Χούντα και νεολαία

Τρίτη, 17 Νοέμβριος 2026 11:44 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Χούντα και νεολαία

Η λέξη Χούντα (Junta) έχει ισπανική προέλευση και σημαίνει σύνδεσμος ή συμβούλιο διοίκησης. Ο όρος στρατιωτική χούντα επικράτησε ιστορικά να αναφέρεται σε ομάδες αξιωματικών που συνωμοτούν και καταλαμβάνουν την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα. Εντελώς τυχαία είναι η ετυμολογική σχέση της λέξης χούντα με τη λέξη τσόντα (πορνό), προερχόμενες και οι δύο από το λατινικό ρήμα iungere (ενώνω, συνδέω).

Μια χούφτα στρατιωτικοί, καθοδηγούμενοι από τις ΗΠΑ, παραβίασαν τον όρκο τους, συνωμότησαν και κατέλυσαν το 1967 τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Τα όπλα, που ήταν διατεταγμένα για την υπεράσπιση της πατρίδας –στο όνομα της πατρίδας έχουν διαπραχθεί τα μεγαλύτερα εγκλήματα– από εξωτερικούς κινδύνους, τα έστρεψαν εναντίον των υποτιθέμενων εσωτερικών εχθρών. Με τις μπότες και τα σπιρούνια ποδοπάτησαν και ισοπέδωσαν ψυχές και αξίες, εφαρμόζοντας πρακτικές βάρβαρου ολοκληρωτισμού. Αφού ανέστειλαν άρθρα του Συντάγματος, άρχισαν να κυβερνούν με το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Απέναντι βρέθηκαν αυτοί που αντιστάθηκαν, οι οποίοι με τη δύναμη του λόγου και της γραφής εισέβαλαν αδιόρατα στα φοιτητικά αμφιθέατρα, τις εστίες και τα κυλικεία και κράτησαν όρθιο το αδούλωτο φρόνημα της συνείδησής τους. Τα απαγορευμένα βιβλία και οι δίσκοι με μουσική και τραγούδια κυρίως του Μ. Θεοδωράκη προωθούνταν χέρι-χέρι στις φοιτητικές παρέες, οι οποίες κατάφερναν κρυφά να διαλογίζονται και να συντηρούν ένα πνεύμα ελεύθερο, κοινωνικής ανεξαρτησίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η νεολαία, ως κοινωνική κατηγορία δεν αποτελεί ενιαία ταξική οντότητα άσχετα αν συνολικά εκφράζεται με ανατρεπτικό/εξεγερτικό πνεύμα, το οποίο εμπνέει τους νέους ανθρώπους. Έτσι το φοιτητικό κίνημα βρέθηκε στην πρωτοπορία του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά δεν απέκτησε ομοιόμορφη και συνεκτική πολιτική οντότητα. Αυτό έγινε την περίοδο της κορύφωσης των διεργασιών, εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων στα πανεπιστήμια, με συγκεντρώσεις, συνελεύσεις στα αμφιθέατρα και μέσα από την κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη και τον Μάρτη του 1973.

Παρότι οι εξεγέρσεις είναι σύνθετα φαινόμενα με πολλαπλές ιδεολογικές αναφορές, το ’73 ήταν ένας ο στόχος. Τότε το ατομικό βίωμα πέρασε στη συλλογική συνείδηση, οι φοιτητές συναντήθηκαν, αντάλλαξαν εμπειρίες και πείστηκαν για την αξία της ύπαρξης, της ζωής και του προορισμού τους, τις ευθύνες τους μέσα στην κοινωνία και τον κόσμο. Και αφού κατανόησαν τις δυνατότητες της δράσης τους, η αρχή της αυτοδιάθεσης έγινε οργή, ξεπέρασε το φόβο και στάθηκαν ακλόνητοι απέναντι στα ξενοκίνητα δουλικά κατασκευάσματα.

Οι νέοι εξεγέρθηκαν τότε για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία. Το Πολυτεχνείο πρέπει να πιστωθεί στις προοδευτικές ιδέες και αξίες, στις οργανώσεις στα πανεπιστήμια, που παρείχαν την απαραίτητη δικτύωση, τα στελέχη, αλλά και την έμπνευση σε χιλιάδες φοιτητές, για να πυροδοτηθεί ο ξεσηκωμός. Την ιδεολογική τους πολυχρωμία τη διαχειρίστηκαν με αξιοθαύμαστη συλλογικότητα και ενότητα, με αποκορύφωμα την τελευταία Συντονιστική Επιτροπή, η οποία με τη σταθερή και ακλόνητη στάση της έπαιξε σημαντικό/καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη και την πορεία των γεγονότων.

