Προ ημερών έγραψα ότι, στην εν Ελλάδι πολιτική ζωή, υπάρχουν δυο Σχολές. Η πρώτη έχει μόνο τον Μητσοτάκη που προσπαθεί να εμφανίσει εαυτόν ως τον εκπρόσωπο της νέας εποχής μετά την φαύλη μεταπολίτευση. Το προσπαθεί γιατί δεν ψεύδεται, παράγει έργο, δεν είναι τοξικός.
Η δεύτερη Σχολή είναι όλοι οι άλλοι που εμφανίζουν σαν πολιτική το bullying, τα ψέματα, τις ύβρεις, τερατολογίες, λάσπη, διασυρμούς αντιπάλων και μηδέν σχέδια για τη χώρα.
Η κύρια κατηγορία κατά Μητσοτάκη είναι το επιτελικό κράτος που ελέγχει προσωπικά ο ίδιος. Καγχάζω. Υπήρξε ποτέ πρωθυπουργός στη δύσμοιρη αυτή χώρα που δεν ήλεγχε με μια μικρή περί αυτόν ομάδα τα πάντα; ΟΛΟΙ οι πρωθυπουργοί δεν τοποθετούσαν, ακόμα και στο τελευταίο γυμναστήριο κωμόπολης, δικιά τους διοίκηση; Δεν έδιναν τις δουλειές στους κολλητούς (λέγε με Καλογρίτσα); Για ποιο επιτελικό κράτος μιλούν, όταν έκαναν ακριβώς τα ίδια; Το εκάστοτε Μαξίμου ήλεγχε τα πάντα.
Σήμερα, όμως, θέλω να συμπληρώσω τις σκέψεις μου για τις δυο σχολές στην πολιτική, περιγράφοντας και τις άλλες δυο σχολές, αυτές των κομμάτων. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, είναι δυο κόμματα με πλήρη υπόσταση. Έχουν καταστατικά λειτουργίας, συμφωνημένο ιδεολογικό προσανατολισμό, όργανα, εσωκομματική αντιπολίτευση, όταν οι αρχηγοί τους χάνουν στην κάλπη παραιτούνται, ανοίγοντας το δρόμο σε επόμενους. Κάνουν συνέδρια.
Απέναντί τους έχουν μονοπρόσωπα κόμματα. Δεν υπάρχουν καταστατικά, ούτε όργανα. Ταμείο είναι η τσέπη του αρχηγού, εκεί βάζει την κρατική επιχορήγηση (και όχι μόνο). Βελόπουλος και Κωνσταντοπούλου έχουν μαγαζί, όχι κόμμα, και παίρνουν ακόμα και διψήφια ποσοστά, χωρίς να ξέρει κανείς τι εκφράζουν.
Δείτε την Καρυστιανού. Χωρίς συνεργάτες, γραφεία, έστω ένα Γραφείο Τύπου, χωρίς κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο -κανείς δεν ξέρει τι εκφράζει- και παίρνει ίδια ποσοστά με το ΠΑΣΟΚ. Από κοντά, φυσικά, και τα υπόλοιπα κόμματα του ενός (Τσίπρας, Βαρουφακης, Κασσελάκης, Λατινοπούλου κ.ο.κ).
Ας κάνουμε τη σούμα τώρα: Δυο κανονικά κόμματα με προγράμματα και σαφείς θέσεις παίρνουν και τα δυο μαζί 40% στις δημοσκοπήσεις. Όλα τα υπόλοιπα κόμματα-μαγαζιά του ενός, που ανήκουν στον αρχηγό και κανείς δεν γνωρίζει τι εκπροσωπούν εκτός από το να βρίζουν και να καυγαδίζουν, μαζεύουν το υπόλοιπο 60%!
Αυτό οφείλεται στο μωσαϊκό της ελληνικής κοινωνίας. Θυμηθείτε το δημοψήφισμα, όπου το 60% του ΟΧΙ χόρευε στο Σύνταγμα.
