Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να επενδύεται το μέλλον της νοσηλείας στη λακωνική γη και οι αυριανοί νοσηλευτές να εκπαιδεύονται σε απόσταση 60 χιλιομέτρων από το πιο σύγχρονο πεδίο της πρακτικής τους. Η ακαδημαϊκή «έξοδος» του Τμήματος Νοσηλευτικής το 2019 από τη Σπάρτη «βαφτίστηκε» τότε ως μια αναπόδραστη απαίτηση, λόγω έλλειψης κλινικών υποδομών. Λίγο-πολύ κατανοητό, αν και πικρό για τον τόπο μας. Προσεχώς, όμως, το επιχείρημα αυτό εκπνέει κάτω από το βάρος της πραγματικότητας. Η ανέγερση του νέου Νοσοκομείου από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος –μια υπερσύγχρονη μονάδα που θα παραδοθεί το 2027-28– αφαιρεί πλέον και το τελευταίο… «φύλλο συκής».

Λαμβάνοντας αφορμή από την παρέμβαση της Τοπικής Ένωσης Διατελεσάντων Δημάρχων–Προέδρων Κοινοτήτων–Δημοτικών και Κοινοτικών Συμβούλων (ΤΕΔΔΚΣ) Δ. Σπάρτης για την επαναφορά της Νοσηλευτικής (σσ θέμα ΛΤ-29/4/26), είναι προφανές ότι η τοποθέτηση είναι σαφής και καθόλου συναισθηματική. Η Σπάρτη δεν διεκδικεί με βάση τον τοπικισμό, αλλά με βάση υποδομές αιχμής. Η επικείμενη λειτουργία της υπερσύγχρονης μονάδας ακυρώνει στην πράξη τις αιτιάσεις του παρελθόντος, θέτοντας την Πολιτεία προ της ανάγκης για μια νέα, ρεαλιστική αξιολόγηση μιας απόφασης που μεγάλη μερίδα της λακωνικής κοινωνίας βίωσε ως ιστορικά άδικη και αναπτυξιακά άστοχη.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά δεν είναι αν οι κρατούντες μπορούν, αλλά αν είναι διατεθειμένοι για μια «επανόρθωση». Θα βρεθεί κάποιος να τολμήσει, έστω την εκκίνησης ενός υποτυπώδους διαλόγου για τον επαναπροσδιορισμό του ακαδημαϊκού χάρτη; Η παρέμβαση των «σοφών» της Αυτοδιοίκησης δεν είναι… κλάψα, είναι «επανάσταση» της λογικής. Με τη διετία 2027-28 στον ορίζοντα, η συζήτηση μοιάζει επιβεβλημένη. Γιατί, πολύ απλά, μπροστά στις δυνατότητες του αύριο, τα προσχήματα του χθες ωχριούν. Σαφώς, δεν παραγνωρίζουμε ότι μια τέτοια, τεράστια, ανατροπή θα αποτελούσε την έκπληξη του… αιώνα. Προφανώς, η εξίσωση είναι εξαιρετικά δύσκολη, με πολυεπίπεδες προεκτάσεις και θα ήταν ουτοπικό και αφελές να θεωρήσουμε ότι ένα νοσοκομείο, από μόνο του, συνιστά… μαγικό ραβδί που θα «εμφανίσει» τη σχολή πίσω στην ιστορική της έδρα. Ωστόσο, η Σπάρτη και η Λακωνία, μέσω των ανθρώπων της, δείχνουν τη θέληση να ανοίξουν ξανά αυτόν τον κύκλο και να παλέψουν, έστω για την «τιμή των όπλων», για κάτι που μοιάζει προς ώρας ακατόρθωτο και out of question, που λένε και στα… χωριά. Το αν οι αποδέκτες έχουν τη βούληση να τον κλείσουν για πάντα, μένει να αποδειχθεί στην πράξη…