H Δημοκρατία υποφέρει από τους ίδιους τους πολίτες της που ζουν σε αυτήν. Είναι πολίτες που την απαξιώνουν, πολίτες που υπερασπίζονται αυταρχικά καθεστώτα που επιτίθενται στη Δύση και, το χειρότερο, πολίτες που δεν έχουν την ποιότητα να είναι αντάξιοι της πραγματικότητας, όποια και αν είναι αυτή. Δεν είναι λίγοι αυτοί που αδιαφορούν για την αλήθεια και, υιοθετώντας συνεχώς τα ακραία ψεύδη, ναρκοθετούν και υπονομεύουν την καθημερινότητα όλων.
Ναι, είναι αλήθεια ότι για να ζούμε αυτή την παρακμή αξιών ευθύνονται πολιτικοί, κόμματα και Μέσα Ενημέρωσης. Αυτοί είναι που βάζουν την καθημερινή ατζέντα του σκοταδισμού στην ελληνική κοινωνία. Η άλλη πλευρά της ουσίας υπάρχει, προσπαθεί ν’ αντισταθεί, αλλά είναι στο περιθώριο. Κανείς δεν προβάλλει τις απόψεις της, ούτε την υπερασπίζεται. Έχει καταντήσει θεατής.
Ωστόσο, το γεγονός ότι ο σκοταδισμός στη χώρα έχει κανάλια προώθησής του και νομιμοποίησής του -εμφανίζουν συστηματικά το ψέμα σαν αλήθεια- δεν δικαιολογεί την αδυναμία κάθε πολίτη να έχει προσωπική άποψη και να διορθώνει τις σκέψεις του, όταν αποδεδειγμένα έχει αντιληφθεί ότι παρασύρθηκε από fake news και λαοπλάνους. Εδώ, οι δικαιολογίες τελειώνουν.
Παίρνω ένα παράδειγμα από τα πολλά: Στα Τέμπη κατέρρευσαν όλες οι συνωμοσιολογίες. Κάποιοι πήγαιναν στον απεργό πείνας Ρούτσι, που είχε μετατρέψει τον Άγνωστο Στρατιώτη σε νεκροτομείο δήθεν για να βγάλει τα κόκκαλα του παιδιού του, και δέκα μήνες μετά δεν το έχει κάνει. Αν τον δουν, τι θα του πουν;
Πώς και υπάρχουν πολίτες που πίστεψαν την εθνική ψεύτρα Καρυστιανού και δηλώνουν ότι θα την ψηφίσουν; Τον Βελόπουλο με τα χαμένα βαγόνια; Την Κωνσταντοπούλου;
Η δικαιολογία ότι «θα ψηφίσω εκδικητικά όποιον να ‘ναι» κόντρα σε όποιον κυβερνά, δεν στέκει. Γιατί όταν ψηφίζεις δεν τιμωρείς μόνον αυτόν που δεν ψηφίζεις, αλλά επιβραβεύεις και τον άσχετο, τον σαχλαμαράκια, αυτόν που σε κορόιδευε, κάποιον που δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε απολύτως παρά μόνο κι άλλο κακό. Ψηφίζεις και εντάσσεις στη ζωή μας το πρόβλημα.
Με πολίτες που σκέφτονται και δρουν έτσι, ενισχύεται η παρακμή, επιβιώνουν οι ασήμαντοι, η ατομική ευθύνη έχει εξαφανιστεί. Οι ελπίδες για επιστροφή στον κόσμο των αξιών είναι λίγες.
