Φαίνεται πως στη Σπάρτη, από τα ιστορικά μνημεία, κάποιοι ζήλεψαν και τις διοικητικές μεθόδους των αρχαίων βασιλέων, μπερδεύοντας τον ρόλο του αιρετού με εκείνον του φεουδάρχη. Η σκληρή παρέμβαση του πρώην δημάρχου, Βαγγέλη Βαλιώτη, με αφορμή το σοβαρό περιστατικό υγείας εργαζόμενης στην Οικονομική Υπηρεσία, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου στη Δημοτική Αρχή, βάζοντας στο κάδρο της «πολιτικής ανεπάρκειας», τους εφήμερους προϊσταμένους της.
Το παραπολιτικό παρασκήνιο, ωστόσο, έχει τον δικό του πρωταγωνιστή. Αν και το συμβάν εξελίχθηκε στα «χωράφια» των οικονομικών, τα βλέμματα όλων στρέφονται σε άλλης αρμοδιότητας αντιδήμαρχο. Στα δημοτικά πηγαδάκια ψιθυρίζεται έντονα ότι η πίεση για… παράκαμψη και την υπογραφή εγγράφων «με το ζόρι» δεν προήλθε από την οικονομική θεωρία, αλλά από την τεχνική... πράξη.
Όταν τα τεχνικά έργα κολλάνε στις διοικητικές επιφυλάξεις των υπαλλήλων, η πολιτική ηγεσία φαίνεται πως επιλέγει τη μέθοδο του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».
Μόνο που οι εργαζόμενοι δεν είναι προσωπικοί υποτακτικοί κανενός αντιδημάρχου, ούτε οι υπογραφές τους είναι λευκές επιταγές για να καλύπτουν πολιτικές βιασύνες ή αστοχίες εξωτερικών συνεργατών…
