Ο Σεπτέμβρης στη λακωνική ύπαιθρο έχει χρώμα και άρωμα σταφυλιού. Είναι η εποχή του τρύγου, μιας από τις παλαιότερες αγροτικές εργασίες, που για πολλές οικογένειες εξακολουθεί να αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από τη συγκομιδή ενός καρπού.

Στα αμπέλια κόβονται τα ώριμα τσαμπιά και γεμίζουν τα τελάρα, για να ακολουθήσει η μεταφορά τους και η διαδικασία που θα οδηγήσει στον μούστο και, τελικά, στο κρασί. Μπορεί τα σύγχρονα μέσα να έχουν αντικαταστήσει μεγάλο μέρος της χειρωνακτικής δουλειάς, όμως η εικόνα της οικογενειακής οινοποίησης παραμένει ζωντανή σε αρκετά χωριά.

Τα σταφύλια περνούν από τον σπαστήρα, ο πολτός οδηγείται στο πιεστήριο και ο πολύτιμος χυμός συγκεντρώνεται για να αρχίσει στη συνέχεια η ζύμωση. Μια διαδικασία που παλαιότερα γινόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου με τα χέρια και σήμερα διευκολύνεται από μικρά μηχανικά μέσα, χωρίς να χάνει τον παραδοσιακό της χαρακτήρα.

Γύρω από τον τρύγο, άλλωστε, αναπτύχθηκε μια ολόκληρη κουλτούρα της υπαίθρου. Οικογένεια, συγγενείς και φίλοι μοιράζονταν τη δουλειά, αλλά και το τραπέζι που συχνά ακολουθούσε. Το κρασί της χρονιάς ήταν προϊόν του τόπου, αλλά και αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας που περνούσε από γενιά σε γενιά.

Και σήμερα, παρά την εξέλιξη της επαγγελματικής αμπελουργίας και οινοποιίας, υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν κάθε Σεπτέμβρη να μαζεύουν τα δικά τους σταφύλια και να φτιάχνουν το κρασί του σπιτιού τους.

Οι εικόνες από τη φετινή διαδικασία είναι γνώριμες: γεμάτα τελάρα, σπασμένα σταφύλια, πιεστήρια και μούστος. Μικρές σκηνές μιας παράδοσης που εξακολουθεί να επιβιώνει στη λακωνική γη, θυμίζοντας πως ο τρύγος δεν είναι μόνο αγροτική εργασία. Είναι ένα κομμάτι της ζωής και της μνήμης του τόπου.

Καλό τρύγο, λοιπόν, καλή σοδειά και… καλά κρασιά, με υγεία, σε όλους τους αμπελουργούς και τις οικογένειες που κρατούν ζωντανή την όμορφη αυτή παράδοση!

Φωτ.: Από τη διαδικασία του φετινού τρύγου και της οικιακής οινοποίησης (Δημήτρης Ρετάλης_Facebook)