Όσοι καταφέρνουν να βρεθούν ψηλά σε δημόσιες θέσεις έχουν στα χέρια τους μια μαγική ευκαιρία ζωής. Τους δίνεται το βήμα να διακριθούν, να γίνουν χρήσιμοι, να υπερασπιστούν τα σπουδαία και τα δίκαια απέναντι σ’ ένα κοινό που, αν και ανώνυμο, είναι έτοιμο να τους ακούσει, να τους αποδεχτεί, να τους αξιολογήσει και, γιατί όχι, ακόμη και να τους θαυμάσει.

Βουλευτές, δημοσιογράφοι, στελέχη κομμάτων και δημόσια πρόσωπα χρησιμοποιούν καθημερινά σύγχρονους «άμβωνες». Από αυτά τα βήματα θα έπρεπε να κηρύττουν, όχι τον λόγο του Θεού, αλλά λόγους για την κοινωνία, τον απλό άνθρωπο, τον μη προνομιούχο και τον αδύναμο. Θα έπρεπε να φωτίζουν την αλήθεια των πραγμάτων, προσφέροντας στους πολίτες την ποιοτική ενημέρωση που δικαιωματικά τους αξίζει.

Στην Ελλάδα, αυτοί οι άμβωνες έχουν στηθεί κυρίως στα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά και στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες και το ραδιόφωνο. Μόνο που, δυστυχώς, πολλοί από όσους ανεβαίνουν σ’ αυτούς για να απευθυνθούν στους πολίτες, απέχουν παρασάγγας από το να εκπροσωπούν την αλήθεια και τις ανθρώπινες αξίες. Αντίθετα, μετατρέπονται σε κατά συρροή συκοφάντες. Γίνονται άνθρωποι επικίνδυνοι που διασύρουν υπολήψεις και πρόσωπα, περνώντας το ολέθριο μήνυμα ότι στη σημερινή εποχή η ηθική πλευρά των πραγμάτων δεν έχει καμία απολύτως αξία μπροστά στην ιδιοτέλεια, το προσωπικό συμφέρον και το βόλεμα με κάθε τρόπο.

Παρακολουθώντας αυτούς τους επιτήδειους της δημόσιας ζωής να κηρύττουν τα ψεύδη και τις ύβρεις τους από καθέδρας, το πρώτο συναίσθημα που γεννάται είναι η περιφρόνηση και η αποστροφή για τα καμώματά τους.

Στη συνέχεια, όμως, τη θέση της οργής παίρνει μια βαθιά λύπη για το κατάντημά τους. Είναι απορίας άξιο πώς άνθρωποι που έχουν την αδιανόητη προνομία να επικοινωνούν θεσμικά με την κοινωνία -να καταγραφούν στη συνείδηση του κόσμου ως πρότυπα που αξίζει ν’ ακούς και ν’ ακολουθείς- επιλέγουν συνειδητά να συσκοτίζουν, να παραπλανούν και να επιδεινώνουν την παρακμή των καιρών μας.

Αυτή η απαξίωση, βέβαια, αποτελεί και μια μορφή τιμωρίας, έστω και χαμηλής έντασης. Είναι η τιμωρία του να παρακολουθείς τις τοποθετήσεις φρίκης δημοσίων προσώπων και, αντί για δέος ή σεβασμό, να νιώθεις οίκτο. Να τους λυπάσαι που, ενώ είχαν τη δύναμη να εκφράσουν τις αγωνίες μιας ολόκληρης κοινωνίας, αποδεικνύονται τόσο θλιβερά μικροί ώστε καταλήγουν να της επιτίθενται.