Η νεολαία πρέπει να μάθει να διεκδικεί και να αγωνίζεται, γιατί τίποτα δεν δωρίζεται, δεν παρέχεται αλλά κατακτιέται. Ανακαλύπτοντας την αληθινή ιστορία οπλίζεται με δύναμη, απαραίτητο στοιχείο για ουσιαστική παρέμβαση στην κοινωνία και στη μάχη για την αλλαγή της. Το φοιτητικό κίνημα, πάντοτε στην πρωτοπορία των γεγονότων την προδικτατορική δεκαετία του 1960 και, ενδεικτικά, «βία και νοθεία», παρακράτος, δολοφονίες, βασιλικό πραξικόπημα, «Ιουλιανά», αποστασίες, 1-1-4, 15% για την Παιδεία, απέδειξε ότι είναι ο κυριότερος μοχλός υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας. Αν και σήμερα φαίνεται ότι τηρεί παθητική στάση, πρωτοστάτησε στα συλλαλητήρια για το έγκλημα των Τεμπών και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Χωρίς αμφιβολία η φοιτητική νεολαία με την εξέγερση της 17ης Νοέμβρη 1973, που ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση, προανήγγειλε την πτώση της χούντας. Και είναι πάλι εδώ για να ξαναγράψει ιστορία όταν νέα Πολυτεχνεία το απαιτήσουν, κάτι το οποίο δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα ξανασυμβεί, μετά από τις νέες φασιστικές και ναζιστικές νομιμοποιήσεις.

Κάποιοι αμετανόητοι, πιστοί στο βαθύ κράτος του οργανωμένου σκληρού εξαναγκασμού και της απόλυτης υπακοής, της συγκεκριμένης μόρφωσης και συμμόρφωσης, της επιβολής και του ευνουχισμού, έχουν παραμείνει ακόμη στις σκέψεις της βίαιης υποταγής, τις αναμνήσεις και τη νοσταλγία άλλων εποχών. Απαγγέλλουν και ερμηνεύουν τον εθνικό ύμνο με τον δικό τους τρόπο, υψώνουν τη δική τους σημαία (σβάστικα), στηριγμένοι πάντα σε απατηλές ελπίδες. Αποστασιοποιημένοι και περιθωριοποιημένοι από τη μεγάλη πλειονότητα των ελλήνων πολιτών περιφέρονται σε ένα στενό κύκλο ξεπερασμένων, παραγκωνισμένων και αποδιοπομπαίων αντιλήψεων, αναπολώντας τα περασμένα μεγαλεία και τις λαμπρές επιδόσεις τους.

Όμως, άρχισαν πάλι να κάνουν την εμφάνισή τους με παρεμβάσεις λογοκρισίας σε σχολικές γιορτές προσπαθώντας να αλλοιώσουν το νόημα του Πολυτεχνείου, με την ΟΛΜΕ να διακηρύσσει: «Ο φασισμός δεν έχει θέση στα σχολεία μας». Αλλά και με μαύρες ομάδες κρούσης, να επιτίθενται με ρόπαλα και μαχαίρια σε προοδευτικούς και δημοκρατικούς πολίτες. Μήπως, με τα παιδιά της χούντας σε καίρια κυβερνητικά πόστα παίρνουν θάρρος και δρουν χωρίς φόβο και όρια;

Οι ακροδεξιές απόψεις, οι βίαιες προσαρμογές και οι μονόδρομες κατευθύνσεις, οι υποχρεωτικές περιχαρακώσεις και η επιβολή ψυχολογικού καταναγκασμού πρέπει να αποκρουστούν και να απομονωθούν. Ο ελληνικός λαός προχωράει δυναμικά μπροστά και στέκεται απέναντι στους αδίστακτους εγκληματίες/δολοφόνους του εθνικοσοσιαλισμού και του ολοκληρωτισμού, οι οποίοι ονειρεύονται στρατόπεδα συγκέντρωσης, θαλάμους αερίων, ενέσεις θανάτου, μαζικές εξοντώσεις και απαγχονισμούς.

Γιατί διαθέτει μνήμη, γνώση και κρίση.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
Του Ηλία Μακρή

Πρόσφατα Νέα