Στην τελευταία (σσ 20/10) συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής Σπάρτης, ο δήμαρχος αναγκάστηκε να αναγνωρίσει δημόσια τις καθυστερήσεις στην υπόθεση του αθλητικού «μπαλονιού» που πρόκειται να τοποθετηθεί στο Ξηροκάμπι, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Μετά από αρκετές καθυστερήσεις, για τις οποίες πρέπει να ζητήσω συγγνώμη».
Μια παραδοχή που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Γιατί, όταν ο ίδιος ο δήμαρχος αναγνωρίζει ότι υπήρξαν «αρκετές καθυστερήσεις», το εύλογο ερώτημα είναι ένα: τι ακριβώς σημαίνει στην πράξη αυτή η συγγνώμη;
Γιατί τα παιδιά δεν αθλούνται με συγγνώμες, οι γονείς δεν πείθονται με διαπιστώσεις και η πόλη δεν προχωρά με συγκρίσεις με άλλους δήμους που έχουν ήδη κάνει όσα εμείς ακόμη συζητάμε. Το να παραδέχεσαι ότι είσαι τελευταίος ή σχεδόν τελευταίος, όπως ο ίδιος ο δήμαρχος ανέφερε, δεν αποτελεί δείγμα αυτογνωσίας, ειδικά όταν δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες δεσμεύσεις, σαφές χρονοδιάγραμμα και ανάληψη ευθύνης. Και κυρίως, η συγγνώμη δεν μπορεί να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις καθυστερήσεις της δημοτικής αρχής. Ούτε ως επικοινωνιακό τέχνασμα για να πέσει η μπάλα στην εξέδρα και να μετατοπιστεί η συζήτηση από το «γιατί καθυστερήσαμε» στο «πόσο πίσω μείναμε»…
Γιατί το ζήτημα δεν είναι να διαπιστώνουμε ότι άλλοι δήμοι όπως η Βάρη και η Κόρινθος έχουν ήδη προχωρήσει σε αντίστοιχες αθλητικές εγκαταστάσεις. Το ζήτημα είναι να εξηγήσει η δημοτική αρχή γιατί η Σπάρτη καθυστέρησε και πότε, επιτέλους, θα αποκτήσει έναν χώρο άθλησης που χρειάζεται.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι η Σπάρτη δεν έχει γεμίσει με «μπαλόνια». Το πρόβλημα είναι ότι οι ανάγκες των παιδιών μας φαίνεται να περιμένουν στην ουρά των προτεραιοτήτων της δημοτικής αρχής. Και αυτό δεν διορθώνεται με μια συγγνώμη, όσο δημόσια και ειλικρινής κι αν είναι.
Κι όταν οι γονείς αρχίζουν να σχεδιάζουν το μέλλον των παιδιών τους μακριά από τη Σπάρτη, δεν αρκεί να λυπάσαι για τη διαπίστωση. Οφείλεις να αναρωτηθείς ποιο μερίδιο ευθύνης αναλογεί και στη δημοτική διοίκηση για τις συνθήκες και τις ευκαιρίες που προσφέρει στους νέους ανθρώπους.
Αγαπητέ κύριε δήμαρχε, η συγγνώμη έχει αξία όταν συνοδεύεται από πράξεις. Από σαφείς απαντήσεις για τις αιτίες των καθυστερήσεων, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και αποτελέσματα που μπορούν να ελέγξουν οι δημότες.
Διαφορετικά, είναι απλώς η πιο εύηχη διατύπωση μιας αποτυχίας.
Η Σπάρτη όμως, δεν χρειάζεται άλλες παραδοχές καθυστέρησης. Χρειάζεται αποτελέσματα.
