης που ταλαιπωρεί την πόλη μας, αν δεν κινητοποιηθούν οι Πολίτες, αν δεν ξετινάξουν από πάνω τους την απογοήτευση και την αδιαφορία, αν δεν σπεύσουν να συνδράμουν τις προσπάθειες του Δήμου!
Αλλά για να σπεύσουν οι πολίτες, πρέπει πρώτα να σπεύσει ο Δήμος... Να κινητοποιήσει το ενδιαφέρον τους, να δείξει ότι κάτι αλλάζει. Να υποβάλλει σε κοινή διαβούλευση προτάσεις, να συστήσει Επιτροπές και κυρίως: Να δείξει εμπράκτως ότι σέβεται τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι Πολίτες, όλοι οι «ενεργοί πολίτες» που επί δεκαετίες αόκνως προσέφεραν στην πόλη από διάφορες θέσεις! Από τον Δήμο ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι των πολιτών, από τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό, από το Εμπόριο και τις Επιστήμες, μέχρι όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής…
Πρέπει να επιβραβεύσει τους παλαιούς για να κινητοποιηθούν οι νέοι. «Για να γίνουν καλύτεροι από αυτούς»!
Γι’ αυτό θα πρέπει ο Δήμος να θεσπίσει βραβεία και διακρίσεις, με τις οποίες θα τιμά όλους αυτούς που με προσωπικές θυσίες και άκαμπτη ενεργητικότητα, βοήθησαν κατά καιρούς τις όποιες προσπάθειες του Δήμου.
Αρχίζοντας φυσικά, από την Εθνική Συμφιλίωση... Από τους συμπολίτες, που ανεξαρτήτως ιδεολογικής και πολιτικής αφετηρίας, θέλησαν να συνεισφέρουν για να κλείσει επί τέλους μία πληγή, που ακόμη και σήμερα μεταφέρει ύπουλα στους νέους μας την μόλυνση της εμφυλίου διαμάχης.
Με αυτό το κείμενο, επαναφέρω την προ τριάντα περίπου ετών, δημόσια κατατεθειμένη πρότασή μου για την θέσπιση Τιμητικών Διακρίσεων, αρχίζοντας από τους αείμνηστους Δημ. Θεοφιλόπουλο, δημοσιογράφο, από την μία πλευρά και τον Ισίδωρο Ροζάκη, κτηματία, από την άλλη. Γιατί ο καθένας αγωνίσθηκε από το δικό του μετερίζι χωρίς υστεροβουλία και με αγνές προθέσεις, για να ωφελήσει την πόλη μας.
Δεν θα πρέπει ο Δήμος να τιμήσει δεκάδες συμπολίτες, που από την θέση Δημάρχων, Δημοτικών Συμβούλων, Προέδρων και Μελών Συλλόγων, Προϊσταμένων και Υπαλλήλων Υπηρεσιών, εργάσθηκαν άοκνα, επιτυγχάνοντας στόχους προόδου για την πόλη;
Δεν θα πρέπει ο Δήμος να τιμά θεσμικά και όχι συμπτωματικά, όλους αυτούς τους Σπαρτιατολάτρες που μας προβάλλουν διεθνώς; Δεν θα πρέπει ο Δήμος να τιμά με ειδικές διακρίσεις όλους τους Μεγάλους Δωρητές, τα Ιδρύματα που συνεισφέρουν στην πόλη και την Κοινωνία;
Δεν θα πρέπει ο Δήμος να τιμά ιδιαιτέρως τους συμπατριώτες μας που αγωνίζονται στις νέες πατρίδες τους για να επιλυθούν δικά μας προβλήματα; Και δεν θα πρέπει ο Δήμος να έχει τακτική επαφή με τις αδελφοποιημένες πόλεις και τις δεκάδες συνώνυμες με την πόλη μας σε όλο τον κόσμο;
Και πώς αυτά μπορεί να γίνουν χωρίς ο Δήμος να διαθέτει μια εφημερίδα, ένα δημοσιογραφικό όργανο Ενημέρωσης; Και πώς μπορεί να γίνουν αυτά, αν ο Δήμος δεν θεσπίσει μία ετήσια εορτή Τιμής για τους Συμπολίτες;
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι μόνον έτσι μπορεί να κινητοποιηθεί το ενδιαφέρον των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων μας, σε μια εποχή μάλιστα που τα πάντα έχουν κάποιο αντίτιμο! Ίσως είναι αρκετή μόνον η ηθική επιβράβευση...
(συνεχίζεται)
