Με βαθιά συγκίνηση η τοπική κοινωνία της Σπάρτης αποχαιρετά τον Πέτρο Κανελλή, έναν άνθρωπο που συνδύασε την επαγγελματική συνέπεια με την ουσιαστική κοινωνική παρουσία και την αθόρυβη προσφορά. Η Πνευματική Εστία Σπάρτης, της οποίας υπήρξε επί χρόνια ενεργό και αγαπητό μέλος, τον αποχαιρετά με λόγια αγάπης και εκτίμησης, αναδεικνύοντας την προσωπικότητα, το ήθος και τη διακριτική ανθρωπιά που τον χαρακτήριζαν.
Οι άνθρωποι της ΠΕΣ γράφουν για τον Πέτρο Κανελλή
Σήμερα, 26 Μαΐου 2026, αποχαιρετήσαμε τον Σπαρτιάτη φίλο και από χρόνια μέλος της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης, τον Πέτρο Κανελλή.
Ο Πέτρος γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1938. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης και μετά τη στρατιωτική του θητεία διορίστηκε στην Ιονική Τράπεζα. Xρημάτισε Διευθυντής του Υποκαταστήματος της Ιονικής στη Πάτρα. Αργότερα επέστρεψε στη Σπάρτη, για να βρίσκεται κοντά στους γονείς του, Ιωάννη & Αναστασία το γένος Νικολακόπουλου από την Βαμβακού. Επιστρέφοντας διορίστηκε στη Τράπεζα Πίστεως, που λίγο μετά μετονομάστηκε σε ALPHA BANK. Εργάστηκε ως Διευθυντής στα Υποκαταστήματα της Τράπεζας στη Τρίπολη & στην Καλαμάτα. Συνταξιοδοτήθηκε το 1998 ως Διευθυντής Προσωπικού στις κεντρικές υπηρεσίες της ALPHABANK, στην Αθήνα.
Ως μέλος της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης ήταν πάντα παρών και για αρκετά χρόνια ως μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής, κατά γενική παραδοχή, είχε σχεδόν ταυτιστεί με αυτόν το ρόλο. Συμμετείχε ακόμη και στις τελευταίες αρχαιρεσίες της ΠΕΣ του προηγούμενου Ιουνίου, παρόλο που η υγεία του ήταν εμφανώς κλονισμένη. Η απουσία του είναι ήδη αισθητή και θα λείπει πάντα σε όλους εμάς που δουλέψαμε μαζί του.
Η Πνευματική Εστία Σπάρτης και εγώ προσωπικά εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
Γιώργος Γιαξόγλου
Πρόεδρος ΠΕΣ
Η φίλη του, μέλος επίσης της Πνευματικής Εστίας Σπάρτης, Ασπασία Λούβη – Κίζη, αποχαιρέτισε τον Πέτρο με τα παρακάτω λόγια:
«Σήμερα δεν μπορώ να σου πω ψέματα. Το ξέραμε εδώ και καιρό ότι είχες πάρει τον δρόμο χωρίς γυρισμό, αλλά εμείς επιμέναμε να σου λέμε να κάνεις λίγη ακόμα υπομονή και θα γίνεις καλά. Με τα ίδια ψέματα νομίζαμε ότι θα έχουμε προετοιμάσει τον εαυτό μας, όταν θα έρθει η ώρα που θα γευτούμε την οριστική απουσία σου. Δεν είναι το ίδιο, τώρα πια χωρίς ελπίδα, ανακαλούμε την ευθύβολη κριτική σου, το λεπτό σου χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό σου, την επιθετικότητά σου απέναντι στα στραβά κι τ' ανάποδα της κοινωνίας μας. Ακόμα και τη γκρίνια σου. Καμιά φορά, ακόμα και την επιθετικότητά σου. Φαντάζομαι ότι πολλοί συνάδελφοί σου μπορούν να θυμηθούν πολλά από την έντιμη συνεργασία σας. Εμείς, οι άλλοι, ήμασταν πάντα σίγουροι για τη γνώση του αντικειμένου σου και την ειλικρίνειά σου.
Η συμπεριφορά σου δεν είχε ποτέ απέναντί μας γνωρίσματα επίφασης. Και είμαστε πολλοί όσοι σε αγαπήσαμε γι’ αυτό που ήσουν. Και γίναμε φίλοι σου, πραγματικοί φίλοι.
Είμαστε όμως λίγοι, πολύ λίγοι, αυτοί που σε γνώρισαν εις βάθος. Λίγοι, γιατί εσύ επέλεξες να τους εμπιστευτείς πτυχές του χαρακτήρα σου που δεν θέλησες ποτέ να επιδείξεις ή ευσχήμως να κοινοποιήσεις. Αυτές τις πτυχές που ενεργούσαν κρυφά και έκαναν πράξη ό,τι φύλαγες στην ψυχή σου, πράξεις ίσως μόνο για την ανάπαυση της αυστηρής συνείδησής σου: όπως η συνεχής και αθόρυβη βοήθειά σου σε ανθρώπους που εσύ έκρινες ότι είχαν ανάγκη. Ως εδώ! Όχι άλλα.
Και ήδη μας λείπεις, μας λείπεις πολύ. Λείπεις στα εγγόνια σου, στα παιδιά σου, που σου στάθηκαν όσο υποδειγματικά στάθηκες και συ στη δική τους ζωή, λείπεις στην ευρύτερη οικογένειά σου. Λείπεις και σε όλους εμάς που αγάπησες και σε αγάπησαν.
Να πορεύεσαι πια, επιτέλους χωρίς άγχη, τον ατελεύτητο ήρεμο δρόμο σε τόπο φωτεινό και ευλογημένο, Πέτρο μου».
