Λίγες ημέρες πριν χτυπήσει το πρώτο κουδούνι, τα συνεργεία έχουν πιάσει δουλειά. Βαψίματα, μερεμέτια, επισκευές, καθαρισμοί, παρεμβάσεις σε αυλές. Η γνώριμη εικόνα των ημερών επαναλαμβάνεται σε αρκετές σχολικές μονάδες της Λακωνίας, ώστε όλα –ή τουλάχιστον όσα προλαβαίνουν– να είναι έτοιμα για την επιστροφή μαθητών και εκπαιδευτικών.

Και μαζί με τα συνεργεία, δουλεύουν και οι φωτογραφικές μηχανές. Γιατί, όπως φαίνεται, ακόμη κι ένας φρεσκοβαμμένος τοίχος μπορεί να αποτελέσει πλέον είδηση. Δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και επιτελεία επιθεωρούν τις εργασίες, φωτογραφίζονται και ενημερώνουν για τις παρεμβάσεις. Ασφαλώς και ένα σχολείο πρέπει να βάφεται. Ασφαλώς και πρέπει να συντηρείται. Μόνο που αυτά θα έπρεπε να αποτελούν αυτονόητη υποχρέωση και όχι αυτοδιοικητικό επίτευγμα.

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά. Σχολεία όπου πραγματοποιούνται ουσιαστικότερες και μεγαλύτερης κλίμακας εργασίες. Χαρακτηριστική περίπτωση το Δημοτικό Σχολείο Αγίου Ιωάννη Σπάρτης, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη ανάπλαση του προαύλιου χώρου. Εδώ το ερώτημα αλλάζει: όχι εάν θα κοπεί κορδέλα, αλλά πότε θα ολοκληρωθεί το έργο. Γιατί με τους ρυθμούς που συχνά συνοδεύουν τα έργα, το να είναι όλα έτοιμα μέχρι το τέλος του έτους ίσως αποδειχθεί… σχολικό θαύμα.

Και ενώ για έναν βαμμένο τοίχο μπορεί να περισσεύουν οι φωτογραφίες, για ορισμένα από τα πραγματικά μεγάλα προβλήματα της σχολικής στέγης επικρατεί αξιοσημείωτη σιωπή.

Το ιστορικό 1ο Γυμνάσιο Σπάρτης παραμένει ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ένα σχολείο συνδεδεμένο με την εκπαιδευτική ιστορία της πόλης εξακολουθεί να στεγάζεται σε λυόμενες εγκαταστάσεις, περιμένοντας την αποκατάσταση του κτιρίου του. Και όσο περνά ο χρόνος, η «προσωρινή» λύση αποκτά εκείνο το γνώριμο ελληνικό χαρακτηριστικό: κινδυνεύει να γίνει μόνιμη.

Ακόμη πιο δύσκολη είναι η εικόνα στα χωριά. Εκεί το πρόβλημα δεν είναι αν θα βαφτεί μια αίθουσα ή αν θα αναπλαστεί ένα προαύλιο. Είναι αν θα υπάρχουν αρκετά παιδιά ώστε το σχολείο να ανοίξει.

Η υπογεννητικότητα και η πληθυσμιακή συρρίκνωση της λακωνικής υπαίθρου αποτυπώνονται με τον πιο σκληρό τρόπο στις σχολικές αίθουσες που αδειάζουν και στις μονάδες που αναστέλλουν τη λειτουργία τους λόγω έλλειψης μαθητών.

Σε λίγες ημέρες, λοιπόν, τα σχολεία θα ανοίξουν. Οι αυλές θα γεμίσουν ξανά φωνές, οι φωτογραφίες των «έτοιμων» σχολικών μονάδων θα δημοσιευθούν και οι ευχές για «καλή σχολική χρονιά» θα περισσέψουν. Μόνο που πίσω από το φρέσκο χρώμα στους τοίχους υπάρχουν προβλήματα που δεν λύνονται με ένα πινέλο. Και κάποια από αυτά περιμένουν πολύ περισσότερο από το πρώτο κουδούνι.

| Από την εβδομαδιαία έντυπη έκδοση «Λακωνικός Τύπος Plus+»

> Κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα στα περίπτερα και στην πόρτα σας.