Στην ελληνική περιφέρεια υπάρχει ένας σπάνιος πλούτος που περιγράφεται από την ίδια τη φύση. Τεράστιες εκτάσεις για αξιοποίηση από τον πρωτογενή τομέα, μοναδικές ομορφιές για τουριστική αξιοποίηση. Κι όμως αυτός ο πλούτος που αλλού θα ήταν ένας βασικός μοχλός ανάπτυξης, εγκαταλείπεται.
Η εγκατάλειψη της περιφέρειας ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 με τη μετακίνηση των κατοίκων της στα αστικά κέντρα. Προσωρινά, το κενό καλύφτηκε από τους Αλβανούς που ήρθαν στην Ελλάδα και ανάστησαν χωράφια και σπίτια.
Όμως και οι Αλβανοί, αφού δυνάμωσαν οικονομικά και σπούδασαν στα ελληνικά Πανεπιστήμια τα παιδιά τους, μετακινήθηκαν, οικονομικά δυνατοί πια, ακόμα και στη... Μύκονο (από τους 10.000 μόνιμους κατοίκους οι 3.000 είναι Αλβανοί) αλλά και προς την Ευρώπη.
Σήμερα έχουμε ένα ακόμη κύμα εγκατάλειψης της περιφέρειας, το χειρότερο από κάθε προηγούμενο. Σχολεία κλείνουν, χιλιάδες στρέμματα αφήνονται στην τύχη τους, σπίτια ερημώνουν, χωριά γερόντων χωρίς ένα καφενείο!
H Ελλάδα αφήνει τον πλούτο της περιφέρειας στην τύχη του. Τον απαξιώνει, αν και υπάρχουν πια οι συνθήκες ν’ αξιοποιηθεί και να εξελιχθεί σε μια δυνατή κοινωνική και οικονομική παράμετρο. Σύγχρονοι εθνικοί δρόμοι μάς οδηγούν σε κάθε σημείο της περιφέρειας. Και τα υδροπλάνα που, προσβλητικά για τον κοινό νου υπονομεύει η κυβέρνηση, σε φέρνουν σε λίγα λεπτά σε όποιο νησί θέλεις.
Η κυβέρνηση νομίζει ότι η τετραετία προς το 2031 είναι επιδόματα και οριακές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και κάποιες ελαφρύνσεις σε μια αγορά που κυριαρχούν τα καρτέλ. Αυτά θα παρουσιάσει στη ΔΕΘ. Έχει όμως σχέδιο για τον πλούτο της περιφέρειας; Για να αφήσουν οι άνθρωποι την Αθήνα και να επιστρέψουν στην όμορφη ζωή που μπορούν να ζήσουν στις γενέτειρές τους;
Στα Μετέωρα, στην κοινότητα Χρυσομηλιάς, όλες οι οικογένειες είναι πολύτεκνες και ούτε ένας δεν εγκαταλείπει τον τόπο του. Και σε άλλα χωριά επιστρέφουν νέοι για μια καλύτερη ποιοτικά ζωή. Αυτά ενώ σχέδιο δεν υπάρχει.
