Αν νιώθεις άβολα όταν σε επαινούν, η αιτία δεν βρίσκεται στην ευγένεια, αλλά στις παιδικές σου εμπειρίες και στον εσωτερικό σου κριτή.

Σου έχουν πει ποτέ «μπράβο, τα κατάφερες τέλεια» και εσύ χαμογέλασες αμήχανα ή απάντησες «έλα μωρέ, τίποτα δεν έκανα»; Δεν είσαι ο μόνος και δεν πρόκειται για αγένεια. Είναι κάτι βαθύτερο.

Η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου χτίστηκε από την παιδική ηλικία, μέσα από ένα «μπράβο», μια αγκαλιά ή ακόμη και μια σιωπή. Αν μεγάλωσες με επιβεβαίωση, πιθανότατα δέχεσαι ευκολότερα ένα κομπλιμέντο. Αν όχι, δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις. Έτσι, αντί να το χαρείς, το αμφισβητείς.

Ο εσωτερικός κριτής που δεν χαλαρώνει
Κάπου εκεί εμφανίζεται ο «εσωτερικός κριτής», το κομμάτι σου που αξιολογεί τα πάντα. Σε προστατεύει, σε βοηθά να στέκεσαι στα πόδια σου, αλλά μπορεί να γίνει υπερβολικά αυστηρό και να μην πείθεται από τα καλά λόγια των άλλων.

Αυτό έχει τη δύναμή του: δεν εξαρτάσαι από την επιβεβαίωση, αποφασίζεις μόνος σου και δεν παρασύρεσαι εύκολα. Ωστόσο, μπορεί να δυσκολεύεσαι να χαρείς την αναγνώριση και να πιστέψεις ότι αξίζεις όσα καλά σου λένε.

Η ισορροπία βρίσκεται κάπου στη μέση. Δεν χρειάζεται ούτε να ζεις για τα «μπράβο» ούτε να τα απορρίπτεις. Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου πει κάτι καλό, πες απλώς «ευχαριστώ». Μην το ακυρώσεις και μην το αναλύσεις. Άφησέ το να μείνει μέσα σου. Με τον χρόνο, ίσως μάθεις να βλέπεις τον εαυτό σου πιο γενναιόδωρα.