της Μαρίας Λαμπροπούλου
Ακόμη ένα καλοκαίρι που η πολύπαθη και πολύτιμη Ελληνική Φύση κατακρεουργείται ανελέητα παραδομένη στις mega πυρκαγιές, ακόμη πέντε άδικοι θάνατοι σε Λακωνία, Ρέθυμνο και Δυτική Αττική, αμέτρητα σπίτια – κόποι μίας ζωής που έγιναν παρανάλωμα του πυρός σε χρόνο dt. Ακόμη ένα καλοκαίρι παραδομένο στις φλόγες, με ατελείωτα «γιατί», οργή και διαμαρτυρίες να ταλανίζουν την Ελληνική κοινωνία για την ανεπαρκή επάνδρωση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας αλλά και όλων των Σωμάτων Ασφαλείας καθώς και για τα απαρχαιωμένα επίγεια και εναέρια μέσα κατάσβεσης πυρκαγιών, η πλειονότητα των οποίων είναι από τραγική έως άκρως επικίνδυνη!
Το σενάριο είναι ήδη γραμμένο με καρμπόν και πασίγνωστο, μόνο οι ημερομηνίες και οι ηθοποιοί εναλλάσσονται…Συλλυπητήριες δηλώσεις και υποσχέσεις για στήριξη από την κυβέρνηση και από όλα τα κόμματα της Ελληνικής Βουλής -εν μέσω ανταλλαγής πυρών μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης- προς τις οικογένειες των πεσόντων στο καθήκον και σύντομα βιογραφικά τους στα δελτία ειδήσεων, πριν το πλάνο «κλείσει» με τις φωτογραφίες τους και τη λεζάντα «ΗΡΩΕΣ!» και πριν ακουστούν τα τετριμμένα «ευχολόγια» για μη περαιτέρω ύπαρξη τέτοιων τραγικών περιστατικών απώλειας ζωών. Και όταν τα φώτα της επικαιρότητας σβήσουν και εκπνεύσει ο Αύγουστος, θα ξεχάσουμε, αν όχι τα τραγικά περιστατικά, σίγουρα τα ονόματα όσων έφυγαν από τη ζωή με αυτόν τον στυγερό τρόπο. Και τα ευχολόγια θα συνεχίσουν να υφίστανται θριαμβευτικά…
Έχουν παρέλθει 37 χρόνια από τότε που ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει -με αφορμή την ανελέητη πολιτική διαμάχη που είχε ξεσπάσει τότε για το οικονομικό σκάνδαλο Κοσκωτά- την ιστορική πλέον φράση «Η Ελλάς είναι ένα απέραντο φρενοκομείο». Με όλο το σεβασμό στη μνήμη του (αν και πλέον δηλώνω απροκάλυπτα και ευθαρσώς «απολιτίκ») τολμώ να θεωρήσω πως εάν ζούσε σήμερα, ενδεχομένως να δήλωνε ότι «Η Ελλάς είναι ένα απέραντο ευχολόγιο»… Ευχές για την αντιμετώπιση κρίσεων και καταστροφών από τους εκάστοτε κυβερνώντες και την εκάστοτε αντιπολίτευση, ευχές από περιφερειάρχες και δημάρχους για τη λήψη μέτρων κατά πλημμυρών, καύσωνα και άλλων ακραίων καιρικών συνθηκών ή -ας μου επιτραπεί ο στρατιωτικός όρος- «ασύμμετρων απειλών», ευχές από τους πολίτες ώστε να μην χαθεί ποτέ ξανά καμία ανθρώπινη ζωή εξαιτίας των παραπάνω… Και ενώ ακούγονται όλες αυτές οι ευχές, θα ήταν υπερρεαλιστικό να προβάλλονται στο φόντο σκηνές (με μουσικό χαλί το κοντσέρτο «Καλοκαίρι» από το έργο «Οι 4 Εποχές» του Vivaldi) από τη συγκέντρωση των εποχικών πυροσβεστών, στις 31 Οκτωβρίου 2024, έξω από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, ενώ τους «δρόσιζε» η «Αύρα», επειδή «είχαν το θράσος να απαιτήσουν δωδεκάμηνη εργασία, παρόλο που 9 μήνες το χρόνο κάθονται». Τα σχόλια δικά σας…
Τα επαγγέλματα – λειτουργήματα στην Ελλάδα του 2026 εξυμνούνται μόνο σε περιόδους κρίσης και τραγικών συγκυριών. Μένουν τα χειροκροτήματα σε γιατρούς και νοσηλευτές κατά την περίοδο του Covid-19, η συμπόνια για τους ήρωες πυροσβέστες και πιλότους πυροσβεστικών ελικοπτέρων που χάνονται πάνω στο καθήκον και τόσες άλλες συγκινητικές, δακρύβρεχτες και πομπώδεις εκδηλώσεις που ξεχνιούνται μέχρι την επόμενη τραγωδία. Η Ελλάδα, εκτός από ένα απέραντο ευχολόγιο και ένα απέραντο φρενοκομείο δυστυχώς είναι και ένα απέραντο νεκροταφείο. Νεκροταφείο ιδανικών, ιδεών, ελπίδας και ανθρωπιάς… Ένα απέραντο «πάμε και όπου βγει»…
