της Μαρίας Λαμπροπούλου
Αξιοπρεπείς, ηθικές, ευπρεπείς προσωπικότητες, που εμπνέουν σεβασμό και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση στην κοινωνία γενικότερα, αλλά και στις κατά τόπους κοινωνίες ειδικότερα. Εργάζονται έντιμα και κοπιαστικά, έχουν δημιουργήσει αξιοθαύμαστες οικογένειες και διέπονται από ηθικές αξίες που έχουν μεταλαμπαδεύσει σε αυτές αλλά και που φροντίζουν να επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία σε κοινωνικό επίπεδο και φυσιώνονται για αυτό από υπερηφάνεια. Καθρεφτίζονται νοερά στο κάτοπτρο της κοινωνικής καταξίωσης και επιδίδονται σε έναν ατέρμονο και αγωνιώδη αγώνα για να επιτύχουν την πλήρη παραδοχή της επιτυχίας τους από τον κοινωνικό περίγυρο.
Όμως, το κάτοπτρο είναι διπλής όψης. Στην ουσία αντικατοπτρίζει την «αξιοπρέπεια», την «ηθική» και την «ευπρέπεια» ανθρώπων που ενώ καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να φαίνονται politically correct και ότι ακολουθούν ευλαβικά και κατά γράμμα τις επιταγές της κοινωνίας, κρύβουν επιμελώς στην ντουλάπα τους «σκελετούς», αγωνιώντας μήπως αυτοί κάποτε εκτεθούν. Προπέτασμά τους είναι η κακοήθης και αρνητική κοινωνική κριτική, η κατασκευή και διασπορά ψευδών ειδήσεων και τρισάθλιων συκοφαντιών που ξεδιπλώνουν σε όλο του το μεγαλείο το ανύπαρκτο μορφωτικό, πνευματικό και ηθικό επίπεδο όχι του «παραλήπτη», αλλά του «αποστολέα».
Οι politically INcorrect σύγχρονοι Φαρισαίοι στοχοποιούν εμμονικά όσους επέδειξαν το απαράμιλλο θάρρος να ξεφύγουν από τα όρια του «κύκλου με την κιμωλία» και να αναβαθμίσουν το επίπεδο της ζωής τους λαμβάνοντας και υλοποιώντας ριζοσπαστικές και σοκαριστικές –κατά την αλάνθαστη γνώμη των Φαρισαίων– αποφάσεις! Αμφισβητούν, κρίνουν και κατακρίνουν (με ποια, άραγε, ιδιότητα;) όσους τόλμησαν να ξεχωρίσουν από τη μάζα όχι με αυτοσκοπό την επίδειξη δυνατοτήτων, αλλά επειδή αξιοποίησαν το συνδυασμό πνεύματος και ψυχής –δηλαδή αξιοποίησαν τα εγκεφαλικά τους κύτταρα. Οι σύγχρονοι Φαρισαίοι λιθοβολούν όσους ενώ η ζωή τους γκρεμίστηκε συθέμελα την ξαναέχτισαν από τα θεμέλια επειδή είναι αγωνιστές που δεν τρομάζουν από τα λίγα…μπάζα που συναντούν στο δρόμο τους.
Αναμενόμενη αντίδραση των αγωνιστών, αυτών των «μαύρων προβάτων», θα ήταν να εξοργιστούν και να παρασυρθούν σε έναν πόλεμο λασπολογίας ή να πέσουν στην παγίδα να απολογηθούν για τις επιλογές και τη νοοτροπία τους και να αναδιπλωθούν για να εναρμονισθούν με το ρεύμα! Αντίθετα, μειδιούν –ελαφρώς ειρωνικά– και συνεχίζουν να ζουν «αντισυμβατικά» και να διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες…και πάντα θέτουν ως στόχο το επόμενο σκαλοπάτι της κλίμακας που λέγεται ζωή και λύτρωση από τα Τάρταρα του «δήθεν» και του «μήπως».
Τα «μαύρα πρόβατα» επιτυγχάνουν τον άθλο όχι μόνο να χαίρονται το δώρο που λέγεται ζωή και που διά πυρός και σιδήρου κατέκτησαν, αλλά και να εκφράζουν έμπρακτα προς τις ακατάληπτα κραυγάζουσες αγέλες ανθρωποειδών το «αεί σας οικτίρω», δηλαδή «για πάντα θα σας λυπάμαι» (στις μέρες μας η φράση έχει φτάσει ως «άει σιχτίρ»). Αεί τους οικτίρουν, λοιπόν, επιδεικνύοντας ευγένεια και αξιοπρέπεια, δημιουργικότητα και οξυδέρκεια, ταπεινοφροσύνη και αυτογνωσία, ελευθερία και ανεξαρτησία σώματος και πνεύματος, προνόμια που οι αγέλες δεν διαθέτουν και αυτή είναι η βαθύτερη αιτία που διεξάγουν αυτόν τον ανήθικο και μάταιο πόλεμο. Και ενώ οι αγέλες θα πετούν ανελέητα τη λάσπη που παράγει το ελεεινής ποιότητας δείγμα ψυχής που διαθέτουν, αυτοί οι ανέγγιχτοι και συχνά μοναχικοί από επιλογή μονομάχοι θα τους απαντούν με βλέμμα που αντικατοπτρίζει τα λόγια του Γιάννη Τσαρούχη: «Το εθνικό σπορ των Ελλήνων δεν είναι το ποδόσφαιρο. Είναι η απαξίωση και η αμφισβήτηση των άλλων, ειδικά όταν κάνουν κάτι σημαντικό».
