Καραγκιόζης: Κολλητήρια γιατί πηγαίνετε στα τέσσερα και προκαλείτε τον κόσμο;
Κοπρίτης: Πατέρα μάς έβαλε τιμωρία η κυρία μας.
Καραγκιόζης: Τι σόι τιμωρία είναι αυτή;
Κολλητήρης: Ψάχνουμε πατέρα να βρούμε τρεις λέξεις.
Καραγκιόζης: Βρε, κάτω έπεσαν οι λέξεις;
Μπιρικόκος: Ναι πατέρα. Κανένα παιδάκι δεν τις βρήκε, κανένα δεν τις είχε ξανακούσει. Κάπου θα παράπεσαν.
Καραγκιόζης: Τόσο μικρές ήταν και δύσκολες;
Κοπρίτης: Οι πιο μικρές και δύσκολες του κόσμου.
Καραγκιόζης: Και πώς θα τις αναγνωρίσετε;
Κολλητήρης: Τις λέμε από μέσα μας πατέρα για να μη τις ξεχάσουμε.
Καραγκιόζης: Τόσο ξεχασμένες λέξεις είναι;
Κοπρίτης: Ναι πατέρα. Κανένας δεν τις θυμάται.
Καραγκιόζης: Και πώς τις λένε;
Κολλητήρης: Ψωμί – παιδεία – ελευθερία.
Καραγκιόζης: Πολύ δύσκολες λέξεις.
Μπιρικόκος: Ευτυχώς πατέρα που μας καταλαβαίνεις!
Κοπρίτης: Να συνεχίσουμε να τις ψάχνουμε;
Καραγκιόζης: Όχι παιδάκια μου.
Κοπρίτης: Γιατί πατέρα;
Καραγκιόζης: Γιατί έχουν καταργηθεί.
Μπιρικόκος: Ζήτω η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και η νέα κανονικότητα. Θα το πούμε στην κυρία μας να χαρεί.
Κοπρίτης: Πατέρα αν τις φωνάξεις εσύ δεν θα φανερωθούν;
Καραγκιόζης: Φανερώνονται οι πεθαμένοι παιδάκι μου;
Κολλητήρης: Πατέρα, όσο λιγότερες λέξεις ξέρουμε τόσο καλύτερα δεν είναι;
