του Ηλία Παναγιωτακάκου
Ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα με την αυθαίρετη, ανιστόρητη ανάλυση του χθεσινού άρθρου του Ανδρέα Χριστόπουλου στον Λακωνικό Τύπο με τίτλο «Ο Ανδρουλάκης θα χάσει, αλλά δεν θα φύγει», που «συμπτωματικά» δημοσιεύεται με την έναρξη του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Όχι γιατί δεν έχουμε ξαναδεί τέτοιου τύπου «αναλύσεις», αλλά γιατί η χρονική τους στόχευση είναι πλέον κραυγαλέα: Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ ανασυγκροτείται, κάποιοι όπως το συγκεκριμένο κείμενο, σπεύδουν να το κηρύξουν ηττημένο. Τυχαίο; Καθόλου.
Το κείμενο που προεξοφλεί την ήττα το 2027 και επιχειρεί να παρουσιάσει τον Ανδρουλάκη ως έναν πολιτικό που απλώς «διαχειρίζεται την παραμονή του», δεν είναι ανάλυση. Είναι πολιτική πράξη. Είναι μια συνειδητή απόπειρα να επιβληθεί ένα αφήγημα ήττας πριν καν ανοίξει η πραγματική πολιτική σύγκρουση των βουλευτικών εκλογών.
Προσωπική αποσαφήνιση
Ανήκω σε εκείνους που δεν στήριξαν τον Ανδρουλάκη στις εσωκομματικές εκλογές. Όμως η δημοκρατία δεν λειτουργεί à la carte. Επιβάλλει τον σεβασμό στην επιλογή των μελών και των φίλων. Και αυτή η επιλογή είναι που σήμερα συγκροτεί τη νομιμοποίηση της ηγεσίας -όχι τα δημοσιεύματα, ούτε τα σενάρια γραφείου.
Η «βέβαιη ήττα» ως πολιτική κατασκευή
Η ευκολία με την οποία κάποιοι μετατρέπουν τις επιθυμίες τους σε βεβαιότητες θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν επικίνδυνη. Το 2027 παρουσιάζεται ως προδιαγεγραμμένο, την ώρα που η κοινωνία βιώνει ακρίβεια, ανασφάλεια και αποστασιοποίηση από την πολιτική.
Όποιος έχει πραγματική επαφή με τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, γνωρίζει ότι υπάρχει κινητικότητα, αναζήτηση διαλόγου με αντιπαραθέσεις αλλά και συνθέσεις στην τελική προσπάθεια. Φυσικά και υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να επιλύονται, όπως και προσωπικές φιλοδοξίες. Ποιος άραγε δεν έχει, όπου κι αν ανήκει ή ότι κι αν εκπροσωπεί!
Η επιλεκτική αλήθεια για τη Νέα Δημοκρατία
Εκεί όπου το άρθρο γίνεται αποκαλυπτικό, είναι σε όσα δεν λέει. Καμία ουσιαστική αναφορά στις εσωτερικές αντιφάσεις του κυβερνώντος κόμματος όπου οι πολιτικές επιλογές, αφορούν την ελληνική κοινωνία. Η εικόνα που επιχειρείται να καλλιεργηθεί για την πολιτική σταθερότητά της δεν αντέχει σε σοβαρή ανάγνωση.
Οι δημόσιες διαφοροποιήσεις των δύο πρώην πρωθυπουργών, του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά, κυρίως στα Εθνικά θέματα και στα ζητήματα δημοκρατίας και διαφάνειας, δεν συνιστούν απλή «πολυφωνία», αλλά υπαρκτό πεδίο εσωτερικής σύγκρουσης και αναδιαμόρφωσης ισορροπιών. Παράλληλα, οι διακριτές αποστάσεις που κατά καιρούς καταγράφονται από τον υπουργό Νίκο Δένδια αποτυπώνουν ότι η «επόμενη μέρα» δεν είναι ούτε δεδομένη ούτε ελεγχόμενη πλήρως από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και όλα αυτά ενώ η κοινωνική φθορά του είναι πλέον ορατή και πολυεπίπεδη με υποκλοπές, ακρίβεια, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ.
Ο Ανδρουλάκης και η θεσμική πραγματικότητα
Ο Ανδρουλάκης δεν είναι ένα πρόσωπο αποκομμένο από τον οργανισμό του ΠΑΣΟΚ που ηγείται. Είναι πρόεδρος ενός ιστορικού κόμματος, με θεσμικά όργανα, περιφερειακή συγκρότηση σε όλη τη χώρα, θεματικές οργανώσεις και συγκεκριμένο προγραμματικό πλαίσιο διακυβέρνησης. Συνεπώς είναι το αποτέλεσμα ανοικτών δημοκρατικών διαδικασιών και κρίνεται πρώτιστα, όπως και όλη η πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Το συνέδριο είναι η ευκαιρία αποδείξεων εάν και πως το ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται τις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας για την επόμενη διακυβέρνηση!
Η πολιτική δεν γράφεται από σενάρια
Η εμμονή σε σενάρια «προκατασκευασμένων εξελίξεων» αποκαλύπτει περισσότερο τις επιθυμίες όσων τα διακινούν παρά την πραγματικότητα. Η πολιτική δεν είναι στατική. Δεν είναι αριθμητική εξίσωση ηλικιών ή ρόλων. Είναι σύγκρουση κοινωνικών δυνάμεων, ρευστότητα με ανατροπές.
Όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας… αλλοίμονο στην πραγματικότητα.
Συμπερασματικά, το άρθρο που δημοσιεύτηκε με την έναρξη του συνεδρίου δεν επιχειρεί να εξηγήσει την πραγματικότητα. Επιχειρεί να την περιορίσει. Να πείσει ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Ότι οι ρόλοι έχουν ήδη μοιραστεί. Ότι κάποιοι είναι καταδικασμένοι να χάνουν. Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο απρόβλεπτη -και γι’ αυτό πιο επικίνδυνη για όσους επενδύουν στη στασιμότητα.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο Ανδρουλάκης. Είναι ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, οι βεβαιότητές τους αρχίζουν να τρίζουν. Και όταν τρίζουν οι βεβαιότητες, καταρρέουν και τα αφηγήματα. Και όσοι σπεύδουν να μοιράσουν ρόλους πριν την ώρα τους, ίσως θα ανακαλύψουν ότι στην πολιτική οι βεβαιότητες είναι πάντα το πρώτο που καταρρέει. Και όταν καταρρέουν, δεν εκτίθεται η πραγματικότητα -εκτίθενται οι κατασκευές της.
