Πολλές φορές έχω επαναλάβει πως ένα κείμενο μου δεν είναι παρά μια αφορμή να σκεφτεί κανείς. Και, φυσικά, έχει το δικαίωμα να το απορρίψει ή να το αποδεχθεί, εν μέρει ή εξ ολοκλήρου. Άλλωστε, το παραδέχομαι, κάποιες φορές μια εκτίμηση μου ήταν λάθος.

Για παράδειγμα, μετά την επιδημία του covid πρόβλεψα ότι θα πληγεί σοβαρά ο τουρισμός. «Ποιος θα μεταβαίνει σε άλλες χώρες με τον φόβο μιας ξαφνικής μόλυνσης;» έγραφα. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Οι άνθρωποι αποφάσισαν «να ζουν το σήμερα, γιατί δεν ξέρεις τι θα σου έρθει», με αποτέλεσμα τον υπερτουρισμό με κάθε τρόπο.

Μάλιστα, η τάση του να «ζούμε το σήμερα» πέρασε και στις νέες γενιές που δεν έβλεπαν καμία ουσία στο να εργάζονται για έναν μικρό μισθό, αντί να έχουν δικό τους ελεύθερο χρόνο.

Το φαινόμενο αυτό ξεκίνησε στη Δύση, αλλά έφτασε ήδη και στην Κίνα, όπου ένα αυξανόμενο ποσοστό νέων υιοθετεί μια πιο αδρανή στάση απέναντι στην προοπτική καριέρας και την εργασία γενικότερα.

Η φράση «μείνετε άπραγοι» έγινε μια τάση στα κινεζικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης γύρω στο 2021, όταν το εργατικό δυναμικό επλήγη σκληρά από την οικονομική επιβράδυνση, τις εμπορικές εντάσεις με τη Δύση και την πανδημία του κορονοϊού. Έκτοτε, πολλοί νέοι δηλώνουν απογοητευμένοι από την «κουλτούρα της υπερβολικής εργασίας».

Το Πεκίνο ανησυχεί για το φαινόμενο αυτό και ενεργοποιεί ταυτόχρονα μέτρα στήριξης, αλλά και μια προπαγάνδα, υποστηρίζοντας πως «ξένες δυνάμεις» χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαδώσουν την ιδέα ότι οι νέοι πρέπει να μένουν άπραγοι και να μην εργάζονται σκληρά, για να υπονομεύσουν την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Όμως η αλήθεια είναι άλλη και είναι απλή. Στη ζυγαριά είναι από τη μια η συνηθισμένη χαμηλόμισθη δουλειά και από την άλλη ο ελεύθερος χρόνος σου. Τι διαλέγεις;